Αναλυτικότερα, το 61% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι οι εξαγγελίες θα έχουν ελάχιστο ή και καθόλου αντίκτυπο στη ζωή τους, ενώ μόλις το 9% θεωρεί ότι θα επιφέρουν σημαντικές βελτιώσεις. Ένα νέο και κρίσιμο εύρημα της έρευνας είναι η ανάδειξη της διαφθοράς σε μείζον πρόβλημα: η ακρίβεια παραμένει το κυρίαρχο ζήτημα (80%), ακολουθεί η υγεία (58%), ενώ για πρώτη φορά η διαφθορά ανεβαίνει στην τρίτη θέση (40%).
Η έρευνα της Qued αποτυπώνει μια κοινωνία κουρασμένη και απογοητευμένη, που αμφισβητεί τη δυνατότητα του πολιτικού συστήματος να δώσει αξιόπιστες λύσεις. Οι πολίτες εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από τη διαχείριση κρίσιμων ζητημάτων, όπως οι καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού, γεγονός που ενισχύει το κλίμα δυσπιστίας απέναντι στο κράτος. Παράλληλα, οι δείκτες χρησιμότητας για όλους τους πολιτικούς αρχηγούς και τους πρώην πρωθυπουργούς παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να προηγείται, αν και με πτώση σε σχέση με το καλοκαίρι. Στον χώρο της αριστεράς καταγράφεται μια ήπια ενίσχυση της χρησιμότητας του Αλέξη Τσίπρα και του Σωκράτη Φάμελλου, εις βάρος της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Σε επίπεδο κοινωνικών προτεραιοτήτων, η εικόνα είναι πολυεπίπεδη. Η ακρίβεια και η υγεία αποτελούν σταθερά τους δύο βασικούς άξονες ανησυχίας, με την πάταξη της διαφθοράς να αναδύεται πλέον ως νέο κορυφαίο ζήτημα. Οι διαφορετικές κοινωνικές ομάδες ωστόσο αναδεικνύουν και διαφορετικές ανάγκες: οι νέοι ανησυχούν για το μέλλον τους, με αιχμή τη στέγη και την πιθανότητα μετανάστευσης, ενώ οι μεγαλύτεροι ηλικιακά στρέφουν το ενδιαφέρον τους στη φορολογία και τη διαφθορά. Στο ίδιο πλαίσιο, οι πολιτικές τοποθετήσεις διαφοροποιούν έντονα τις προτεραιότητες: το δεξιό ακροατήριο δίνει έμφαση σε μεταναστευτικό, δημογραφικό και φορολογικό, ενώ οι κεντρώοι δίνουν βάρος στο στεγαστικό και οι αριστεροί στα εργασιακά και την παιδεία, πέρα φυσικά από την ακρίβεια και τη διαφθορά που αναγνωρίζονται οριζόντια.
Όσον αφορά τις προτεινόμενες πολιτικές, οι πολίτες δείχνουν καθαρή στήριξη σε μέτρα που αφορούν την ανακούφιση του οικογενειακού προϋπολογισμού, όπως η μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα και μια δικαιότερη φορολόγηση της μεσαίας τάξης. Στο ζήτημα της στέγης, ωστόσο, η κοινή γνώμη εμφανίζεται διχασμένη, με την κοινωνική κατοικία και τα φορολογικά κίνητρα να συγκεντρώνουν σχετική αποδοχή αλλά χωρίς ευρεία συναίνεση.
Η γενική διάθεση των πολιτών στο ξεκίνημα του φθινοπώρου είναι συγκρατημένα αρνητική. Λιγότεροι από τους μισούς δηλώνουν αισιόδοξοι, ενώ οι προσωπικές τους προτεραιότητες επικεντρώνονται σε βασικές ανάγκες: την υγεία και την οικονομική σταθερότητα. Αυτό αναδεικνύει μια κοινωνία που έχει απομακρυνθεί από τις μεγάλες φιλοδοξίες και επιζητεί κυρίως ασφάλεια, αξιοπιστία και απτά αποτελέσματα στην καθημερινότητα. Συνολικά, η εικόνα που αναδύεται είναι αυτή ενός εκλογικού σώματος που συμμερίζεται μια κοινή αίσθηση δυσαρέσκειας αλλά διαφέρει σημαντικά ως προς τις λύσεις που ζητά, γεγονός που δυσκολεύει ακόμα περισσότερο το έργο των πολιτικών ηγεσιών.
Τέλος, στο ερώτημα πόσο χρήσιμη θεωρείται η παρουσία τους, οι πολιτικοί αρχηγοί κατατάσσονται με πρώτο τον Κ. Μητσοτάκη (αλλά με 14% έναντι 17% τον Ιούλιο), δεύτερο τον Αλ. Τσίπρα (11%), τρίτη τη Ζ. Κωνσταντοπούλου (με 9% έναντι 14% τον Ιούλιο) και τον Δ. Κουτσούμπα να ισοφαρίζει τον Κ. Βελόπουλο στο 6%.
Ολόκληρη η έρευνα συνημμένη στο τέλος του κειμένου
