«Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο», δήλωσε ο Τραμπ σε συνέντευξή του στους New York Times.
Κι όμως, το διεθνές δίκαιο χρειάζεται τον Τραμπ, σχολιάζει σε ανάλυσή του το Politico. Η στάση του αποτελεί υπαρξιακή απειλή όχι μόνο για συμφωνίες όπως η Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, αλλά και για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση — το μεγαλύτερο «εργοστάσιο» διεθνούς νομοθεσίας στον κόσμο. Κάθε χρόνο, η ΕΕ παράγει πάνω από 2.000 οδηγίες, κανονισμούς και νομικές πράξεις που ρυθμίζουν την οικονομική και κοινωνική ζωή 27 κρατών. Σε έναν κόσμο όπου η αμερικανική ισχύς αγνοεί το κράτος δικαίου, αυτός ο μηχανισμός κινδυνεύει να μοιάζει με αναχρονιστικό κατάλοιπο.
Η πρώτη εβδομάδα του 2026 ανέδειξε ξανά την παράλυση και την αδυναμία της ευρωπαϊκής ηγεσίας να απαντήσει σε έναν Αμερικανό πρόεδρο που δηλώνει ότι μόνο η προσωπική του «ηθική» τον συγκρατεί. «Είναι μια κρίσιμη στιγμή», λέει Ευρωπαίος διπλωμάτης. «Υπήρχε η τάση να γελοιοποιούμε τον Τραμπ. Αυτό είναι λάθος. Είναι ικανοί και αποφασισμένοι».
Ο στόχος τους, προσθέτει, είναι σαφής: η προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων, χωρίς καμία έγνοια για το αν είναι «καλοί σύμμαχοι» της Ευρώπης.
Σχεδόν έναν χρόνο μετά την έναρξη της δεύτερης θητείας Τραμπ, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν κάνει μια ειλικρινή στρατηγική συζήτηση για τη νέα απόσταση των ΗΠΑ από τους συμμάχους τους. Ο λόγος; Η Ουκρανία. Η Ευρώπη εξακολουθεί να εξαρτάται από τις ΗΠΑ — τόσο για την ασφάλειά της όσο και για μια βιώσιμη εκεχειρία με τη Ρωσία.
Ο Εμανουέλ Μακρόν έχει μιλήσει ανοιχτά για τον κίνδυνο ενός κόσμου χωρισμένου σε σφαίρες επιρροής και κάλεσε την Ευρώπη να επενδύσει στη «στρατηγική της αυτονομία». Όμως ο ίδιος είναι πολιτικά αποδυναμωμένος, με μειωμένη επιρροή στις Βρυξέλλες.
Ακόμη κι αν ο Τραμπ δεσμευτεί για την Ουκρανία, ποιος εγγυάται τη διάρκεια αυτής της δέσμευσης; «Δεν υπάρχουν πραγματικές εγγυήσεις», παραδέχεται άλλος διπλωμάτης.
Η περιθωριοποίηση της ΕΕ είναι εμφανής: καμία ουσιαστική παρουσία στη Γάζα, χλιαρές αντιδράσεις στο Ιράν, εσωτερικές διαιρέσεις και αντικρουόμενες δηλώσεις από την ευρωπαϊκή ηγεσία. Ακόμα και η έκκληση της Κάγια Κάλας για «σεβασμό του διεθνούς δικαίου» δεν υπογράφηκε από όλα τα κράτη-μέλη.
«Ο κόσμος δεν λειτουργεί πια με βάση τις ευρωπαϊκές αξίες», καταλήγει ανώτερος διπλωμάτης. «Η Ευρώπη πρέπει να ξαναβρεί τον δρόμο της».
