Τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι η προσωπική δράση είναι ευρεία, παρά την υποχώρηση της ανησυχίας, η οποία παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Παρόλα αυτά οι πολίτες περιμένουν κυρίως από τις κυβερνήσεις να ηγηθούν. Πιο συγκεκριμένα:

Η ανησυχία υποχωρεί, η δράση παραμένει στο προσκήνιο:

Το 75% ανησυχεί πολύ / αρκετά για την κλιματική αλλαγή, έναντι 80% το 2024. Το 80% δηλώνει τουλάχιστον μία δράση το τελευταίο έτος, με την ανακύκλωση να προηγείται (48%).

Το χάσμα μεταξύ παγκόσμιου και τοπικού επιπέδου:

Το 82% θεωρεί την κλιματική αλλαγή σοβαρό πρόβλημα για τον πλανήτη, 78% για τη χώρα τους και 68% για την περιοχή τους.

Η κοινωνική συμμετοχή μένει πίσω:

Μόνο το 28% συμμετέχει σε κοινωνικές δραστηριότητες ή δράσεις για την κλιματική αλλαγή.

Παρότι οι πολίτες ενεργούν ατομικά, η δημόσια και συλλογική κινητοποίηση δεν εμφανίζει την ίδια δυναμική, δημιουργώντας πεδίο ενεργοποίησης για μάρκες και οργανισμούς.

Η καθαρή / ανανεώσιμη ενέργεια παραμένει σημαντική:

Το 93% τη θεωρεί σημαντική ή κορυφαία προτεραιότητα, όμως μόνο το 41% κορυφαία, έναντι 50% το 2023. Οι κυβερνήσεις συγκεντρώνουν τις περισσότερες αναφορές για την κύρια ευθύνη αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής (37%).

Πέντε προφίλ, διαφορετικοί τρόποι συμμετοχής και ευθύνης:

Οι «Πρωτοπόροι» (11%) ανησυχούν, δρουν και αναλαμβάνουν προσωπική ευθύνη.

Οι «Ακόλουθοι» (54%) ανησυχούν και δρουν, προσβλέποντας κυρίως στους θεσμούς να ηγηθούν.

Οι «Συνεπείς» (15%) δρουν από αξίες & συνήθεια χωρίς έντονη ανησυχία.

Οι «Πελαγωμένοι» (10%), ανησυχούν αλλά δεν δρουν, ενώ οι «Αποστασιοποιημένοι» (10%) ούτε ανησυχούν ούτε δρουν.

Στην Ελλάδα, οι «Ακόλουθοι» φτάνουν το 58%.

Η Ελλάδα ανάμεσα στην ανησυχία και τη δράση για την κλιματική αλλαγή

Στον διεθνή μέσο όρο κινείται η Ελλάδα ως προς την αντίληψη των πολιτών για την κλιματική αλλαγή, με το 81% να τη χαρακτηρίζει σοβαρό πρόβλημα για τον πλανήτη και το 66% να θεωρεί ότι αποτελεί σοβαρό πρόβλημα και για την περιοχή του. Η διαφορά αυτή δείχνει ότι, όπως και σε άλλες χώρες, η προσωπική εμπειρία και η επαφή με ακραία καιρικά φαινόμενα μπορούν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες αντιλαμβάνονται την κλιματική κρίση.

Σε επίπεδο προσωπικής δράσης, η Ελλάδα εμφανίζει μια αξιοσημείωτη εικόνα, καθώς το ποσοστό όσων δηλώνουν ότι ανέλαβαν δράση είναι υψηλότερο από εκείνο όσων εκφράζουν ανησυχία. Η εικόνα διαφέρει από χώρες όπως η Τουρκία και η Ιαπωνία, όπου η υψηλή ανησυχία συνοδεύεται από χαμηλότερα ποσοστά προσωπικής δράσης. Αντίθετα, σε Γερμανία, Αυστρία και Φινλανδία καταγράφονται σχετικά υψηλά επίπεδα δράσης, παρά τη χαμηλότερη ανησυχία.

Η Ελλάδα κατατάσσεται, παράλληλα, στην κατηγορία των «Ακολούθων», οι οποίοι αποτελούν το 58% των πολιτών. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη κατηγορία και στις περισσότερες χώρες, με τις υπόλοιπες να παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις. Ενδεικτικά, η Ινδονησία καταγράφει το υψηλότερο ποσοστό «Πρωτοπόρων», στο 42%, ενώ στην Τουρκία το 67% και στην Ιαπωνία το 30% ανήκουν στους «Πελαγωμένους», δηλαδή ανησυχούν για το κλίμα χωρίς να αναλαμβάνουν αντίστοιχη προσωπική δράση.

Την ίδια ώρα, Γερμανία και Αυστρία, με 22%, και Φινλανδία και Αυστραλία, με 20%, εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά «Συνεπών», δηλαδή πολιτών που αναλαμβάνουν δράση χωρίς να δηλώνουν έντονη ανησυχία. Η ελληνική περίπτωση, επομένως, ξεχωρίζει κυρίως για τη σχετικά υψηλή μετατροπή της ανησυχίας για την κλιματική αλλαγή σε προσωπική δράση.

Δείτε όλη την παρουσίαση της έρευνας εδώ