Σήφης Πολυμίλης
«Είναι δυστυχώς αναπόφευκτο ότι κάθε πόλεμος συνοδεύεται και από εγκλήματα. Και προφανώς στη συνεχιζόμενη τραγωδία του Λιβάνου το μεγαλύτερο έγκλημα είναι ο θάνατος εκατοντάδων αμάχων. Ομως, αν μπορούσαμε να δούμε πέρα από τις ανθρώπινες τραγωδίες, ο πόλεμος αυτός αναδεικνύει δύο μεγάλα πολιτικά εγκλήματα. Το πρώτο αφορά την τραγική, πραγματικά, ανικανότητα της παγκόσμιας ηγεσίας να σταματήσει τη συνεχιζόμενη ανθρωποσφαγή. Συμφέροντα, σκοπιμότητες, καιροσκοπισμός και κυρίως ηγέτες που δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι η αδυναμία τους να παρέμβουν ουσιαστικά οδηγεί σε συνολική αποσταθεροποίηση της περιοχής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλο τον κόσμο... Με έναν πλανητάρχη χειραγωγούμενο ή υποταγμένο από μια συμμαχία υπερσυντηρητικών και φονταμενταλιστών, με μια ευρωπαϊκή ηγεσία που παλινωδεί ανάμεσα σε ευχολόγια και ημίμετρα χωρίς να είναι σε θέση να πάρει μια ξεκάθαρη θέση, όπως επιβάλλει η παράδοση και ο πολιτισμός της, η κρίση του Λιβάνου μπορεί να εξελιχθεί σε θρυαλλίδα που μπορεί να ανατινάξει όλες τις ευαίσθητες ισορροπίες σ' αυτή την αιματοβαμμένη περιοχή του πλανήτη μας...
Το δεύτερο μεγάλο πολιτικό έγκλημα είναι η ανικανότητα της ισραηλινής ηγεσίας, αλλά δυστυχώς πια και της κοινωνίας, να καταλάβει ότι δεν απαντάς σε μια επίθεση τρομοκρατική, ή όπως αλλιώς θέλουν να τη χαρακτηρίσουν, με τη συλλογική τιμωρία ενός λαού... Καταστρέφοντας την υποδομή μιας ολόκληρης χώρας, δολοφονώντας εκατοντάδες αμάχους και οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες στην προσφυγιά όχι απλώς δεν πετυχαίνεις κανένα στόχο, αλλά αφενός χάνεις και τα όποια ψήγματα συμπαράστασης και ανοχής είχες και αφετέρου οδηγείς χιλιάδες άλλους να πυκνώσουν τις τάξεις της Χεζμπολάχ...
Το όποιο δικαίωμα άμυνας, που πράγματι είχε το Ισραήλ απέναντι στις επιθέσεις που δέχθηκε, εξουδετερώθηκε και απαξιώθηκε από την τακτική ολοκληρωτικής καταστροφής που ακολούθησε. Επί έξι σχεδόν δεκαετίες το Ισραήλ πολεμά για να κατοχυρώσει το δικαίωμα ύπαρξής του. Δημιούργησε μια απίστευτη πολεμική μηχανή, στρατιωτικοποίησε ολόκληρη την κοινωνία και το αποτέλεσμα είναι να καταφεύγει σε μεθόδους συλλογικής τιμωρίας που τις έχει υποστεί με πολύ πιο βάρβαρο τρόπο σε άλλες εποχές ο λαός του. Πότε θα καταλάβει η ηγεσία του ότι με τη βία δεν θα απεμπλακεί ποτέ από τον αδιέξοδο δρόμο στον οποίο βρίσκεται;»
Ελευθεροτυπία
Σπύρος Δημητρέλης
«H ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών παραδέχθηκε χθες ότι όχι μόνο ο τραπεζικός τομέας, αλλά και άλλοι κλάδοι της οικονομίας παρουσιάζουν ολιγοπωλιακά χαρακτηριστικά. Με άλλα λόγια, οι επιχειρήσεις αυτών των κλάδων αποφεύγουν τον ανταγωνισμό μεταξύ τους όσον αφορά κυρίως τα τιμολόγιά τους, με αποτέλεσμα οι καταναλωτές και γενικώς η οικονομία να πληρώνουν «καπέλο» για δάνεια και άλλες υπηρεσίες.
H ιδιωτικοποίηση της Εμπορικής Τράπεζας παρουσιάζεται από το οικονομικό επιτελείο ως μεγάλο βήμα για την ενίσχυση του ανταγωνισμού στην τραπεζική αγορά. Με άλλα λόγια, η αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος και του μάνατζμεντ της Εμπορικής θα οδηγήσει σε ενίσχυση του ανταγωνισμού και σε πτώση των επιτοκίων. Το ερώτημα όμως είναι, γιατί εξακολουθούν να επικρατούν ολιγοπωλιακές συνθήκες σε μια αγορά που την τελευταία δεκαετία ουσιαστικά αποκρατικοποιήθηκε με διαδοχικές πωλήσεις τραπεζών σε ιδιώτες. Προφανώς, διότι μόνο η ιδιωτικοποίηση μιας αγοράς δεν επαρκεί για την ενίσχυση του ανταγωνισμού της. Έτσι, εκτός από τις αποκρατικοποιήσεις οι οποίες συμβάλλουν στην ενίσχυση της παραγωγικότητας, απαιτείται και η καλλιέργεια συνθηκών ενίσχυσης του ανταγωνισμού με άλλα μέσα. H ισχυροποίηση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, η καταπολέμηση εναρμονισμένων πρακτικών στον τραπεζικό κλάδο και η ευαισθητοποίηση των ίδιων των καταναλωτών για τον ρόλο τους στην επιλογή του φθηνότερου και ποιοτικότερου προϊόντος είναι μόνο μερικά από τα πολλά που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ανταγωνιστικών συνθηκών.»
Τα Νέα
Aντωνης Kαρκαγιαννης