Πρόκειται ασφαλώς για ένα βαθύτατα συμβολικό και υπαρξιακό μήνυμα.

Η Κριστίνα Κοχ, εμφανώς συγκινημένη περιέγραψε τη στιγμή που έβλεπε τη Γη από το διάστημα ως μια «σωσίβια λέμβο που αιωρείται στο απόλυτο σκοτάδι».

Είναι απλό αλλά ουσιώδες: Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως εθνικότητας, αποτελούν το πλήρωμα ενός μοναδικού σκάφους (της Γης) που ταξιδεύει στο σύμπαν.

Όπως ένα πλήρωμα σε ένα πλοίο ή σε ένα διαστημόπλοιο, έτσι και οι κάτοικοι της Γης μοιράζονται την ευθύνη για τη φροντίδα και τη σωτηρία του «σκάφους» τους.

Η εικόνα της Γης από μακριά αναδεικνύει επίσης πόσο μικρός, ευάλωτος και μοναδικός είναι ο πλανήτης μας στο απέραντο σκοτάδι του διαστήματος.

Το μήνυμα αυτό έρχεται να μας υπενθυμίσει τη συλλογική μας μοίρα και την ανάγκη συνεργασίας για την προστασία του περιβάλλοντος και της ζωής. Και φυσικά είναι το απόλυτο αντιπολεμικό μήνυμα.

Αλλά ποιος ακούει;