Σήφης Πολυμίλης
«Οπως γίνεται συνήθως στην Ελλάδα για πολλά θέματα, έτσι και η σύγκρουση για την Παιδεία φοβάμαι ότι γίνεται σε λάθος γήπεδο. Το θέμα δεν είναι αν θέλουμε δημόσια και μη κρατικά ΑΕΙ, αλλά αν θέλουμε δημόσια και εντελώς ανεξέλεγκτα ιδιωτικά ιδρύματα. Ανησυχούν και εξοργίζονται όσοι υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 γιατί θα γεμίσουμε από κάθε λογής κολέγια που θα κερδοσκοπούν, όπως υποστηρίζουν, και θα προσφέρουν υποβαθμισμένη παιδεία. Μα αυτά τα κολέγια είναι ήδη εδώ και σε λίγους μήνες τα πτυχία τους θα αναγνωρίζονται αναγκαστικά με βάση την κοινοτική οδηγία...
Ανησυχούν επίσης όσοι υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει ν' αλλάξει το σημερινό καθεστώς, γιατί με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα διευρυνθούν οι κοινωνικές ανισότητες, αφού σ' αυτά θα καταφεύγουν όσοι μπορούν να πληρώσουν τα δίδακτρα για να αποκτήσουν ένα πτυχίο. Μα αυτό συμβαίνει ήδη, αφού όσοι έχουν τη δυνατότητα στέλνουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα να έχουμε ρεκόρ φοιτητικής μετανάστευσης. Και βέβαια μεγάλο μέρος από αυτούς το κάνουν γιατί το επίπεδο σπουδών σε πάρα πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού δεν συγκρίνεται με τις αντίστοιχες ελληνικές σχολές. Γιατί πολλοί από όσους διαφωνούν, ξεχνούν επίσης ότι οι ανισότητες διευρύνονται και με την υποβάθμιση των πτυχίων των ελληνικών πανεπιστημίων.
Ανησυχούν επίσης πολλοί ότι μόνο κερδοσκόποι θα ενδιαφερθούν για τη δημιουργία ιδιωτικών ΑΕΙ. Μα όταν έχουμε ήδη επιχειρηματίες και ιδρύματα που χρηματοδοτούν πανεπιστήμια του εξωτερικού για να συντηρούν έδρες ελληνικών σπουδών, δεν θα μπορούσαν κάποιοι από αυτούς, για τους ίδιους λόγους που χρηματοδοτούν ξένα πανεπιστήμια, να δημιουργήσουν ένα σοβαρό μη κερδοσκοπικό ίδρυμα στην Ελλάδα;
Το δίλημμα λοιπόν δεν είναι ναι ή όχι στα μη κρατικά ΑΕΙ. Το αίτημα της πανεπιστημιακής κοινότητας θα έπρεπε πρώτ' απ' όλα να είναι η αναβάθμιση του πανεπιστημίου, η απαλλαγή από τον ασφυκτικό κρατικό εναγκαλισμό και η θέσπιση συγκεκριμένων κανόνων και κριτηρίων που θα διέπουν τη λειτουργία των μη δημόσιων ιδρυμάτων. Γιατί μόνο έτσι θα ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρι και από την πληθώρα των ΙΕΚ που υπάρχουν σήμερα θα επιβιώσουν αυτά μόνο που πραγματικά θα προσφέρουν εκπαίδευση και πτυχία με αντίκρισμα και όχι διπλώματα για κορνίζες...»
Ελευθεροτυπία
Aλεξης Παπαχελας
«Η Ελλάδα είναι γεμάτη από κακόγουστα κτίσματα που έχουν κτισθεί χωρίς κανένα ιδιαίτερο σχέδιο, με τη θρασύτατη βεβαιότητα πως παραβιάζουν κάθε όρο που έχει θέσει η πολιτεία. Αν κοιτάξετε γύρω σας θα δείτε χιλιάδες κτίσματα με τις περίφημες «αναμονές» που συμβάλλουν σε μιαν απίστευτη εικόνα ασχήμιας. Τέτοιες εικόνες δεν θα δείτε εύκολα στην Ιταλία ή κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα.
Ημιτελή κτίσματα με «αναμονές» θα δείτε όμως και όπου άλλου κοιτάξετε στην ελληνική κοινωνία. Πάρτε για παράδειγμα την ιδιωτική τηλεόραση. Ολοι μας πιστέψαμε πως η κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου ήταν μια μεγάλη κατάκτηση. Στήθηκε όμως πάνω σε σαθρά θεσμικά θεμέλια. Σήμερα κοντεύουν σχεδόν είκοσι χρόνια από την αρχή της ιδιωτικής τηλεόρασης και κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ποιος σταθμός έχει άδεια, ποιος εκπέμπει νόμιμα και ποιος όχι. Θυμάμαι ακόμη την έκπληξη ενός ξένου χρηματιστή που ήθελε να επενδύσει σε ελληνικό κανάλι. Αφού διάβασε τους ισολογισμούς και τη σχετική ενημερωτική μπροσούρα πρόσεξε πως υπήρχε στο κάτω κάτω μέρος της σελίδας μια υποσημείωση με πολύ μικρά γράμματα που έγραφε: «Ο σταθμός λειτουργεί βάσει μιας προσωρινής άδειας η οποία θα οριστικοποιηθεί εν ευθέτω χρόνω». Ο άνθρωπος δεν είχε ξαναδεί τέτοια περίπτωση και άρχισε να ρωτάει πώς μπορεί να επενδύσει σε κάτι που λειτουργεί με βάση μια προσωρινή άδεια, δηλαδή στον «αέρα». Πήρε όμως την απάντηση πως «εδώ έτσι γίνονται τα πράγματα» και ανέλαβε να πείσει το έκπληκτο νομικό του τμήμα να δεχθεί το ελληνικό παράδοξο.
Ολα αυτά έρχονται στον νου καθώς αρχίζει η συζήτηση για την αλλαγή του άρθρου 16. Το ξεκίνημα της ιδιωτικής τηλεόρασης είχε πολύ μεγάλη συμβολική σημασία, άλλαζε τους όρους της ενημέρωσης και έσπαγε το ανθυγι