Φυσικά, στη διεθνή σκηνή, το Όσκαρ πρώτου ανδρικού πήρε, για μία ακόμη φορά, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος δεν κουράζεται να μας αποδεικνύει ότι δεν στερεύει ποτέ από ιδέες και να μας κρατάει σε διαρκή εγρήγορση, πετώντας κι από ένα θέμα στο τραπέζι, σχεδόν, κάθε μέρα.
Έτσι, αυτήν την εβδομάδα: “ανέστησε” το θέμα Γροιλανδία-Παναμάς, επανήλθε δριμύτερος κατά των αμερικανικών πανεπιστημίων, αλλά και του Υπουργείου Παιδείας – το είχε πει και προεκλογικά ότι το θεωρεί περιττό, μην εκπλησσόμεθα! –, επέβαλε δασμούς και “πάγωσε” ξανά τους μισούς εξ αυτών, μας ενημέρωσε ότι για την κατρακύλα των αγορών ευθύνεται η παγκοσμιοποίηση (κι όχι ο Μπάιντεν περιέργως), μας προειδοποίησε ότι οι κακοπληρωτές του ΝΑΤΟ θα πάνε αδιάβαστοι και έπαιξε λίγο με την τύχη των κρυπτονομισμάτων.
Εν κατακλείδι, παρέμεινε συνεπής στη βασική του στρατηγική, η οποία, όπως ευσύνοπτα το έθεσαν οι κύκλοι της ιρανικής κυβέρνησης, είναι: Συνθήματα, απειλές, προσωρινά μέτρα και οπισθοχώρηση. Με αυτόν τον τρόπο, ανέβασε πάλι την αμερικανική διπλωματία στα ύψη, με δύο (και κάτι) κινήσεις ματ: Πρώτη, έκοψε τη στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία – και τα κατάφερε, αφού ο Ζελένσκι τρεις-τέσσερις μέρες άντεξε πριν σκύψει το κεφάλι, μετά και από την προτροπή των Ευρωπαίων να μην τα σπάσει με τις ΗΠΑ· δεύτερη, απείλησε και τον Πούτιν με δασμούς αν δεν συνεργαστεί να γίνει ειρήνη να τελειώνουμε επιτέλους· και μπόνους, κάλεσε το Ιράν να κάνουν κάτι πια με τα πυρηνικά, τώρα που μέχρι κι ο Μακρόν έχει πάρει αέρα και ετοιμάζεται να επεκτείνει την πυρηνική του ομπρέλα.
Και μια που το ‘φερε η κουβέντα, το Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου αυτήν την εβδομάδα κέρδισε με το σπαθί του ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος έχει αναδειχθεί σε κορυφαίο παράγοντα της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής και είναι έτοιμος να μοιραστεί με τους Ευρωπαίους εταίρους του τα… πενιχρά πυρηνικά της χώρας του. Εντάξει, όμως, ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι· κι αν έχεις έναν χιτώνα, κόψ’ τον στη μέση και κάτι θα γίνει. Οι Ρώσοι, δε, που έχουν πάθει Τραμπ και το έχουν ρίξει στα ευφυολογήματα, δεν άργησαν καθόλου να αντιδράσουν, με τον Πούτιν να ψέγει τον Μακρόν για βοναπαρτισμό και τον Μεντβέντεφ να κάνει χαριτωμένα λογοπαίγνια με το όνομα του Γάλλου προέδρου, διαβεβαιώνοντάς μας ότι αργά ή γρήγορα θα εξαφανιστεί και δεν θα λείψει σε κανέναν.
Απ’ την άλλη, ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ, ο οποίος λίγο θέλει για να κηρύξει προληπτική επιστράτευση, αναθάρρησε με τα νέα και βρήκε «πολλά υποσχόμενη» τη δήλωση Μακρόν, ενώ λίγο νοτιότερα της Πολωνίας κάποιος δυσαρεστήθηκε απ’ τα μεγαλόπνοα αμυντικά σχέδια της Ευρώπης. Κι αυτός δεν είναι άλλος απ’ τον Ούγγρο πρωθυπουργό, Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος ούτε την Ουκρανία θέλει να στηρίξει – για αυτό και δεν συνέπλευσε με τους υπόλοιπους 26 –, ούτε να δώσει το μήνυμα στη Μόσχα ότι τη θεωρεί απειλή και τρέχει να προφυλαχθεί.
Στα εντός τώρα…
ο κοινοβουλευτικός αέρας μύρισε μπαρούτι, καθώς, μπορεί η πρόταση δυσπιστίας να απορρίφθηκε – ως ανεμένετο –, αλλά κατά την τριήμερη συζήτησή της στην Ολομέλεια, επιβεβαιώθηκε ότι η δημοκρατική αυτοδέσμευση των κομμάτων είναι τόσο ισχυρή, που μπορούμε πια να κοιμόμαστε λίγο καλύτερα.
Πρωταγωνίστρια και την πρώτη και την τελευταία ημέρα της συζήτησης αναδείχθηκε η Ζωή Κωνσταντοπούλου – η οποία ειρήσθω εν παρόδω βλέπει τα δημοσκοπικά της ποσοστά να ενισχύονται διαρκώς –, καθώς αρχικά ενεπλάκη σε ένα θερμό επεισόδιο με τον «χουντικό» Μάκη Βορίδη και μετά εισέπραξε τις αγαπητικές συμβουλές του βουλευτή Δράμας της ΝΔ, Δημήτρη Κυριαζίδη, να πάει να κάνει κανένα παιδί, ο οποίος, αν και δεν έχει καταλάβει ακόμη τι πήγε λάθος, ίσως δει την πόρτα της εξόδου, μετά το σάλο που ξεσήκωσε.
