Στην Ελβετία, στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, μια μικρή παρέα είχε απομονωθεί σε μια έπαυλη για το καλοκαίρι. Ο οικοδεσπότης δεν ήταν άλλος από τον διαβόητο Λόρδο Μπάιρον, ενώ ανάμεσα στους καλεσμένους βρίσκονταν η Μαίρη Σέλλεϋ, ο σύντροφός της Πέρσι Σέλλεϋ και ο Τζον Γουίλιαμ Πολιντόρι. Κουρασμένοι από τα ρομαντικά αναγνώσματα της εποχής και κλεισμένοι λόγω του συνεχούς κρύου, αποφάσισαν να περάσουν τον χρόνο τους διαβάζοντας ιστορίες φαντασμάτων. Κάποια στιγμή, ο Μπάιρον, μέσα στην πλήξη του, πρότεινε έναν διαγωνισμό: ποιος μπορεί να γράψει την πιο τρομακτική ιστορία; Και κάπως έτσι γεννήθηκαν δύο από τα πιο επιδραστικά έργα όλων των εποχών: Ο Βρικόλακας του Πολιντόρι (η πρώτη μορφή του μετέπειτα Δράκουλα) και φυσικά, το Φρανκενστάιν.
Ο Βίκτορ Φρανκενστάιν, ο επιστήμονας που έπαιξε τον Θεό και έδωσε ζωή σε ένα πλάσμα φτιαγμένο από κομμάτια νεκρών, έγινε το απόλυτο σύμβολο της ανθρώπινης ύβρης. Το “τέρας” του δεν ήταν απλώς τέρας… ήταν καθρέφτης του ίδιου του δημιουργού του. Η Μαίρη Σέλλεϋ κατάφερε κάτι σπάνιο: να γράψει μια ιστορία που παραμένει τρομερά επίκαιρη ακόμα και δύο αιώνες αργότερα. Επιστήμη χωρίς ηθική; Δημιουργία χωρίς ευθύνη; Μας λέει κάτι αυτό;
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr
