«Τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα θα ζήσουν μέχρι τον 22ο αιώνα και σκεφτείτε μόνο τι έχει συμβεί στον κόσμο μας τα τελευταία πέντε χρόνια· είναι σχεδόν αγνώριστος, όσον αφορά την τεχνητή νοημοσύνη, αλλά ακόμη και τον χώρο της υγειονομικής περίθαλψης», απάντησε ο Σινκλέρ. «Επομένως, στον 22ο αιώνα, τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα θα έχουν πρόσβαση σε τεχνολογίες τις οποίες κυριολεκτικά δεν μπορούμε καν να φανταστούμε σήμερα».

Μαζί με τον Σινκλέρ στη συζήτηση συμμετείχαν η Τζένιφερ Γκάρισον, νευροεπιστήμονας με ειδίκευση στον τομέα της βιοτεχνολογίας για την υγεία των γυναικών, και ο Τζακ Τζία, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Musely, μιας πλατφόρμας τηλεϊατρικής που έχει στόχο να διευρύνει την πρόσβαση σε εξατομικευμένη περίθαλψη με συνταγογραφούμενες θεραπείες και η οποία ήταν χορηγός της εκδήλωσης της 10ης Σεπτεμβρίου.

Το έργο της Γκάρισον γύρω από τη μακροζωία επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στην υγεία των γυναικών και ειδικότερα στις ωοθήκες — κάτι που, όπως είπε, δεν αφορά μόνο τις γυναίκες αλλά τους πάντες, επειδή «η κατανόηση των διαφορών μεταξύ του ανδρικού και του γυναικείου σώματος μας προσφέρει μοχλούς με τους οποίους μπορούμε να αναπτύξουμε φάρμακα».

«Όταν παραβλέπουμε τη γυναικεία φυσιολογία, ουσιαστικά αφήνουμε έξω τη μισή εικόνα», είπε. Για παράδειγμα, ανέφερε ότι ο γυναικείος οργανισμός τείνει να καταπολεμά τους ιούς αποτελεσματικότερα από τον ανδρικό. Οι ερευνητές δεν κατανοούν πλήρως γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά, εάν μπορούσαν να κατανοήσουν αυτές τις διαφορές, θα μπορούσαν να βοηθήσουν την ιατρική κοινότητα να αντιμετωπίζει καλύτερα όλους τους ανθρώπους ανάλογα με τις ανάγκες τους, υποστήριξε η Γκάρισον.

Όταν ο Κουμάρ τη ρώτησε πόσο έχει προχωρήσει η ιατρική στην κατανόηση αυτών των διαφορών, η Γκάρισον απάντησε: «Όπως αποδεικνύεται, είμαστε αρκετά πίσω». Πρόσθεσε, ωστόσο: «Όλοι αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει εδώ ένα πρόβλημα, ότι έχουμε ένα κενό στα δεδομένα, ότι υπάρχει αυτή η συστημική μεροληψία στην έρευνά μας, ότι ουσιαστικά, κατά τη γνώμη μου, βρισκόμαστε γενιές πίσω».

«Δεν μιλάμε για χρόνια. Δεν μιλάμε για δεκαετίες. Βρισκόμαστε γενιές πίσω όσον αφορά τα δεδομένα», είπε. «Επομένως, καλύπτουμε τη διαφορά, αλλά θα χρειαστεί χρόνος».

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Τζία ανέφερε ότι εμπνεύστηκε να διευρύνει τη Musely πέρα από μια πλατφόρμα συμβουλών για την περιποίηση του δέρματος, μετά τη δυσκολία που αντιμετώπισε η σύζυγός του στην προσπάθειά της να βρει αποτελεσματικές θεραπείες για το μέλασμα.

«Τέτοιου είδους προβλήματα ευεξίας ή αισθητικής αφορούν τους πάντες», είπε ο Τζία. Όμως «ολόκληρο το σύστημα υγείας δεν είναι σχεδιασμένο για να λύνει αυτό το πρόβλημα· είναι σχεδιασμένο για να αντιμετωπίζει τον πραγματικά άρρωστο άνθρωπο που πεθαίνει». Έκτοτε, ο Τζία έχει διευρύνει το πεδίο δραστηριότητας της Musely, ώστε να περιλαμβάνει μέσα και θεραπείες για την προληπτική φροντίδα της υγείας και τη μακροζωία.

Στη συνέχεια, ο Κουμάρ ρώτησε τους συμμετέχοντες τι πιστεύουν για την πρόσφατη «έκρηξη των εξετάσεων» στον χώρο της μακροζωίας — για το γεγονός ότι οι άνθρωποι υποβάλλονται σε κάθε είδους εξετάσεις και απεικονιστικούς ελέγχους, με στόχο, όπως υποστηρίζουν, να βελτιστοποιήσουν τις πιθανότητές τους να ζήσουν περισσότερο και καλύτερα. Η Γκάρισον είπε ότι, όταν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που τεκμηριώνουν μια εξέταση, αυτή αποτελεί εξαιρετική επιλογή. Αυτό όμως δεν συμβαίνει πάντοτε.

«Νομίζω ότι όλοι μπορούμε να αναγνωρίσουμε πως υπάρχει ένα πρόβλημα αξιοπιστίας στον χώρο της μακροζωίας και ότι πολλά από τα προϊόντα που προωθούνται είτε στηρίζονται σε ανεπαρκή επιστημονικά στοιχεία είτε αποτελούν απροκάλυπτη ψευδοεπιστήμη», είπε η Γκάρισον. «Για τις γυναίκες, ο όγκος των πληροφοριών και του μάρκετινγκ που δεχόμαστε σήμερα είναι εξωφρενικός. Και μέρος του προβλήματος είναι ότι είναι πολύ δύσκολο για έναν καταναλωτή, για κάποιον που δεν είναι επιστήμονας ή γιατρός, να κρίνει πραγματικά: “Είναι αληθινό αυτό ή όχι;”».

Ο Σινκλέρ εξέφρασε την ανησυχία του ότι πρακτικές οι οποίες παλαιότερα θεωρούνταν «περιθωριακές», όπως το να κάνει κάποιος μόνος του ενέσεις πεπτιδίων ή να παίρνει φάρμακα που δεν έχει ακόμη αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματικά στους ανθρώπους, γίνονται ολοένα και πιο συνηθισμένες.

«Αναρωτιέμαι πού θα καταλήξουμε», είπε. «Ωστόσο, επικροτώ το γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα, μαζί με τους γιατρούς τους [...], να δοκιμάσουν κάτι όταν τίποτε άλλο δεν λειτουργεί και δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος σοβαρός κίνδυνος».

«Πριν από πέντε χρόνια, κατά τη γνώμη μου, οι κανονισμοί ήταν τόσο αυστηροί ώστε ακόμη και άνθρωποι που υπέφεραν ή πέθαιναν δεν μπορούσαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε φάρμακα», συνέχισε. «Κατά τη γνώμη μου, αυτό ήταν υπερβολικό, αλλά τώρα έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο».