Το Γενικό Εμπορικό Μητρώο είναι ένα εργαλείο που δημιουργήθηκε με στόχο να εξοικονομήσει χρόνο και χρήμα για τους επιχειρηματίες, αλλά και να εκφράσει μια νέα νοοτροπία και πρακτική ως προς την εξυπηρέτηση της επιχείρησης και του πολίτη. Μια νοοτροπία, η οποία θέλει τις διαδικασίες να προσαρμόζονται στις ανάγκες της επιχείρησης και όχι το αντίστροφο.

Πρωινό Δευτέρας, ο οδηγός του λεωφορείου με προορισμό το Σύνταγμα προσπαθεί να ελέγξει τους επιβάτες από την μπροστινή πόρτα εάν έχουν κάρτα για να την επικυρώσουν. Ταυτόχρονα όσοι θέλουν να κατέβουν αρχίζουν να χάνουν την υπομονή τους αφού δεν ανοίγει η μεσαία και τελευταία πόρτα του λεωφορείου εάν δεν ανέβουν όλοι και δεν επικυρώσουν την κάρτα τους. Επικρατεί πανδαιμόνιο με αρκετούς επιβάτες να έχουν ληγμένες κάρτες αλλά δεν νοιάζονται παρά τα σχόλια συνεπιβατών τους ότι δεν έχουν έγκυρη κάρτα επιβίβασης.

Η ευλογημένη από τους αρχαίους θεούς χώρα μας ευτύχησε το 1831 να σταθεί μετά από αιώνες υποδούλωσης στα πόδια της. Και τους αιώνες αυτούς τους μετρώ από το 146 π.Χ όταν ο Ύπατος Λεύκιος Μόμμιος, μετά την μάχη της Λευκόπετρας, έθεσε υπό έλεγχο των Ρωμαίων όλη την Ελλάδα.

Η αδυναμία αποταμίευσης των νοικοκυριών εισήλθε φέτος στην 7η κατά σειρά χρονιά. Από το 2012, η αποταμίευση των νοικοκυριών έχει γίνει αρνητική και κάθε χρόνο επιδεινώνεται.

Με την λήξη του τελευταίου μνημονίου, η Ελλάδα ανακτά επισήμως την κυριότητα της οικονομικής της πολιτικής. Αποκτά, ταυτόχρονα, την κύρια ευθύνη της προσπάθειας για ανάκαμψη και έξοδο από την κρίση.

Μεγάλος πονοκέφαλος και άλυτη εξίσωση παραμένει μέχρι σήμερα για τις μεγάλες και υγιείς επιχειρήσεις να καλύψουν τις κενές θέσεις εργασίας από τη δεξαμενή του 1 εκατ. ανέργων πολιτών. Τα καλά μυαλά και τα αξιόλογα στελέχη εγκατέλειψαν τη χώρα στη κορύφωση της πολύχρονης κρίσης τη διετία 2012-2013 και φυσικά θα επιστρέψουν στην χώρα τους όταν ολοκληρώσουν την επαγγελματική τους πορεία γιατί είναι πράγματι πολύ άσχημο να χάνεις τα χρόνια σου χωρίς να επενδύεις στις πολύχρονες σπουδές που έκανες και δεν βρήκες αντίστοιχη θέση για τις γνώσεις σου.

Μεγάλο νταβαντούρι γίνεται τον τελευταίο καιρό -μέσα κι έξω απ' τη Βουλή, των τηλεοπτικών παραθύρων και των πρωινάδικων μη εξαιρουμένων- για το ποσοστό οικονομικής ανάπτυξης που -πρέπει να- θεωρείται απαραίτητο για να αποτελέσει εφαλτήριο εξόδου της ελληνικής οικονομίας από τη πολύχρονη κρίση και τον οικονομικό μαρασμό που τη χαρακτηρίζουν, δίνοντας επιτέλους βάσιμες ελπίδες επίτευξης οικονομικής μεγέθυνσης διαρκείας (σε βάθος χρόνου αλλά και ικανοποιητικού μεγέθους).

Η δεκαετία του 80 και 90 είναι διάσπαρτη από επιτυχημένες κινήσεις Ελλήνων επιχειρηματιών που αναπτύχθηκαν κυρίως στα βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη.

