Υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι υποβόσκει στην ελληνική πολιτική σκηνή. Δεν είναι μόνο το τέλμα στο οποίο έχει περιπέσει, αλλά πολύ τελευταία αρχίζει να γίνεται κατανοητό ότι η χώρα βρίσκεται σε βαθιά παρακμή, ότι πολύ δύσκολα θα βγει από την κρίση και όλα αυτά μαζί με μερικά άλλα, αφενός μεγαλώνουν την απάθεια των πολιτών για τα κοινά και αφετέρου τους απομακρύνουν από τα κόμματα, κυρίως τα δύο μεγάλα.

Αρνούμαι να δεχθώ ότι όλοι είναι ίδιοι και με αυτή την έννοια, αρνούμαι να δεχθώ ότι όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι. Όπως ακριβώς αρνούμαι να δεχθώ ότι όλοι οι δημοσιογράφοι παίζουν παιχνίδια, ή είναι «λαμόγια», ή ότι όλοι οι ταξιτζήδες είναι άθλιοι και πάει λέγοντας.

Είμαστε από τους πιο αντιφατικούς και αναρχικούς λαούς και δεν υπάρχει αμφιβολία γι΄ αυτό. Δεν γίναμε τελευταία και δεν ξέρω πότε ακριβώς διαμορφώθηκε ο εθνικός χαρακτήρας που γνωρίζουμε και βιώνουμε σήμερα, αλλά πάντως, όσοι ασχολούται με την ιστορία έχουν παρατηρήσει ότι ίδια και απαράλλαχτη ήταν η συμπεριφορά των Ελλήνων την εποχή της επανάστασης του 1821.

Επιτέλους, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ μας αποκάλυψαν τα ευρωψηφοδέλτιά τους και τώρα μπορούμε να βαδίσουμε απερίσπαστοι προς τις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου. Αγνωστο αν η σύσταση των ευρωψηφοδελτίων σηματοδοτεί κάποια πράγματα για τους ψηφοφόρους, αλλά είναι σαφές ότι το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας απευθύνεται προς τα συντηρητικότερα στρώματα της κοινωνίας και δεν πολυξεφεύγει από το πλαίσιο του κόμματος, αν και υπάρχουν γκρίνιες από τους βορειοελλαδίτες , ενώ το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ είναι πιο ανοιχτό, πιο πλατύ, πιο διευρυμένο και με αυτή την έννοια έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αλλά με χλωμή την συνδικαλιστική εκπροσώπηση, τουλάχιστον στις εκλόγιμες θέσεις.

Αναμφίβολα, οι ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου έχουν μεγαλύτερη πολιτική σημασία για το εσωτερικό της χώρας από άλλες προηγούμενες. Το επιβάλλει η συγκυρία, τόσο σε εθνικό, όσο και ευρωπαϊκό επίπεδο, αφού καλώς ή κακώς (κακώς, κάκιστα κατά τη γνώμη του υπογράφοντος), ο ευρωπαίοι δεν έχουν και σε μεγάλη υπόληψη την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση αυτή την περίοδο. Επιπλέον, ειδικά στην ελληνική πολιτική σκηνή παίζονται πολλά που ενδεχομένως να την διαμορφώσουν εκ νέου στο πολύ κοντινό μέλλον. Με αυτή την έννοια στελέχωσαν στις πρώτες θέσεις άλλωστε τα ευρωψηφοδέλτιά τους η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.Στις ευρωεκλογές λοιπόν, κ. Καραμανλής παίζει ίσως το χαρτί της παραμονής του ή όχι στην ηγεσία της παράταξής του και αυτό το γνωρίζουν και οι παντοειδείς δελφίνοι που κινούνται με προσοχή. Ελπίζει ότι η Νέα Δημοκρατία θα χάσει με μικρή διαφορά, κάτω του 2,5% (γιατί αυτή τη στιγμή κανείς δεν αμφιβάλλει ότι θα χάσει) και ότι τα ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων θα είναι πολύ χαμηλά, ώστε να μην υπάρχει προοπτική αυτοδυναμίας, αν οι εκλογές γίνουν το Φθινόπωρο, που φαίνεται ότι τότε θα διεξαχθούν, καθώς η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει πολύ περισσότερο, αναγκασμένη να πάρει σκληρά μέτρα με 151 βουλευτές, κάτω από το βάρος των σκανδάλων και του αδιέξοδου στα δημοσιονομικά. Ο πρωθυπουργός πιστεύει ότι η διαφορά της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ είναι μικρή, τότε το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης θα αντιμετωπίσει προβλήματα γκρίνιας και εσωστρέφειας, οπότε θα δοθεί η ευκαιρία στο κυβερνητικό κόμμα να ανακάμψει μέχρι τις βουλευτικές εκλογές.

