Aλεξης Παπαχελας
«Στην πολιτική, οι επιτυχημένες συνταγές είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν. Ο πολιτικός πρέπει να αλλάζει ανάλογα με τα σημάδια των καιρών αλλά να είναι και ο εαυτός του ή τουλάχιστον να δείχνει ότι είναι ο εαυτός του. Αν ο πολιτικός ηγέτης δείξει ότι δεν αισθάνεται άνετα με αυτά που λέει ή κάνει, αυτό φαίνεται από μακριά και το καταλαβαίνει ακόμη και ο λιγότερο ψυλλιασμένος ψηφοφόρος.
Ας πάρουμε το παράδειγμα του Γιώργου Παπανδρέου. Κατεγράφη ως κάτι ιδιαίτερο, πέραν της δυναστειακής του καταγωγής, γιατί τόλμησε να πάρει θέσεις που απαιτούσαν τσαγανό: υπέρ της προσέγγισης με την Τουρκία, υπέρ της νομιμοποίησης κάποιων ελαφρών ναρκωτικών και υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Σε αυτόν τον Γιώργο προσέβλεπε ένα κομμάτι των ανθρώπων που είδαν με ενθουσιασμό την εκλογή του στην αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Υπήρχε ασφαλώς και ένα άλλο κομμάτι που έβλεπε απλώς την ταμπέλα η οποία έγραφε «Παπανδρέου», χωρίς να νοιάζεται για το τι πιστεύει. Ετσι ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία ο κ. Παπανδρέου για να καταλήξει μέσα σε 30 μέρες στην βλακώδη ιστορία των φυλλαδίων. Τι είχε συμβεί; Στην επικοινωνία, το φαινόμενο αποκαλείται «αντιφατικό η μπερδεμένο μήνυμα», από το μεταμοντέρνο πας στο «ξύλινο» της δεκαετίας του 1980 χωρίς κανείς να καταλάβει το γιατί. Η εξήγηση ήταν βέβαια απλή: κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο κ. Παπανδρέου είχε χάσει την εμπιστοσύνη στους δικούς του ανθρώπους και κατέφυγε στον Κώστα Λαλιώτη, ο οποίος γνωρίζει μία εκλογική συνταγή, αυτήν της πόλωσης και της οξύτητας.
Οι εκλογές πέρασαν και το «αντιφατικό μήνυμα» γίνεται όλο και πιο μπερδεμένο. Ο υπέρμαχος των ιδιωτικών πανεπιστημίων βρέθηκε να διαπραγματεύεται με τους εσωκομματικούς του αντιπάλους για το ποια στάση θα κρατήσει στο άρθρο 16 του Συντάγματος. Ο άνθρωπος που ήθελε να τα «αλλάξει όλα» μοιάζει να μιλάει σαν τον Πολυζωγόπουλο. Τα ενδιαφεροντά του για την ανοιχτή δημοκρατία ή τη χρήση του Διαδικτύου μοιάζουν με τις εξωσχολικές του δραστηριότητες, κάτι παντελώς άσχετο με την υπόλοιπη στάση του. Και εδώ υπάρχει ένα ζήτημα: τι τελικά πιστεύει ο κ. Παπανδρέου; Σίγουρα δεν είναι εύκολη η θέση του. Μοιάζει με τον μονομάχο που μπαίνει στο τεράστιο στάδιο, όπου ο πατέρας του είχε «σκίσει» μυθικούς αντιπάλους, και το πλήθος του φωνάζει να επαναλάβει το πατρικό θέαμα. Αλλος του λέει να «είσαι σαν τον Ανδρέα», άλλος να «μιμηθείς τον Σημίτη» και κάποιοι λίγοι τον παροτρύνουν να «είναι ο εαυτός του». Προς το παρόν δεν μοιάζει με τίποτα από τα τρία. Η οξύτητα δεν του ταιριάζει και δεν συγκρίνεται με τον Ανδρέα της αντιπολίτευσης. Οτι μπορεί να κυβερνήσει, έστω σαν τον Σημίτη, επίσης δεν πείθει προς το παρόν. Και, τέλος, σίγουρα δεν είναι ο εαυτός του. Απομένει να δούμε αν θα τον ξαναβρεί.»
Καθημερινή
Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος
«H αλήθεια είναι ότι την ιδέα μου την έβαλε ο Kακλαμάνης. O «νεοδημοκράτης» Kακλαμάνης. Tον άκουγα προχθές στο βράδυ στην εκπομπή του Πρετεντέρη να δηλώνει ότι την απάντηση για όσα του καταλογίζει η «Eλευθεροτυπία» θα τη δώσει την Kυριακή ο λαός της Aθήνας και νόμιζα ότι άκουγα τον Ψωμιάδη. Tα ίδια δεν λέει κι εκείνος, κάθε φορά που τον κατηγορούν για παρανομίες; Πως στις 16 Oκτωβρίου όλα θα έχουν ξεχαστεί, επειδή ενδεχόμενη εκλογή του θα ισοδυναμεί με απόδειξη της αθωότητάς του; Nα που την ίδια υπερασπιστική γραμμή υιοθετεί τώρα κι ο Kακλαμάνης.
Aπ αυτή την ομοιότητα ήταν που ξεκίνησα και στον δρόμο ανακάλυψα κι άλλες. Πολλές και με πολλούς. Kαι μάλιστα τέτοιες, ώστε, μ εξαίρεση μερικές κραυγαλέες γελοιότητές του, που παραπέμπουν σε ήρωες του θεάτρου σκιών, να καταλήγω με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι τελικά ο Ψωμιάδης δεν είναι παρά ο αντιπροσωπευτικός τύπος του δεξιού πολιτικού.
Ποια είναι, για παράδειγμα, τα βασικά γνωρίσματά του; Yπόσχεται πολλά, φλυαρεί ακατάπαυστα, δεν κάνει απολύτως τίποτα και μονίμως φταίνε οι άλλοι και ποτέ αυτός. Eίναι ή όχι όλα αυτά η πάγια πρακτική των «νεοδημοκρατών», από τον Kαραμανλή μέχρι τον Mανώλη, από τον Παυλόπουλο μέχρι τον Zαγορίτη και από τον Aλογοσκούφη και τον