Η τυπική ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου τον Αύγουστο 2018 δίνει την ευκαιρία (;) στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ να προβάλλει και αυτή, όπως η προηγούμενη των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το δικό της success story, δηλαδή ότι βγάζει την χώρα από την κρίση και ότι η εποχή της αντιλαϊκής λιτότητας περνά. Ο κουτοπόνηρος αυτός ισχυρισμός – όπως και ο ανάλογος των προκατόχων της - βασίζεται σε υποκρισίες και συνειδητά αβάσιμα επιχειρήματα. Φυσικά ενορχηστρωτής και αυτού του success story είναι οι ξένοι πάτρωνες τη ελληνικής ολιγαρχίας (βασικά η ΕΕ) ενώ τα εγχώρια (αυτή την φορά ψευδο-αριστερά) φερέφωνα είναι απλοί οργανοπαίκτες. Βέβαια και οι τελευταίοι, όπως και οι προηγούμενοι, προσπαθούν να πουλήσουν την «μελωδία» τους στον λαό για να εξασφαλίσουν την πολιτική επιβίωση τους. Είναι κυριολεκτικά φαιδρός ο σκυλοκαβγάς ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για το νέο success story όπου οι δύο εμπλεκόμενοι έχουν ουσιαστικά απλά αλλάξει τις θέσεις τους. Εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολίτευση, αποδομούσε το success story των προκατόχων του έρχεται τώρα η ΝΔ – με όχι ουσιαστικά διαφορετικά επιχειρήματα – να κάνει το ίδιο. Αν όμως τα μαλλιοτραβήγματα των εγχώριων οργανοπαικτών μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν, τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά μεταξύ των μαέστρων αυτής της φαρσοκωμωδίας. Για πρώτη φορά η αντιπαράθεση όσον αφορά το ελληνικό success story μεταξύ του ΔΝΤ (βλέπε ΗΠΑ) και της ΕΕ παίρνει τόσο μεγάλη διάσταση με το πρώτο να το αμφισβητεί ευθέως και την δεύτερη να το υπερασπίζεται μανιωδώς (προς λύπη της ΝΔ).

Μελετώντας με νηφαλιότητα τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στο πρόσφατο Eurogroup, το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το χρέος της χώρας καθίσταται μεσοπρόθεσμα βιώσιμο. Το αν η βιωσιμότητά του θα εξασφαλιστεί και μακροπρόθεσμα, θα εξαρτηθεί από τους ρυθμούς ανάπτυξης που θα επιτύχει η Ελλάδα στα επόμενα δέκα χρόνια.

Η Ελλάδα δεσμεύεται να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% μέχρι το 2022 και άνω του 2% μέχρι το 2060 σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup της περασμένης Πέμπτης.

Αν εξαιρέσουμε το παγκόσμιο κύπελλο, το Μακεδονικό και η έξοδος (καθαρή ή θολή) από τα προγράμματα δανειοδοτικής βοήθειας για την αποφυγή της χρεοκοπίας είναι τα δυο θέματα που δεσπόζουν της επικαιρότητας.

Τη φτώχεια στην Ελλάδα, τη βιώνει διαφορετικά κάθε πολίτης αυτής της χώρας και είναι συνυφασμένη σε τι ποσοστό άλλαξε η ζωή του από τον Μάϊο του 2010 που υπεγράφη το 1ο μνημόνιο επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και φθάνοντας μέχρι σήμερα στη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που έχει θέσει την Τρίτη 21 Αυγούστου 2018 ως ημερομηνία λήξης των μνημονίων.

Τις επόμενες ημέρες, η Ελλάδα καλείται να δώσει μια δύσκολη μάχη για τη διευθέτηση του χρέους της. Μια μάχη που αναμένεται δύσκολη, καθώς οι εταίροι της εμφανίζονται και πάλι απρόθυμοι να στηρίξουν μια γενναία ρύθμιση, η οποία θα αντιμετωπίσει μακροπρόθεσμα το πρόβλημα της βιωσιμότητας.

Είναι ίσως μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Χιλιάδες επιχειρήσεις να έχουν χρεοκοπήσει στα χρόνια των μνημονίων και οι ιδιοκτήτες αυτών των εταιριών να παραμένουν πλούσιοι, ελεύθεροι και ωραίοι. Εξάλλου με τον ρυθμό που δικάζει η Ελληνική Δικαιοσύνη όχι μόνο προλαβαίνουν να κατοικήσουν σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για να αποφύγουν επώδυνες συναντήσεις στη χώρα μας με απλήρωτους εργαζομένους και εξαπατημένους μετόχους αλλά να ξαναϊδρύσουν νέες εταιρίες διαγράφοντας το παρελθόν τους και δηλώνοντας φανατικοί της νέας τεχνολογίας και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης.

Οι Σπαρτιάτες του Λεωνίδα θυσιάστηκαν για την Ελλάδα, και μετά, στον Πελοποννησιακό πόλεμο συνέβαλαν στην αποδυνάμωση της Ελλάδας. Το1940 ο δικτάτορας Μεταξάς ξεκίνησε την εποποιία του Αλβανικού πολέμου, και μετά από 4 χρόνια, οι Έλληνες αλληλοσκοτώθηκαν στον εμφύλιο πόλεμο. Είναι ξεκάθαρο ότι οι Έλληνες αυτοθυσιάζονται για την εθνική τους ταυτότητα και αλληλοσπαράζονται για την κρατική εξουσία.