Δυσάρεστο, αλλά και περίεργο είναι το κλίμα που έχει δημιουργηθεί γύρω από την Ολυμπιακή. Όταν βλέπει κανείς τις ειδήσεις στην τηλεόραση, ή ακούει τις πρωινές εκπομπές στο ραδιόφωνο, μένει με την εντύπωση ότι όλοι σχεδόν είναι ανακουφισμένοι, μέχρι και ευχαριστημένοι, που έφθασε η ώρα να μπει λουκέτο στην Ολυμπιακή. Αντίθετα, στις εφημερίδες το κλίμα είναι κάπως διαφορετικό και δεν είναι λίγες εκείνες που στα πρωτοσέλιδά τους ρίχνουν ευθύνες στην κυβέρνηση για τους χειρισμούς της. Aβυσσος δηλαδή η ψυχή των ελληνικών ΜΜΕ και κυρίως των δημοσιογράφων.
Ειδικά στα δελτία των τηλεοπτικών σταθμών, οι πάντες, επισκέπτες και σχολιαστές των «παραθύρων», δείχνουν έτοιμοι να κάνουν πάρτι που κλείνει ο εθνικός αερομεταφορέας. Το ευχαριστιούνται όσο δεν παίρνει και είναι σαφές ότι η ευχαρίστησή τους προκύπτει από το πολύ σοβαρό ενδεχόμενο να χάσουν τη δουλειά τους οι εργαζόμενοι. Σ’ αυτό βέβαια βοηθούν και πολλοί από τους συνδικαλιστές των διαφόρων σωματείων που έχουν κατά καιρούς ταλαιπωρήσει την Ολυμπιακή. Είναι συχνά απαράδεκτη η συμπεριφορά τους και παράλογα τα περισσότερα από τα αιτήματά τους , ακόμη και τώρα. Ωστόσο, εκείνο που κυριαρχεί είναι «να πεθάνει το γαϊδούρι του γείτονα», όπως ζήτησε ο έλληνας όταν ο Θεός τον ρώτησε τι επιθυμεί… Είναι γνωστό και αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι εργαζόμενοι στην Ολυμπιακή δεν σέβονταν ούτε το ψωμί, ούτε το παντεσπάνι που έτρωγαν. Εβαζαν τα δυνατά τους για να πάρουν μεγάλο μερίδιο από την εκούσια ή ακούσια λεηλασία της εταιρίας και όλα τα άλλα σωματεία είχαν σαν μόνιμο στόχο να έχουν τα μέλη τους αποδοχές πιλότων. Πού με τη σειρά τους απαιτούσαν μισθούς και κυρίως προνόμια ύψους …36.000 ποδιών τουλάχιστον. Στην πραγματικότητα δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από αυτό που έκαναν και κάνουν και σήμερα, οι συνδικαλιστές και οι απασχολούμενοι στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Από εκεί και πέρα όμως, είναι πραγματικά δυσεξήγητος ο φθόνος που επικρατεί στο Πανελλήνιο για τους εργαζόμενους στην Ολυμπιακή. ΄Ισως να τον εξηγεί το «κυριλέ» υφάκι των εργαζομένων της εταιρίας που έρχονταν σε επαφή με το κοινό, αλλά βέβαια δεν τον δικαιολογεί, ακόμη και αν καλλιεργείται και υποθάλπεται από υπουργούς τα κυβέρνησης, γιατί έτσι βολεύει. Επιπλέον και πρωτίστως, είναι και επικίνδυνο σαν κοινωνικό φαινόμενο. Ασχέτως ευθυνών, το κλείσιμο της Ολυμπιακής δεν είναι απλή ιστορία και δεν μπορεί κανείς να την αντιμετωπίζει επιπόλαια, όπως αμελείς τηλεοπτικοί αστέρες που επιμένουν ότι η Κομισιόν επέβαλε πρόστιμο στο ελληνικό κράτος, γιατί έτσι κατάλαβαν…Οι δύο βασικές υποδομές για την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης είναι οι συγκοινωνίες και οι επικοινωνίες. Η Ολυμπιακή συνέδεε νησιά και επαρχιακές πόλεις με την Αθήνα και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτό θα συνεχίσει να το κάνει η όποια ιδιωτική εταιρία κυριαρχήσει στον ελλαδικό χώρο. Και αυτό θα είναι μεγάλο πρόβλημα. Σε μία χώρα, με κρατικό υδροκεφαλισμό στην πρωτεύουσα, δεν είναι λίγοι οι επαγγελματίες και επιχειρηματίες που έρχονται για μία ή δύο ημέρες στην Αθήνα για να κάνουν τις δουλειές τους. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τα νησιά, που υποφέρουν και από τις θαλάσσιες συγκοινωνίες. Αν λείψουν τα αεροπλάνα, το καλοκαίρι θα τραυματισθεί ο τουρισμός τους και τον χειμώνα τα πράγματα θα χειροτερεύουν. Κανείς δεν γνωρίζει. Αμαρτωλή λοιπόν η Ολυμπιακή. Στην αμαρτία την βύθισαν πολιτικοί, διοικήσεις και εργαζόμενοι, που φυσικά δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρούνται παιδιά ανώτερου Θεού, σε σχέση με τους άλλους, αλλά και το κλείσιμό της θα έχει επιπτώσεις και σε πολλούς «αθώους». Και ας το επιθυμεί διακαώς ο κ. Αλογοσκούφης και ας επικρατεί κλίμα ικανοποίησης σε πολλούς κύκλους. Φυσικά, η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση λειτουργεί με κανόνες και πολύ καλά κάνει. Οχι όμως και να χαιρόμαστε πάντα σαν χαζοχαρούμενοι. Αγγελος Στάγκος