Δεν λέω, οι υποψήφιοι που εκλέγονται στην Ευρωβουλή υποτίθεται και πρέπει να έχουν σαν στόχο κατ΄ αρχήν μία αξιοπρεπή θητεία ως ευρωβουλευτές. Ωστόσο, είναι εξοργιστικά υποκριτικός ο πόνος που έχει πιάσει αυτές τις μέρες κάποιους αστέρες των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών μήντια, καθώς και κάποιες εφημερίδες, γιατί η κα Γιαννάκου, της Ν.Δ., ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου του ΠΑΣΟΚ και ίσως και κάποιο άλλοι δεν είχαν ξεκαθαρίσει ότι πάνε στην Ευρωβουλή για να μείνουν και όχι για να επιστρέψουν κάποια στιγμή στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Δεν ξέρω ακριβώς τι θέλει να πει ο κ. Γ. Παπανδρέου με το «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» (θέλοντας προφανώς να το καταγράψει δίπλα σε εκείνο το αλησμόνητο «Σοσιαλισμός στις Δεκαοχτώ» του μπαμπά του το 1981), αλλά πάντως, ενώ τον σοσιαλισμό ακόμη τον περιμένουμε, η βαρβαρότητα έχει από καιρό φτάσει, ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα. Και είναι πολύ αμφίβολο ότι ο σοσιαλισμός, αν ποτέ φτάσει, θα μπορέσει να την διώξει, αν δεν βάλουν το χεράκι τους η πολιτική ηγεσία, η αστυνομία, οι πολίτες και διάφοροι παράγοντες.

Κάποτε, όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, ανησυχούσαμε για το ισλαμικό τόξο που μας περιβάλλει και την εκμετάλλευσή του από την Τουρκία. Ο κίνδυνος δεν έχει εκλείψει, αλλά με την ένταξη της Βουλγαρίας στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, την επιμονή της Τουρκίας να ενταχθεί και εκείνη με τους δικούς της όρους, καθώς και κάποιες άλλες εξελίξεις, απειλεί ουσιαστικά ολόκληρη την Ευρώπη, μαζί μ΄ εμάς βέβαια.

Το ένα κρατούμενο είναι ότι μία μερίδα πολιτών είναι απογοητευμένο από τα κόμματα και την πολιτική γιατί δεν παράγουν ιδέες, δεν έχουν φαντασία, έχουν βολευτεί ως κατεστημένα δεν έχουν κάνει βήματα στην πρακτική και τη λειτουργία τους και δεν αντιμετωπίζουν με καθαρή και κατανοητή γλώσσα τα προβλήματα. Το δεύτερο κρατούμενο είναι ότι έχει επικρατήσει σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού η άποψη ότι όσοι ασχολούνται με τα κοινά το κάνουν για να «κονομήσουν» και είναι όλοι ίδιοι.

Προχθές, Τρίτη, ο κ. Καραμανλής έδειξε ότι αλλάζει τακτική. Τα παπαγαλάκια δεν έπιασαν, το αχρείαστο «Βαρβαρότητα ή Σοσιαλισμός» του κ. Γ. Παπανδρέου δεν βοήθησε, στην κριτική προστέθηκαν κα οι δηλώσεις του αρχιβαρόνου κ. Ι. Βαρβιτσιώτη που θέλει περισσότερη ενασχόληση του πρωθυπουργού με τα καθημερινά προβλήματα και λιγότερη με τα πουλάκια, οπότε ο κ. Καραμανλής είπε να το ρίξει στην υπευθυνότητα, μήπως και αυξηθεί η συσπείρωση του κόμματός του, εν όψει των ευρωεκλογών.

