Θυμάμαι τον ήλιο να καίει τα πρόσωπα μας πριν μπούμε στις ανδρικές φυλακές Κορυδαλλού. Θυμάμαι την αγωνία του Βασίλη Κουκαλάνι λίγα λεπτά πριν μια παιδική παράσταση του Θεάτρου Πορεία παιχτεί σε σωφρονιστικό σύστημα ενηλίκων ανδρών. Θυμάμαι, ακόμα, τους ενήλικες αυτούς άνδρες να ανασύρουν ό,τι παιδικό είχαν μέσα τους για μια ώρα και κάτι. Αυτή είναι η πρώτη μου ανάμνηση από την Συντεχνία του Γέλιου, μια πολύ διαφορετική ομάδα παιδικού θεάτρου που, τότε το 2014, δεν μετρούσε πολύ καιρό ζωής – κι όμως είχε αρχίσει να εγγράφεται ως μια νέα πρόταση στο καλό παιδικό θέατρο της πόλης.
Ο Βασίλης Κουκαλάνι και οι συνεργάτες του Φοίβος Δεληβοριάς, Γιώργος Παλούμπης, Ηρώ Μπέζου και Μαρία Μοσχούρη μοιράζονται αναμνήσεις μιας πορείας που έχει βάλει το δικό της στίγμα στο καλό παιδικό θέατρο.