Η Κίνα έχει βυθιστεί σε ένα εθνικιστικό κλίμα ενόψει της μεγάλης παρέλασης που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη για να τιμηθεί η άμεση σύνδεση της νίκης κατά της Ιαπωνίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη στρατιωτική της ισχύ. Ταυτόχρονα, όμως, εκτυλίσσεται μια διακριτική εκστρατεία: η αναδιατύπωση του πολεμικού αφηγήματος ώστε να υπηρετήσει τις τρέχουσες γεωπολιτικές εντάσεις με την Ουάσιγκτον.
Όπως επισημαίνει η Washington Post, o πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ δήλωσε στον Πούτιν ότι η Κίνα και η Ρωσία ήταν οι νικηφόρες δυνάμεις στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενισχύοντας τον ισχυρισμό ότι και οι δύο αναλαμβάνουν τη «μεγάλη ευθύνη» ως μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Σε πολλά αφιερώματα πριν από τις εορταστικές εκδηλώσεις, φορείς προσκείμενοι στο κράτος—όπως μελετητές, μέσα ενημέρωσης και δεξαμενές σκέψης—υποβαθμίζουν τη σημασία της αμερικανικής βοήθειας στην Κίνα κατά τη διάρκεια του πολέμου, παρουσιάζοντας τις ΗΠΑ ως απρόθυμη και ιδιοτελή δύναμη τότε όπως και τώρα.
Αυτή η στρατηγική έχει περάσει και στον πολιτισμό: σε πολυαναμενόμενες ταινίες που αναπαριστούν τον ρόλο της Κίνας στον Πόλεμο της Κορέας ενάντια στις αμερικανικές δυνάμεις αλλά και σε ιογενή περιεχόμενα με τεχνητή νοημοσύνη—δύο περιπτώσεις που ενισχύουν την αφήγηση της Κίνας ως κεντρικής δυνάμεως.
Μια δημοσίευση στην «Historical Review» της κρατικά ελεγχόμενης Κινεζικής Ακαδημίας Ιστορίας ανέφερε: «Ο βασικός σκοπός της αμερικανικής ‘βοήθειας’ προς την Κίνα ήταν να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα· σε καμία περίπτωση δεν ήταν βοήθεια βάσει ίσων όρων». Παράλληλα, η κρατικά υποστηριζόμενη Εθνικιστική Έκπολις δήλωσε ότι «ακόμα και χωρίς αμερικανική βοήθεια… η Κίνα θα είχε ευκαιρία να νικήσει»—δηλαδή, υπονοείται ότι η συμβολή των ΗΠΑ ήταν περιττή.
Ωστόσο, ιστορικοί είναι κατηγορηματικοί ότι η αμερικανική βοήθεια ήταν καθοριστική για την επιβίωση της Κίνας. Μεγάλα τμήματα της χώρας τελούσαν υπό κατοχή, ο πόλεμος είχε ξεσπάσει το 1937 και η ήττα της Ιαπωνίας το 1945—η οποία επήλθε μετά τις αμερικανικές ατομικές βόμβες σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι—οδήγησε στην απελευθέρωση της Κίνας.
Ο καθηγητής Rana Mitter του Harvard Kennedy School επισημαίνει ότι «η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειαζόταν η μία την άλλη». Χωρίς την επίμονη αντίσταση της Κίνας, οι ΗΠΑ θα αντιμετώπιζαν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα στην περιοχή του Ειρηνικού∙ και χωρίς την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια από την Αμερική, η Κίνα θα δυσκολευόταν σημαντικά να αντέξει μέχρι το τέλος του πολέμου.
Το βιβλίο του Mitter, Forgotten Ally: China’s World War II, αναδεικνύει ότι η συμβολή της Κίνας στον πόλεμο δεν έχει αναγνωριστεί επαρκώς στη Δύση — ένα έλλειμμα που τώρα εκμεταλλεύεται η Κίνα, επιλέγοντας πτυχές της ιστορίας ώστε να υπηρετήσουν τις σημερινές πολιτικές της ανάγκες.