Επρεπε να περάσουν έξη, ίσως και περισσότερα χρόνια για να μάθουμε από το ίδιο «το στόμα του αλόγου» , όπως λέει και μια αμερικάνικη έκφραση, ότι εκείνο το περιβόητο «αρχιερέας της διαπλοκής» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία μ…, έτσι για να περνάει η ώρα. Το ομολόγησε, χωρίς να ντρέπεται και να «ερυθριά» στη διάρκειά της συνέντευξής του στον κ. Πρετεντέρη, ο κ. Καραμανλής.

Δεν ήταν γνωστός ο Λάμπρος Παπαντωνίου στο ευρύτερο ελληνικό κοινό, που άλλωστε θεωρεί δημοσιογράφους μόνον όσους συναδέλφους εμφανίζονται στην τηλεόραση. Ηταν όμως πασίγνωστος και εξαιρετικά αγαπητός στη δημοσιογραφική πιάτσα. Ειδικά για τους συναδέλφους που ασχοληθήκαμε με το διπλωματικό ρεπορτάζ και τις εξωτερικές σχέσεις της Ελλάδας από την μεταπολίτευση και κυρίως κατά τις δεκαετίες του ΄80 και του ΄90, ο καλοσυνάτοςΛάμπρος με το ταπεινό παρουσιαστικό ήταν μία αστείρευτη πηγήπληροφοριών από την Ουάσινγκτον.

Είναι απίθανα αυτά που συμβαίνουν με την υπόθεση ή σκάνδαλο Ζήμενς και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται ή δεν το βλέπει χρειάζεται γιατρό και όποιος δεν αγανακτεί σημαίνει ότι ανήκει στο είδος των παχύδερμων. Το χειρότερο δε από όλα είναι ότι η Δικαιοσύνη, ένας από τους τρεις βασικούς πυλώνες της Δημοκρατίας, αποτελεί πλέον μέρος του προβλήματος, καθώς είναι σαφές ότι εμφανίζει πολύ σοβαρά συμπτώματα ποδηγέτησης, ανικανότητας και περιφρόνησης των κανόνων λειτουργίας της.

Δεν ξέρω πόσοι αντιλαμβάνονται ποιοι κίνδυνοι μας απειλούν ως πολίτες, όταν η Δικαιοσύνη δεν στέκεται στο ύψος της και υπάρχουν ενδείξεις ότι καταλύεται το λεγόμενο κράτος δικαίου. Αμφιβάλλω αν στην Ελλάδα γίνεται αντιληπτό από τις μεγάλες μάζες, αφού ούτε υπάρχει παράδοση Διαφωτισμού, ούτε και ποτέ ήταν απόλυτα καθαρή η διάκριση των εξουσιών, της εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής, ώστε να λειτουργούν ανεξάρτητα ή μία από την άλλη.

Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να χρησιμοποιήσει τα πάντα προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία, παρ΄ όλο που δεν είναι αυτό το διακύβευμα των ευρωεκλογών. Είναι όμως διακύβευμα η διαφορά στα ποσοστά, αφήστε που ο κ. Καραμανλής θα το πάρει κατάκαρδα αν χάσει από τον κ. Παπανδρέου, έστω και με μία ψήφο. Τον θεωρούσε -και ακόμη τον θεωρεί- του χεριού του τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, δεν αντέχει την ήττα από αυτόν και τα δίνει όλα, ειδικά στο θέμα της Ζήμενς, αλλά και σε πολλά άλλα, για να μην χάσει.

Με τη Ζήμενς ξεχάσαμε την οικονομία, αλλά αυτή δεν μας ξεχνάει και επιδεινώνεται κάθε μέρα. Δεν το λένε, κάνοντας την στρουθοκάμηλο, ενώ όσοι επικαλούνται τα ελπιδοφόρα μηνύματα για την διεθνή οικονομία, μάλλον δεν αντιλαμβάνονται ότι πρώτον, η ανάκαμψη θα είναι αβέβαιη κα πολύ αργή και δεύτερον, δεν αφορά την περίπτωσή μας.