Από το πρώτο θέμα

«Πικρή η γεύση που άφησε σε όλους μας ο χθεσινός τελικός, αλλά το μεγαλύτερο λάθος απ όλα θα ήταν ο άτυχος αγώνας με την Iσπανία να σκιάσει τη μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού αθλητισμού και να θολώσει τα μηνύματα που μεταφέρει.

Μπορεί το ανεπανάληπτο ταλέντο των δώδεκα παιδιών της Eθνικής μπάσκετ και η ηγετική στόφα του προπονητή τους να «καλόμαθαν» το πανελλήνιο εθίζοντάς το σε συνεχείς επιτυχίες, η δεύτερη θέση ωστόσο στον κόσμο είναι γεγονός ξεχωριστό, που εκτινάσσει τον ελληνικό αθλητισμό στην κορυφή, προβάλλει τη χώρα και ανυψώνει το ηθικό της.

Παράλληλα, οι απίστευτες επιδόσεις της μοναδικής ομάδας που κατάφερε να «γονατίσει» τους Aμερικανούς, θρυμματίζοντας τον μύθο τής μέχρι την περασμένη Παρασκευή ανίκητης ομάδας τους, περικλείουν δυναμική που μεταφέρεται στην ελληνική κοινωνία, επανακαθορίζει όρια και ανεβάζει συνολικά τον πήχη. ..

Αυτή είναι η Eθνική. Kι αυτή πρέπει να παραμείνει. Mία ομάδα πρότυπο, που έχει «αποστηθίσει» τη συνταγή της νίκης. Tη συνταγή της ομαδικότητας, της σοβαρότητας και του δυναμισμού, που στηρίζεται στην εσωτερική συνοχή και αξιοποιεί το ταλέντο. Aς την αντιγράψουμε.»
Εθνος

Στέλιος Παπαθανασόπουλος

«Τα τελευταία τρία καλοκαίρια έχουν αποδειχτεί όχι μόνον αθλητικά για την Ελλάδα, αλλά και περίοδοι εθνικής ανάτασης σε χαλεπούς καιρούς. Η ανέλπιστη επιτυχία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου το 2004, το Ευρωπαϊκό Κύπελλο στο Μπάσκετ το 2005 και τώρα το Μουντομπάσκετ. Δεν είναι προφανώς τυχαίο ότι τόσο οι εφημερίδες όσο και οι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί είχαν το θέμα της Εθνικής σε υψηλή θέση στην ημερήσια θεματολογία τους και ο πολιτικός κόσμος πλειοδότησε σε συγχαρητήρια κι ευχές.

Μπορεί αυτή τη φορά να μη «σηκώσαμε» το «τιμημένο», αλλά αυτό ελάχιστη σημασία έχει. Οι διαδοχικές, ανέλπιστες και ανεπανάληπτες επιτυχίες της εθνικής μπάσκετ, όπως και παλαιότερα κι πριν από δύο χρόνια της εθνικής ποδοσφαίρου, αποτέλεσαν το σημείο αναφοράς των τηλεοπτικών δελτίων και των εφημερίδων, οι περισσότερες πολιτικές μετατράπηκαν σε αθλητικές, καταδεικνύοντας ότι η κοινωνία μας έχει ανάγκη από επιτυχίες, κι ακόμη περισσότερο ανέδειξαν τη δίψα των Ελλήνων για διεθνή επιβεβαίωση κι ότι εν πάση περιπτώσει δεν περνάμε απαρατήρητοι στα διεθνή δρώμενα.

Σε αντίθεση βέβαια με την πορεία της εθνικής ποδοσφαίρου το 2004, η ξέφρενη πορεία της «Εθνικής αγαπημένης» δεν δημιούργησε την απόλυτη είδηση, παρά μόνον με τη «μεγαλειώδη» νίκη επί των Αμερικανών. Η διηνεκής μάχη ανάμεσα στον Δαβίδ και τον Γολιάθ ανακατεμένη με λίγο εθνικισμό και τα γνωστά αισθήματα δημιούργησαν έναν εκρηκτικό συνδυασμό που κατέστησε τη νίκη της Εθνικής όχι μόνον την απόλυτη είδηση, αλλά και τη μόνη είδηση στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. ..»
Τα Νέα

Γιάννης Τριάντης

«..Οπερ έδει δείξαι. Η Ελλάδα κατέκτησε ιλιγγιώδη ύψη, αλλά έχασε την κορυφή. Γιατί ο Δίας ήταν Ισπανός. Και οι λαβωμένοι Ιβηρες, που έπαιξαν σαν την Ελλάδα -όπως είχε πει ο Καλντερόν- κέρδισαν με το σπαθί τους. Ησαν (οι) καλύτεροι *** Ευεξήγητη η πίκρα στα διψασμένα χείλη μας. Αλλά μην τρελαθούμε κιόλας: ασημένιο μετάλλιο και νίκη επί της άφθαστης Αμερικής ούτε και ο πλέον ευφάνταστος δεν είχε διανοηθεί *** Κυριαρχούσε μια γλυκιά απογοήτευση το μεσημέρι της Κυριακής. Ηττημένα βλέμματα και καταπραϋντικές σκέψεις κρεμασμένες από το αργυρό μετάλλιο. Αμήχανα κορναρίσματα, που μάταια προσπαθούσαν να πείσουν τις γαλανόλευκες να πανηγυρίσουν από τα ανοιχτά παράθυρα, και επιστράτευση της λογικής που εγκαρδίωνε τα σκυμμένα κεφάλια... Ευτυχώς, μέχρι το βράδυ δεν είχε κάνει τη συνήθη επίσκεψη η ανοηταίνουσα μικροψυχία των ειδημόνων και των πάσης φύσεως ελαφρών *** Ο θρίαμβος επί των ΗΠΑ, που στάθηκαν στο ύψος τους (εγκώμια και θαυμασμός από προπονητή και παίκτες και ένα πανό στην αμερικανική πρεσβεία που έγραφε «Συγχαρητήρια Ελληνες»), έδωσε αφορμή σε λίγους ολιγοφρενείς να εκφράσουν τη χυδαία αισθητική τους για τα πράγματα (δυστυχώς, μεταξύ τους και η ιστορική «Αθλητική Ηχώ»). Ταυ