Και δεν είναι μόνο οι αγροτικές επιδοτήσεις, είναι όλες οι επιδοτήσεις, είναι όλα τα “συστήματα” που απομυζούν τα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τα μοιράζουν μεταξύ των συμμετεχόντων στα ίδια αυτά τα “συστήματα”. Οι επιδοτούμενοι σε πολλές περιπτώσεις είναι θύματα των μηχανισμών “συμβούλων” και γραφειοκρατίας, με την έννοια ότι τελικά οι ίδιοι δεν εισπράττουν παρά ελάχιστα και καθυστερημένα, αφού οι διαδικασίες είναι περίπλοκες και χρονοβόρες και τα λαδώματα και τα γρηγορόσημα ακριβά.
Μεγάλο μέρος από τα δισεκατομμύρια που δίνει επί δεκαετίες η Ευρωπαϊκή Ένωση για να προωθηθούν μεταρρυθμίσεις και αναπτυξιακές πολιτικές κατασπαταλήθηκε επί όλων των κυβερνήσεων. Και το βλέπουμε εξάλλου αυτού όλοι μας, αφού δεν βλέπουμε κάτι να έχει αλλάξει σημαντικά. Μια βόλτα στην επαρχία αλλά και στις βιομηχανικές περιοχές αποκαλύπτει εγκαταλελειμμένες κτηνοτροφικές μονάδες που κάποτε ήταν υπερσύγχρονες και βιομηχανικές μονάδες που ρημάζουν επί δεκαετίες. Όλα αυτά δημιουργήθηκαν μόνο και μόνο για να εισπραχθούν επιδοτήσεις, υπολειτούργησαν για λίγα χρόνια και λεηλατήθηκαν όταν πέρασε ο χρόνος υποχρεωτικής λειτουργίας τους.
Ο πολιτικός κόσμος δεν φρόντισε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, αντίθετα το διαιώνισε, εκμεταλλεύτηκαν όλοι τους μηχανισμούς διαφθοράς για ίδιον όφελος, πολιτικό ή οικονομικό ή και για τα δυο.
Και κάθε τόσο, τυχαία, όπως έγινε τώρα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακαλύπτει το σκάνδαλο. Ξεκινάνε εδώ κάποιες πολιτικές και δικαστικές διαδικασίες, κάποιοι κατηγορούνται, οι περισσότεροι αθωώνονται, τα χρήματα ούτως ή άλλως έχουν χαθεί και δεν θα επιστραφούν ποτέ, οι κυβερνήσεις αλλάζουν το όνομα των οργανισμών και τη διοίκηση, οι μηχανισμοί διαφθοράς παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτοι, το πάρτυ διακόπτεται προσωρινά μέχρι να ξαναρχίσει.
Και φυσικά, η Βουλή παίρνει φωτιά, πύρινοι λόγοι από όλους, οι κατηγορίες επιστρέφονται (και εσείς τα ίδια και χειρότερα κάνατε) και … όλα καλά, πάμε για άλλα.