Παντελης Mπουκαλας
«Εχει κι η ιστορία τον τρόπο της να διασκεδάζει. Η μικροϊστορία εννοείται, γιατί η μεγάλη, εκείνη με το κεφαλαίο γιώτα στην αρχή, μάλλον δεν θα μπει στον κόπο να ασχοληθεί με όσα ιλαρά, τραγελαφικά ή και δραματικά εμπλουτίζουν κάπως την καθημερινότητά μας. Πέρυσι τέτοιον καιρό, λοιπόν, 8 Σεπτεμβρίου, η Νέα Δημοκρατία διέγραψε με συνοπτικές διαδικασίες τον βουλευτή της κ. Ευάγγελο Πολύζο, επειδή τόλμησε να πει το αυτονόητο: ότι σε όλα τα κόμματα, κατά συνέπεια και στο δικό του, υπάρχουν άνθρωποι έντιμοι αλλά και άτιμοι, υπάρχουν χρηστοί, αλλά και χρηματιζόμενοι.
Το αυτονόητο, ωστόσο, για την αποδοχή του οποίου δεν χρειαζόταν ιδιαίτερο θάρρος ούτε έφεση σε αιρετικές σκέψεις, κρίθηκε προσβλητικό, αντικομματικό κ.τλ., κρίθηκε δηλαδή τιμωρητέο. Και ο βουλευτής διαγράφτηκε επειδή υιοθέτησε έναν κοινό τόπο. Μόνο που, όπως θα όφειλαν να περιμένουν οι πάντες, και οι διαγράψαντες ανάμεσά τους, δεν ήταν δυνατόν να διαγραφτεί μαζί του και η πραγματικότητα, η οποία πεισματάρα ως γνωστόν, εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα κι όταν εμείς αποστρέφουμε το βλέμμα μας ή εθελοτυφλούμε. Κι έτσι, ακριβώς ένα χρόνο μετά, με όσα σκανδαλώδη αποκαλύπτονται, ο μόνος που θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι δικαιώθηκε είναι ο αποπεμφθείς κ. Πολύζος, έστω κι αν αυτό είναι πιθανό να μην τον παρηγορεί.
Μα, θα πει κανείς, όσοι κατηγορούνται τώρα μετά στοιχείων ότι σκανδάλισαν και σκανδαλίστηκαν, ότι έστησαν εκβιασμό μέσα από μια Επιτροπή που έχει ακριβώς την ευθύνη να αποτρέπει τους εκβιασμούς και οποιαδήποτε άλλη μορφή διαφθοράς, έδρασαν ως άτομα και όχι επιδεικνύοντας την κομματική τους ταυτότητα. Σωστά. Μόνο που, όποιο κόμμα κι αν κυβερνούσε, δεν έλειψαν ποτέ τα στελέχη και τα μέλη που μεταφράζουν μονοσήμαντα την κομματική τους ταυτότητα, σαν διαβατήριο δηλαδή που σε οδηγεί άνευ κόπου και κόστους στον παράδεισο, τον επίγειο εννοείται, ίσως τον μοναδικό ενδιαφέροντα. Κι αυτό δεν έχει να κάνει γενικά και αόριστα με τον ανθρώπινο χαρακτήρα, αλλά με την πεποίθηση ακαταδίωκτου που ποτίζει το μυαλό όσων κυκλοφορούν στα πέριξ της εξουσίας· είναι δηλαδή υπόθεση της πολιτικής, όχι της ψυχολογίας. Και η πολιτική εμφανίζεται άλλοτε απρόθυμη και άλλοτε αδύναμη να επιβάλει όσα καθαρτήρια υπόσχεται. Από το ρηθέν του Ανδρέα Παπανδρέου, «είπαμε να κάνουμε κάνα δωράκι στον εαυτό μας, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια», έως το πρόσφατο του κ. Κ. Καραμανλή, ότι «δεν μπορούμε να τους στείλουμε όλους στη φυλακή», η πολιτική ηγεσία φαίνεται να καταθέτει σαν στρατηγική της τη μοιρολατρική βεβαιότητα ότι η χώρα ήταν και θα παραμείνει ένα απέραντο διαφθορείο.»
Καθημερινή
Γιάννης Τριάντης
«. ..Πήραμε το Euro στο ποδόσφαιρο, κερδίσαμε αργυρό στο Μουντομπάσκετ, πάμε για μετάλλιο και στη διαφθορά: «Η Ελλάδα παρουσιάζει τους υψηλότερους δείκτες διαφθοράς σε σχέση με το μέσο επίπεδο που παρατηρείται στις χώρες του ΟΟΣΑ» («Καθημερινή»)... Το μεγάλο πανηγύρι της μίζας -λέει η Παγκόσμια Τράπεζα και το IFC (International Finance Corporation)- γίνεται εκεί όπου συναντάται το «επιχειρείν» με το Δημόσιο: Περίπου 330 εκατ. ευρώ τον χρόνο είναι οι «ανεπίσημες πληρωμές των επιχειρήσεων προκειμένου να κλείσουν υποθέσεις με το Δημόσιο (φόροι, άδειες κ.λπ.)... Το ποσό της φοροδιαφυγής -μιλάμε πάντα για τις επιχειρήσεις- ανέρχεται στα 17 δισ. ευρώ. *** Φωλέα της διαφθοράς το Δημόσιο, λοιπόν. Με επίορκους υπαλλήλους και πρόθυμους πολίτες για συναλλαγή και αμοιβαίον όφελος. Και το «επιχειρείν»; Προσπαθούν ορισμένοι να το αθωώσουν. Τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο. *** Υπάρχουν και χειρότερα: Πίσω από την αποκάλυψη για τη θηριώδη μίζα της «γαλάζιας ομάδας» αχνοφαίνεται το καρτέλ του γάλακτος. Που διαμορφώνει, όπως γουστάρει, τις τιμές, στραγγαλίζει τους απείθαρχους κτηνοτρόφους, και... προσφέρει στους Ελληνες την υψηλότερη τιμή γάλακτος στην Ευρώπη! Το θαύμα του ανταγωνισμού, που θα 'λεγαν οι υμνωδοί της Αγοράς. Και πρώτος ο πρωθυπουργός. Που παρατηρεί αμέτοχος, «σαν τα περίπτερα στην κίνηση», να οργιάζουν τα καρτέλ και να βγάζουν τη γλώσσα τους οι ισχυροί στον κόσμο και στο κράτος... *** «Ετσι λ