Γρηγόρης Νικολόπουλος

«. ..Ο υπουργός Οικονομίας, ο οποίος εκ θέσεως θέτει τους όρους του παιχνιδιού, είχε επανειλημμένως τονίσει ότι προτιμά την Εμπορική να μην την πάρουν ελληνικές τράπεζες διότι αυτό θα μείωνε τον εγχώριο τραπεζικό ανταγωνισμό. H Τράπεζα Κύπρου όμως - όπως λέει και το όνομά της - δεν είναι ελληνική τράπεζα. Αρα δεν θα έπρεπε λογικά να ενοχλεί τον υπουργό, που προτιμά τους ξένους. Το ζήτημα είναι ότι ο υπουργός έχει στην κατοχή του και πουλά μόνο το 11% ενώ ελέγχει και το 12% που έχουν τα ασφαλιστικά ταμεία. Τις υπόλοιπες μετοχές τις έχουν οι άλλοι μέτοχοι και ο κοσμάκης οι οποίοι θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα πουλήσουν στους Γάλλους ή στους Κυπρίους. Και η απόφασή τους ενδεχομένως να είναι αντίθετη από αυτή του υπουργού. Σε αυτή την περίπτωση θα δημιουργηθεί το απόλυτο χάος.

Τον φάκελο με την περιγραφή της προς πώληση Εμπορικής Τράπεζας έχουν πάρει μέχρι στιγμής και τον μελετούν επτά υποψήφιοι αγοραστές. Ουδείς γνωρίζει αν θα υποβάλουν προσφορές και ποιες θα είναι αυτές. Αυτό όμως που όλοι γνωρίζουμε είναι ότι ένα κράτος θέλει να πουλήσει μια τράπεζα. Δεν θέλει να την πάρουν ντόπιοι. Θέλει μετρητά και όχι μετοχές. Τίποτε από αυτά δεν έχει δηλώσει γραπτώς, δηλαδή δεν υπάρχουν όροι για την αγορά της τράπεζας διότι δεν έχει βγει προκήρυξη για τον διαγωνισμό πώλησης. Με λίγα λόγια, η πώληση της Εμπορικής γίνεται με όρους φημών και διαδόσεων. Οι πωλητές διαδίδουν τις προθέσεις τους και οι αγοραστές αντιπροτείνουν ό,τι τους κατέβει.

Εν τω μεταξύ, επειδή οι επενδυτές «μυρίζονται» την πλοκή και θεωρούν ότι η γαλλική τράπεζα θα αυξήσει το τίμημα και ότι ενδεχομένως, αν μπουν και άλλοι υποψήφιοι αγοραστές στο παιχνίδι, τότε η τιμή της μετοχής θα ανεβεί αρκετά, έχουν ήδη προκαλέσει τη σημαντική άνοδό της. Ο υπουργός ενοχλείται διότι όσο ανεβαίνει η τιμή στο Χρηματιστήριο τόσο φθηνότερη φαίνεται η προσφορά των Γάλλων. Και γνωρίζει ότι οι Γάλλοι δεν θα θέλουν να ακολουθήσουν τη χρηματιστηριακή άνοδο. Ο ίδιος όμως δεν μπορεί να αγνοήσει τη χρηματιστηριακή τιμή φοβούμενος ότι θα κατηγορηθεί τουλάχιστον για κακή πώληση, αν όχι για απιστία. Μεγάλο μπέρδεμα. Το δημιουργεί η Τράπεζα Κύπρου; Το δημιουργεί η Τράπεζα Πειραιώς; Οχι. Το δημιουργεί η ασάφεια του υπουργείου που δεν καθόρισε όρους διαγωνισμού. Τώρα θα πρέπει να βγάλει το φίδι από την τρύπα, να ολοκληρώσει τη διαδικασία και να εισπράξει όσο περισσότερα μπορεί στο δημόσιο ταμείο. Καλά ξεμπερδέματα, λοιπόν. ..»
Το Βήμα της Κυριακής

Παύλος Τσίμας

«. ..Απορία δεύτερη: Υπάρχει σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα Πανεπιστήμιο που τα Τμήματά του να είναι διασκορπισμένα σε πέντε διαφορετικές πόλεις, που απέχουν η μία από την άλλη 100-200 χιλιόμετρα επαρχιακού δρόμου, σε καμία από τις οποίες δεν κατοικεί μονίμως κανένας από τους διδάσκοντες τα έρημα παιδιά; Υπάρχει άλλη χώρα όπου να έχει ιδρυθεί - με παρέμβαση ισχυρών πολιτευτών - πανεπιστημιακή σχολή σε μια πόλη, μόνο και μόνο για να αντικατασταθεί από το φοιτητικό συνάλλαγμα το χαρτζιλίκι που άφηναν οι φαντάροι ενός στρατοπέδου που έκλεισε;

Υπάρχει άλλο παράδειγμα χώρας όπου πρώτη μέριμνα των πρυτανικών αρχών κάποιου επαρχιακού TEI (που εξελέγησαν, βεβαίως, κατόπιν υπόγειας συναλλαγής κομματικών οργανώσεων και φοιτητικών παρατάξεων, με το αζημίωτο όλων των εμπλεκομένων) είναι να ιδρύσουν ένα νέο τμήμα ανωτέρας τιποτολογικής σε κάποια άλλη κοντινή πόλη ή κωμόπολη; Κι αν για όλα αυτά τα εξοργιστικά κουβέντα δεν γίνεται, πόσο σοβαρά μπορεί να πάρει κανείς μια πρόταση «μεταρρυθμίσεων»;

Απορία τρίτη: Υπάρχει άλλο παράδειγμα χώρας όπου Σχολές ολόκληρες ή Τμήματά τους λειτουργούν δίχως έναν διδάσκοντα με μόνιμη σχέση, όπου το σύνολο του διδακτικού έργου διεκπεραιώνεται από συμβασιούχους ταξιδιώτες που ενίοτε πληρώνονται μετά το τέλος της σύμβασής τους; Και περιμένουμε στα σοβαρά να γίνει και «μεταρρύθμιση» μεταξύ εξορισμένων φοιτητών και απλήρωτων συμβασιούχων «καθηγητών»;

Απορία τέταρτη: Υπάρχει άλλο παράδειγμα, στον ευρωπαϊκό τουλάχιστον χώρο, όπου κάθε πράξη στο εσωτερικό της εκπαιδευτικής κοινότητας να είναι δυνάμει