Το συγκεκριμένο περιστατικό αποτελεί μια τρανταχτή απόδειξη της αποτυχίας των ενηλίκων και των θεσμών να προσφέρουν τη στοιχειώδη προστασία στα παιδιά, σημειώνει ο ΠΣΝΨ, αναφέρονται πως, ενώ με κάθε ευκαιρία διακηρύσσονται ενέργειες για τη γενικότερη προστασία των παιδιών -δράσεις, ομιλίες, ομάδες, νόμοι, τοποθετήσεις ειδικών σε σχολικές δομές κ.α.- φαίνεται να απουσιάζει ουσιαστική θεσμική αλλαγή προς τη διακηρυσσόμενη κατεύθυνση.
«Παιδιά υπόκεινται σε “αλλαγές σχολικού περιβάλλοντος” με στόχο τον σωφρονισμό-τιμωρία τους, χωρίς ουσιαστική συνοδεία στις προφανώς χρόνιες δυσκολίες τους. Οικογένειες αδυνατούν να διαχειριστούν τα προβλήματα και λειτουργούν «στον αυτόματο» μέχρι να συμβεί κάτι. Παιδιά που έχουν υποστεί βία από άλλα παιδιά προχωρούν φέροντας τα ψυχικά και σωματικά τους τραύματα χωρίς ουσιαστική υποστήριξη. Και ένα 16χρονο παιδί, μόνο του, χωρίς γονέα, χωρίς στήριξη, στέκεται απέναντι στη Δικαιοσύνη και προφυλακίζεται», αναφέρεται ακόμη στην ίδια ανακοίνωση, με τον Σύλλογο να τονίζει πως όλα τα παραπάνω αποτελούν μία σύνοψη του συγκεκριμένου περιστατικού, το οποίο – όπως υπογραμμίζεται – καθρεφτίζει την ανεπάρκεια του συστήματος.
Η Διεθνής σύμβαση για τα Δικαιώματα του παιδιού και το ίδιο το Σύνταγμα της Ελλάδος, στο άρθρο 21, αναφέρεται στην υποχρέωση του κράτους να προστατεύει τον θεσμό της οικογένειας και την ίδια τη νεότητα, αναφέρεται παρακάτω στην ίδια ανακοίνωση, με τον Σύλλογο να παρατηρεί πως πρόκειται για «μία νεότητα που τα τελευταία χρόνια υποφέρει ολοένα περισσότερο από ψυχικά νοσήματα και δυσχερείς κοινωνικές συνθήκες».
«Σε περιπτώσεις όπως η προαναφερόμενη, όφειλαν να συνεργαστούν τρεις θεσμοί: η Υγεία, η Παιδεία και η Δικαιοσύνη. Τελικώς υιοθετήθηκε η πιο “ασφαλής” λύση: προφυλακίστηκε μια ασυνόδευτη δεκαεξάχρονη», σημειώνεται ακόμη.
Ωστόσο, ο Σύλλογος Νοσοκομειακών Ψυχολόγων τονίσει πως «όταν ένας ανήλικος φτάνει στην παραβατικότητα, δεν μιλάμε για ατομική ευθύνη, αλλά για ρήγματα στην παροχή φροντίδας, για εγκατάλειψη, για αποτυχία των ενηλίκων και των θεσμών» και άρα «η ποινικοποίηση των εκφάνσεων της εφηβείας δεν αποτελεί λύση».
Όσο για τη δύσκολη περίοδο της εφηβείας, ο Σύλλογος μέσω της παρέμβασής του σημειώνει πως αποτελεί «μια γκρίζα ζώνη για τη δικαιοσύνη και δυστυχώς συχνά και για τους ειδικούς ψυχικής υγείας» καθώς είναι «ένα αναπτυξιακό στάδιο με ιδιαιτερότητες και για όσους ασχολούνται επαγγελματικά με εφήβους (εκπαιδευτικοί, ειδικοί ψυχικής υγείας, κοινωνικές υπηρεσίες)», οι δυσκολίες του οποίου θα έπρεπε να είναι γνωστές.
