Το ξενικό όνομα της δεν είναι παρά ‘προϊόν’ μιας εμπορικής συνεργασίας των προγόνων της με Άγγλους. Η Έλλη Ιγγλίζ είναι ένα παιδί του Πειραιά και δικαιωματικά συνδεδεμένη με το παραλιακό μέτωπο της πόλης. Ειδικά, όταν το καλοκαίρι μας κλείνει για τελευταία φορά το μάτι, βρισκόμαστε να αναπνέουμε θαλασσινό αεράκι.

Μόλις έχει ολοκληρώσει τα μαθήματα θεατρικού παιχνιδιού που παραδίδει, βρίσκεται ήδη στην τελική ευθεία για τον δεύτερο κύκλο στις «Δούλες» του Ζαν Ζενέ σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου την ώρα που η εμπειρία της τερζοπουλικής «Ορέστειας», όπου συμμετείχε ως μέλος του Χορού, αρχίζει να σχηματίζεται ως ανάμνηση στο νου της. Από το 2015, η Έλλη Ιγγλίζ είναι ένα από τους πολύτιμους νέους κρίκους του Άττις και της συγγενικής ομάδας «Σημείο Μηδέν», γεγονός που, για κάθε νέο ηθοποιό, μεταφράζεται σε μια σπάνια θεατρική εκπαίδευση και εφαρμογή.

Ωστόσο, αν κανείς εστιάσει μόνο στη θεατρική της παιδεία και πορεία, μάλλον θα μείνει στη μισή εικόνα. Η Έλλη Ιγγλίζ είναι όχι μόνο απόφοιτη της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου αλλά και του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Για την ακρίβεια, η μουσική ήταν η πρώτη επαφή της με τον κόσμο της Τέχνης, από τον οποίο δεν θέλησε να απεμπλακεί. Απεναντίας, θέλησε να εμπλακεί περισσότερο. Κι έτσι, εκτός από μουσικός και συνθέτρια, γράφει ποίηση – έχει ήδη κυκλοφορήσει η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Θρυαλλίς» – ενώ η σύνθεση του βιογραφικού της συμπληρώνεται από τα εικαστικά. Ένα μάλλον ιδανικό παράδειγμα ηθοποιών της γενιάς της όπου οι γνώσεις, οι δεξιότητες και οι πειραματισμοί στις Τέχνες, της εξασφαλίζουν έναν πλούτο δημιουργικής ελευθερίας. Μια έννοια που θα επανέλθει, πολλές φορές, στην κουβέντα μας.

Διαβάστε τη συνέντευξη στο monopoli.gr