Οι διεθνείς εξελίξεις, οι πόλεμοι, οι εκρηκτικές αυξήσεις στα καύσιμα, ο επίμονος πληθωρισμός, η σκανδαλώδης ακρίβεια και όσες επιπτώσεις όλα αυτά θα επιφέρουν στην καθημερινότητα, δεν προμηνύουν ένα ευχάριστο διάστημα. Υπάρχει όμως και το καθαρά πολιτικό σκέλος, στο οποίο η κυβέρνηση θα έχει να αντιμετωπίσει κατά βάση τις πιέσεις από τα δεξιά της, που πάντως φαίνεται ότι ήδη της προκαλούν αμηχανία ή και ανησυχία.

Ενας από τους σοβαρούς πονοκεφάλους οφείλεται στον Αντώνη Σαμαρά, έστω και χωρίς να έχει ανακοινωθεί ακόμη επίσημα το κόμμα του. Αυτή η συνθήκη θυμίζει κάτι από τα παλιά. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να δει κανείς ένα δημοσίευμα του μακρινού παρελθόντος. Ηταν Μάρτιος του 1993. Ο Σαμαράς είχε ήδη αποχωρήσει από τη ΝΔ μετά την ρήξη με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και ετοίμαζε αυτό που ονομάστηκε Πολιτική Ανοιξη (ιδρύθηκε εν τέλει τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς). Με την εκκρεμότητα ανοιχτή, το περιοδικό ΜΕΝ, πρωτοπόρο για την εποχή καθώς συνδύαζε το lifestyle με την πολιτική, βγήκε με τον Σαμαρά στο εξώφυλλο, σε φωτογράφηση του Τάκη Διαμαντόπουλου και τίτλο «Ποιος φοβάται τον Αντώνη;».

Το τεύχος περιελάμβανε ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα με την υπογραφή του Θέμου Αναστασιάδη, ενώ σε ένα ανυπόγραφο editorial, με τίτλο «Σαμαράς: Βόμβα υδρογόνου ή απλή μολότωφ;», αναφερόταν μεταξύ άλλων: «Τώρα, απ' ό,τι φαίνεται, ο Σαμαράς δεν έχει καταλάβει τι κατάσταση μπορεί να δημιουργήσει. Κάθεται κάθε μέρα και μετράει ψήφους βουλευτών, περιφέρειες, λόμπυ, σκέφτεται αν πρέπει να την πέσει από μέσα ή απ' έξω, να κατέβει ή να μην κατέβει και πώς, αν γίνουν σύντομα εκλογές και δεν έχει προλάβει να κάνει κόμμα, αν πρέπει ή αν δεν πρέπει να κόψει παρέα με τυπάκια που του δίνουν αριθμητική δύναμη, αλλά του χαλάνε την εικόνα του μαγαζιού και χάνει την ευκαιρία να συλλάβει το μέγεθος όχι μόνο του κενού που μπορεί να καλύψει, αλλά της μεγάλης τρύπας που μπορεί να ανοίξει ανάμεσα στα μεγάλα κόμματα. Μαζεύει κουκιά, ενώ θα έπρεπε με θέσεις και λόγο να δημιουργήσει κοινωνικές συμμαχίες και ρεύμα». Συμπερασματικά, το κείμενο εκείνο κατέληγε: «Ο Σαμαράς κρατάει βόμβα υδρογόνου και πάει να την αφοπλίσει μόνος του». Ενδιαφέρον πώς 33 χρόνια αργότερα μοιάζει να επαναλαμβάνεται ένα ανάλογο, αν όχι και εντυπωσιακά παρόμοιο, μοτίβο. Δύσκολα βέβαια απαντιέται σήμερα το αν ο Σαμαράς κρατάει βόμβα υδρογόνου ή μολότωφ, πάντως ότι κι αν είναι, η ανησυχία για τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει δεν κρύβεται...