«Για παράδειγμα, πολλές ριψοκίνδυνες συμπεριφορές των εφήβων, αποτελούν αυτοκτονικά ισοδύναμα. Τα στατιστικά δεδομένα είναι ηχηρά: οι έφηβοι έχουν διπλάσιες πιθανότητες αυτοκτονίας από τους ενήλικες (κυρίως λόγω της παρορμητικότητας που χαρακτηρίζει την εφηβεία), ενώ τα περιστατικά αυτοτραυματισμών αυξήθηκαν ραγδαία τα τελευταία χρόνια», αναφέρεται στην ίδια ανακοίνωση.
«Ένα παιδί που “ψάχνει τη μαμά του” δεν χρειάζεται εγκλεισμό. Χρειάζεται προστασία, όρια και ουσιαστική ψυχοκοινωνική παρέμβαση», τονίζει ο Σύλλογος Νοσοκομειακών Ψυχολόγων και σημειώνει:
«Η πραγματικότητα των παιδιών και των εφήβων αποδεικνύει ότι ως κοινωνία είμαστε συνυπεύθυνοι. Όλοι μαζί θα έπρεπε να κατηγορούμαστε για αυτό που η δικαιοσύνη ονομάζει «παραμέληση εποπτείας ανηλίκου». Μεγάλοι νομοί της χώρας δεν έχουν καν τη στοιχειώδη παιδοψυχιατρική κάλυψη, οι υφιστάμενες υπηρεσίες αδυνατούν να διαχειριστούν τον όγκο των περιστατικών, συχνά η φροντίδα περιορίζεται σε μια διάγνωση χωρίς θεραπευτική συνέχεια. Οι εκπαιδευτικοί λειτουργούν επί το πλείστον αποφευκτικά, ενώ η Δικαιοσύνη λειτουργεί αποκομμένη από τα υπόλοιπα.
Η ανεπάρκεια των δομών πρόληψης και θεραπευτικής παρέμβασης συμβαδίζει με μια λογική που αρνείται να δει την πολυπαραγοντικότητα της παραβατικότητας – το τραύμα, την κακοποίηση, την εγκατάλειψη, τη φτώχεια, την έλλειψη πρόσβασης σε φροντίδα – μια λογική που προτιμά να καταστέλλει παρά να θεραπεύει. Όμως η τιμωρία χωρίς κατανόηση του τραύματος δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι αναπαραγωγή της βίας με θεσμική σφραγίδα.»
«Ως επαγγελματίες ψυχικής υγείας γνωρίζουμε ότι κανένας δεν είναι “γεννημένος εγκληματίας”. Καλούμε τους θεσμικά αρμόδιους να προσεγγίζουν περιστατικά εφηβικής παραβατικότητας με ουσιαστικές παρεμβάσεις που βασίζονται στη λογική της πρόληψης και θεραπείας και όχι της καταστολής.
Ευχόμαστε, έστω και τώρα, να βρεθεί η καλύτερη δυνατή λύση για το κορίτσι που έφτασε να βλάψει μια συμμαθήτρια της. Να αναρρώσει πλήρως το κορίτσι που υπέστη τον τραυματισμό και να έχει την απαιτούμενη στήριξη. Και ολόκληρο το σχολείο να έχει την υποστήριξη για να διαπραγματευτεί το τραυματικό συμβάν. Κυρίως, ευχόμαστε να γίνει αφορμή όλο αυτό για να κάνουμε ως κοινωνία την αυτοκριτική μας και να απαιτηθούν οι απαραίτητες αλλαγές σε όλα τα θεσμικά επίπεδα.
Η αλλαγή είναι δυνατή. Η θεραπεία λειτουργεί. Και τα παιδιά μας το αξίζουν», καταλήγει η σχετική ανακοίνωση.
