Ριχάρδος Σωμερίτης
«. ..Το ΠαΣοΚ δεν είπε πολλά για το θέμα μήτε για τις πρόσφατες ελληνοτουρκικές συνομιλίες. Αντίθετα ο κ. Γιώργος Παπανδρέου είχε με την ευκαιρία μια «νέα ιδέα» που προφανώς δεν τον είχε απασχολήσει στο παρελθόν: να επεκτείνουμε μονομερώς τα χωρικά μας ύδατα και μετά να πάμε ισχυροί στη Χάγη για την υφαλοκρηπίδα. H προσφυγή στη Χάγη προϋποθέτει υπογραφή συνυποσχετικού με την Τουρκία. Αν επεκτείνουμε τα χωρικά ύδατα σε συνεννόηση με την Τουρκία, λύνοντας ταυτόχρονα και το παράδοξο θέμα του εθνικού εναέριου χώρου, το συνυποσχετικό θα ήταν σχετικά εύκολο. Αν προχωρήσουμε στην επέκταση μονομερώς, τότε είναι βέβαιο ότι θα έχουμε, αν όχι πόλεμο, κρίση. Μπορεί μάλιστα να ζήσουμε στον θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου τα όσα ζούμε στον εναέριο χώρο του: παραβάσεις, παραβιάσεις και αναχαιτίσεις όχι μόνο με αεροπλάνα, αλλά και με πολεμικά πλοία.
H επέκταση των χωρικών υδάτων ως τα 12 μίλια είναι νομικά «δικαίωμα», αλλά πολιτικά είναι «δυνατότητα». H δυνατότητα αυτή εξαρτάται από τους συσχετισμούς δυνάμεων αλλά και από όλες τις υπόλοιπες διεθνείς συνθήκες και πρακτικές που επιβάλλουν διάλογο και συναινετικές λύσεις. Οι Τούρκοι είναι και αυτοί παίκτες στο Αιγαίο - όσοι δεν το πιστεύουν ας κοιτάξουν τον χάρτη. Παίκτες είναι επίσης όλοι όσοι χρησιμοποιούν το Αιγαίο. ..»
Βήμα της Κυριακής
Παναγιώτης Δημητρόπουλος
«. ..Στην Ελλάδα ο πολίτης αντιμετωπίζεται πολλές φορές, κυρίως από την Ιεραρχία, όχι ως αφηρημένο υποκείμενο εννόμων σχέσεων αλλά ως μέλος του «λαού του Θεού», τον οποίο μάλιστα η ίδια θεωρεί ότι εκφράζει αυθεντικά και τελεσίδικα. Θεσμικό επιστέγασμα αυτής της αντίληψης αποτελεί ο θρησκευτικός χρωματισμός της νομοθεσίας και του συντάγματος. Χρωματισμός που δεν αποβαίνει τις περισσότερες φορές σε όφελος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως υποστηρίζεται, αλλά, αντίθετα, σε βάρος της.
Η επικρατούσα θρησκεία κατά το Σύνταγμα δεν είναι απλώς η θρησκεία των περισσότερων πολιτών, αλλά αυτή που υποχρεωτικώς πρέπει να έχει πνευματικές σχέσεις με τις λοιπές ομόδοξες εκκλησίες και το Οικουμενικό Πατριαρχείο και οργάνωση ρυθμισμένη με τυπικό νόμο από τη Βουλή. Πρόκειται για τη θρησκεία της οποίας ο οργανωτικός φορέας αποτελεί οιονεί τμήμα του κρατικού μηχανισμού.
Ετσι η διαπλοκή θρησκείας και πολιτικής «νομιμοποιείται» θεσμικά, με αμοιβαίες συνέπειες: η Εκκλησία της Ελλάδος αλλά και πολλές ομόδοξες εκκλησίες υπό ελληνικό έλεγχο, αντιμετωπίζονται, κατά καιρούς, ως μοχλοί για την επίτευξη πολιτικών στόχων, ιδίως στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας. ..»
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία
Κώστας Μποτόπουλος
"Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, το Κίνημα που ίδρυσε αλλά και ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχουν αφομοιώσει την απουσία του, παλεύουν όμως ακόμα με το ιστορικό του ίχνος. Τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και οι σχέσεις των κομμάτων εξουσίας μεταξύ τους και με το κοινωνικό σώμα ελάχιστα μοιάζουν σήμερα με αυτό που ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 1970 όταν δημιουργούνταν το πρώτο λαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα στην Ελλάδα, στις αρχές της δεκαετίας του '80 όταν το κόμμα αυτό πετύχαινε την κυβερνητική εναλλαγή, ακόμα και στα μέσα της δεκαετίας του '90 με τη γρήγορη επιστροφή στην εξουσία και την αλλαγή ηγεσίας και κυβερνητικής ομάδας. Σήμερα το ΠΑΣΟΚ παραμένει κόμμα εξουσίας, αλλά διεκδικεί και αντιλαμβάνεται αλλιώς την εξουσία. Συνεχίζει να έχει κοινωνικές αναφορές, αλλά έχει βαθιά διαφορετική σχέση με την κοινωνία. Αντιπαρατίθεται πάντα με τη Δεξιά, αλλά ψάχνει να βρει τις διαχωριστικές γραμμές και συχνά γλιστράει πάνω σ' αυτές. Συγκαθορίζει το κομματικό σύστημα, αλλά μάλλον συμβάλλοντας στην απαξίωση παρά στην αναγέννησή του. Έχει ισχύ, αλλά αμφιβάλλει για την ψυχή του. Ενώ, όσο ζούσε ο Ανδρέας, πάταγε στην ψυχή του για να μαζέψει τις δυνάμεις του..."
ΤΑ ΝΕΑ
Γιώργος Σεφερτζής
"Δεν ξέρω τι από τα δύο ήθελε να αποδείξει ο Kώστας Kαραμανλής ανταποκρινόμενος στην πρ