Στα “πιπεράτα” της συνεδρίασης της Παρασκευής ήταν, επίσης, και ο σύντομος διαπληκτισμός του προέδρου της Βουλή, Ν. Κακλαμάνη, με την κ. Κωνσταντοπούλου, που τη «μάλωσε» επειδή βγήκε εκτός χρόνου, αλλά και τα τρικάκια κατά την έναρξη της ομιλίας του πρωθυπουργού από την νεολαία της Νέας Αριστεράς, η οποία τιμωρήθηκε από τον Ν. Κακλαμάνη, δια του αποκλεισμού της από τη λήψη επίσημης πρόσκληση στο μέλλον.
Κατά τα άλλα, fake news, bots, αξιολόγηση δημοσίων υπαλλήλων κι οι Ιφιγένειες της κυβέρνησης βρέθηκαν στο επίκεντρο της τριήμερης συζήτησης, ενώ το αμφιλεγόμενο e-mail Τριαντόπουλου ήρθε ως μάννα εξ ουρανού για να… ρίξει φως στις αθέατες πτυχές της υπόθεσης και να αναστατώσει το, ήδη ανάστατο, Κοινοβούλιο, με τους μεν “κυβερνητικούς κύκλους” να δηλώνουν ότι είναι άνθραξ ο θησαυρός και την δε αντιπολίτευση να βάλει κατά πάντων, επιμένοντας στο σενάριο της συγκάλυψης.
Κι ενώ όλα έβαιναν καλώς, ήρθε η επανεμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα και να αποκαλύψει τις γενεσιουργούς αιτίες της θεσμικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης της χώρας – και, φυσικά, της τραγωδίας των Τεμπών. Τι μας οδήγησε, λοιπόν, στο σημερινό χάλι, κατά τον πρώην πρωθυπουργό και δις αποχωρήσαντα βουλευτή της ΝΔ; Η κυριαρχία της woke ατζέντας, πρώτον· το ότι νομίζαμε πως «τα φύλα είναι εβδομήντα δύο» μέχρι να έρθει ο Τραμπ να μας θυμίσει ότι είναι μόλις δύο, δεύτερον· το ότι αφήσαμε τους «λαθρομετανάστες» να σουλατσάρουν και κλείσαμε την Αμυγδαλέζα, τρίτον· το ότι απαξιώσαμε «τον ελληνικό αξιακό κώδικα της οικογένειας», τέταρτον· το ότι «ξεχάσαμε την Κύπρο» και απομονωθήκαμε διεθνώς, πέμπτον. Κι αφού ο κ. Σαμαράς έδωσε όλες τις “καυτές” απαντήσεις και δήλωσε ότι θα απέχει από την ψηφοφορία, μας είπε ότι είναι μάταιο να τσακωνόμαστε ποιος τα έχει κάνει χειρότερα, χειροκροτήθηκε από πέντε βουλευτές και αποχώρησε ησύχως.
Κι ήρθαν οι επόμενοι, για τους οποίους δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν, αφενός γιατί οι μισοί εξ αυτών ήταν “χλιαροί” κι αφετέρου γιατί όλοι επανέλαβαν όσα έχουμε ήδη ακούσει πλειστάκις το τελευταίο διάστημα και περίπου στον ίδιο τόνο. Ο, δε, πρωθυπουργός ανέβηκε στο βήμα χωρίς έτοιμο λόγο, όπως είπε, για να απαντήσει σε όλα όσα του καταλόγισαν ένα προς ένα και όλως αιφνιδίως κατέληξε να επαναλαμβάνει πόσες αναπτυξιακές προοπτικές έχει προσφέρει στη χώρα.
Ενδιαφέρον, δε, ήταν και το παζάρι για τις αναθεωρήσεις· δύο “δικές σας” και δύο “δικές μας”, είπε στο ΠΑΣΟΚ. Και τι σημαίνει αυτό; Ότι η κυβέρνηση θα κάνει την καρδιά της πέτρα και θα προχωρήσει σε αναθεώρηση του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών και του άρθρου 90 που αφορά, μεταξύ άλλων, το διορισμό της ηγεσίας της Δικαιοσύνης· κι ο Ανδρουλάκης, ως αντάλλαγμα, θα πρέπει να συναινέσει στη συνταγματική κατοχύρωση της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων (άρθρο 103) και στην αναθεώρηση του άρθρου 16 που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Βέβαια, στη Συνταγματική Αναθεώρηση αναμένεται να τεθούν κι άλλα θέματα επί τάπητος, οπότε, λογικά, η Χαριλάου Τρικούπη από σήμερα το πρωί θα βάλει στο ζύγι τα άρθρα που της αναλογούν για να διαπιστώσει πόσο δυσβάσταχτο θα είναι το τίμημα που θα πρέπει να πληρώσει, προκειμένου να προωθηθούν αναθεωρήσεις (όπως του αρ. 86 λ.χ.) που θεωρούνται αναγκαίες κατά γενική σχεδόν ομολογία εδώ και πολύ καιρό.
Ηλιάνα Χατζηδημητρίου
