Πάσχος Μανδραβέλης

«Eνα πράγμα που ουδείς Eλληνας πολίτης ή πολιτικός συνειδητοποιεί είναι ότι οι νόμοι ψηφίζονται για να τηρούνται. Oχι «στο περίπου», αλλά καθ’ ολοκληρίαν. Είτε αυτοί αφορούν το ποσοστό αλκοόλης στο αίμα των οδηγών, είτε τις υποχρεώσεις του κρατικού προϋπολογισμού στα ταμεία. Eτσι, όπως κανένας οδηγός δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε τροχονόμο ότι έχει πιει περίπου στο όριο που προβλέπει ο νόμος, έτσι και η κυβέρνηση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί στους εργαζόμενους ότι χρηματοδοτεί το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ όσο περίπου προβλέπει ο νόμος.

Το 2003 η ελληνική Πολιτεία ψήφισε «δόξη και τιμή» το νόμο για τη συνένωση των ταμείων. Καλώς ή κακώς αποφάσισε να χρηματοδοτεί ο προϋπολογισμός με 1% του ΑΕΠ το ενιαίο ταμείο. Σύμφωνα όμως με τη νέα υφυπουργό Απασχόλησης κ. Σοφία Καλατζάκου, το κράτος δεν τήρησε αυτή την υποχρέωση. Θαρραλέα είπε αυτό που προκάτοχοί της επιμελώς έκρυβαν: «από το 2003 μέχρι σήμερα το ποσοστό χρηματοδότησης έχει κυμανθεί από 0,85% έως 0,90% του ΑΕΠ, κατά μέσο όρο 0,88%. Είναι πολύ κοντά στο 1%, αλλά κατά τι λιγότερο».

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το 0,12% της χρηματοδότησης που υπολείπεται. Δεν είναι καν τα 3,5 δισ. ευρώ, που αυτό το φαινομενικά μικρό ποσοστό αθροίζεται. Είναι ότι μια κορυφαία τομή –ίσως η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση των τελευταίων χρόνων– θα γίνει με περίπου μπακαλίστικο τρόπο: «είναι μόνο 0,88%. Να τ’ αφήσω;»

Ετσι όμως τίθεται ένα θέμα συνέπειας. Αφού το κράτος χρηματοδοτεί τα ασφαλιστικά ταμεία «στο περίπου» των υποχρεώσεών του και οι εργοδότες πληρώνουν τις εισφορές «στο περίπου» (ας μην ξεχνάμε ότι διά νόμου ρυθμίζονται οι οφειλές των επιχειρήσεων προς τα ταμεία κάθε λίγο και λιγάκι) τότε νομιμοποιούνται και οι εργαζόμενοι να δηλώνουν ότι σήμερα συνταξιοδοτούνται 65 χρόνων. «Στο περίπου», βέβαια: «τι 65 χρόνων, τι 58» μπορεί να ισχυριστεί κάποιος. Το αποτέλεσμα φυσικά όλης αυτής της κατάσταση θα είναι να καταλήξουμε σε μια «περίπου ασφαλιστική μεταρρύθμιση». Μπαλώματα από ’δω κι από ’κει, χωρίς να γεννηθεί κάτι μακροπρόθεσμα στέρεο.

Το πρόβλημα του ασφαλιστικού είναι σύνθετο. Εχει πολλές παραμέτρους που πρέπει να συνυπολογιστούν. Το στοίχημα λοιπόν για όλους είναι να απλοποιηθεί και όχι να μπερδευτεί με παλιούς λογαριασμούς και παλιά χρέη. Ορθώς λοιπόν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων θέτουν ως προϋπόθεση το κλείσιμο των «παλιών βιβλίων» για τη συμμετοχή τους στο διάλογο. Η αξιοπιστία όλων των συμμετεχόντων κρίνεται από την ιστορία τους. Κι αυτή η αξιοπιστία πρέπει να είναι ολάκερη και όχι στο 85%-90% (περίπου)…»
Καθημερινή

Μγς

«Πριν στεγνώσει το μελάνι τής, επώδυνης όπως φαίνεται, λόγω των ισχυρών ενστάσεων των συνδικαλιστών του ΚΚΕ και του ΣΥΝ, απόφασης της ΓΣΕΕ να πάρει μέρος στον διάλογο για το Ασφαλιστικό στη Βουλή με τη δική της ατζέντα, η κυβέρνηση την προβοκάρησε. Ο αρμόδιος υπουργός Β. Μαγγίνας κατέθεσε, αιφνιδιαστικά, δύο τροπολογίες-φωτιά, αφενός για τη ρύθμιση των οφειλών των επιχειρήσεων προς το ΙΚΑ και αφετέρου για τη μονιμοποίηση ορισμένων εκτάκτων υπαλλήλων του ΟΑΕΔ.

Χαρίζει έτσι η κυβέρνηση, για τρίτη φορά από το 2005 -τη δεύτερη εντός του έτους- χρήματα στους κακοπληρωτές επιχειρηματίες, και από την άλλη τακτοποιεί τα δικά της παιδιά, που προσέλαβε εκτός ΑΣΕΠ, χωρίς καν να γνωρίζουν χειρισμό υπολογιστή. Πρόκειται, δηλαδή, για νεοφιλελευθερισμό παλαιάς κοπής. Οπως εξάλλου και οι προειλημμένες αποφάσεις για το Ασφαλιστικό. «Δεν» και «δεν» έλεγε για τα όρια ηλικίας και τα ποσοστά σύνταξης ο Κ. Καραμανλής προεκλογικά, και είχαν έτοιμα και τις περικοπές και τα τρικ. Με μόνο στόχο να τα χρεώσουν σε άλλους, στους προηγούμενους, στους πατρικίους, στα ρετιρέ. Αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, μπορεί η κυβέρνηση να νιώθει ότι «παίζει» μόνη της, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι έχει εξαλειφθεί η πιθανότητα να έρθει... δεύτερη.»
Ελευθεροτυπία