Θάνος Παπαδόπουλος

«Η Κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή απέτυχε σε όλους τους τομείς, αλλά σ' έναν μόνο δεν απέτυχε: στον τομέα της ψυχαγωγίας.

Από τότε που έχει μπει στην κυβέρνηση ο Β. Πολύδωρας, οι Έλληνες έχουν κάνει συκώτι από την ιλαρότητα. Πρώτα μας είπε ότι οι αστυφύλακες είναι πραίτωρες. Ήθελε να πει πραιτω-ριανοί. Αυτούς ήθελε να ενδυναμώσει: το παρακράτος. Γι' αυτό αμέσως μετά σηκώθηκαν οι ζαρντινιέρες κι άρχισαν να βαράνε, με χέρια και με πόδια.

Όμως ο ρέκτης υπουργός δεν επαναπαύεται στις δάφνες του. Έψαξε, έψαξε και βρήκε νέο εχθρό του έθνους και της χριστιανικής πίστης: τον Συνασπισμό. (Μεταξύ μας, δεν τον ανακάλυψε μόνος του, του τον υπέδειξε το αστέρι τού «συνδικαλισμού» Μπαλάσκας και ο Βύρων άρπαξε αμέσως τη σκυτάλη). Και μια που δεν μπορούσε να συλλάβει τον Συνασπισμό και την Αριστερά, τους θέτει εκτός νόμου! Τέτοια επιτυχία!

Εξάλλου, είναι γνωστό ότι όσοι δεν μπορούν να βάλουν μια πέτρα πάνω στην άλλη καταγγέλλουν τους αντιπάλους τους. Ανίκανος να εμπνεύσει, να οργανώσει και να καθοδηγήσει τη δημόσια τάξη μιας Δημοκρατίας, ζητά υπεύθυνες δηλώσεις.

Ο Βύρων Πολύδωρας δεν φταίει για όλα αυτά. Είναι απλώς θύμα της μετεμψύχωσης. Τη μια νιώθει ως σαμουράι του ιαπωνικού μεσαίωνα, την άλλη νιώθει ως συγκλητικός της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, την παράλλη νιώθει ως βυζαντινός τιτουλάριος, ε! μια ψυχή είναι αυτή, στο τέλος ζαλίζεται και τα μπερδεύει.

Κι όλα αυτά γιατί; Για μερικά σταυρουλάκια στις επερχόμενες εκλογές. Οι λόγοι του δεν απευθύνονται ούτε στην Αριστερά ούτε στη Δεξιά ούτε στους πολίτες. Αλλά σε καμιά 20.000 αστυφύλακες της πρωτεύουσας. Αυτούς θέλει να καλοπιάσει. Το είπε εξάλλου ο ίδιος στη Βουλή όταν ομολόγησε εκ βάθους ψυχής ότι δεν το κάνει για τις ψήφους! Η κακή υποκριτική, η κακή ηθοποιία πρόδωσαν το μυστικό του. Ένα μυστικό που είναι κοινό: το ξέρουν όλοι οι συνάδελφοί του στη Βουλή. Γι' αυτό δίνει τρεις παραστάσεις τη μέρα.

Να είσαι καλά Βύρωνα! Μας έκανες να γελάσουμε πάλι.»
Τα Νέα

Διονύσης Τσακνής

«Το μόνο πράγμα για το οποίο δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς τον κ. Πολύδωρα, είναι η αφέλεια, και δη η πολιτική. Μπορεί κάποιος να διαφωνεί μαζί του μ' αυτά που κατά καιρούς εκστομίζει (σε ό,τι με αφορά και απ' ό,τι θυμάμαι σε όλα), μπορεί η λεξιλαγνεία και λεξιπλασία του να τον καθιστούν στα μάτια μας ενίοτε γραφικό, αλλά αφελή ποτέ.

Επιπροσθέτως, θα έλεγα πως δεν κάνει εύκολα λάθη. Οχι, δεν εννοώ συντακτικά ή γραμματικά, ούτε αναφέρομαι στα αισθητικής φύσεως ατοπήματα που διαπράττουν συνήθως οι ρήτορες, με τις φραστικές τους ακροβασίες. Μιλάω για λάθη της προσωπικής ή κομματικής του πολιτικής. Ακόμα κι αυτά για τα οποία έχει κατηγορηθεί στο παρελθόν πως διέπραξε, στο βάθος του χρόνου, τον ωφέλησαν σε ατομικό επίπεδο. Προφανώς και την παράταξή του.

Ολοι θυμούνται την «περίεργη» δήλωσή του για τα «γαλάζια παιδιά», κάτι που χρεώθηκε ατυχώς στην κ. Φραγκούλη, και την οποία δήλωση κάποιοι έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ως λάθος που του στοίχισε τάχα τον υπουργικό θώκο. Εν τέλει, ήταν μια έξυπνη πράξη. Διότι, αφ' ενός του εξασφάλισε μια θέση στο Κοινοβούλιο και, αφ' ετέρου, την αμέριστη συμπάθεια του σκληρού νεοδημοκρατικού πυρήνα. Και όσον αφορά την υπουργική καρέκλα, δεν άργησε και πολύ να την εξασφαλίσει.

Και οι ύστερες δηλώσεις του, αλλά και οι πλέον πρόσφατες, σε τίποτα δεν πρόκειται να τον βλάψουν, και ούτε μπορούν να χαρακτηριστούν ατυχείς. Είναι βαθύτατα πολιτικές και χαρακτηρίζουν τον ίδιο, όσον αφορά την ιδεολογία του και κατ' επέκτασιν αυτήν της παράταξής του.

Το γεγονός ότι χτίζεται μεθοδικά ένα αστυνομικό κράτος, είναι κάτι που φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού. Οχι πως άρχισε στις μέρες του σημερινού αρμόδιου υπουργού, το αντίθετο θα 'λεγα, αλλά αυτό το κράτος χρειάζεται -πώς να το πω- τους πολιτικούς του εκφραστές, οι οποίοι δεν μπορεί παρά να αναζητηθούν στα πρόσωπα εκείνων των στελεχών που έχουν τη δυνατότητα να κερδίσουν την εμπιστοσύνη όχι μόνο των ακραίων στοιχείων που υπάρχουν στο Σώμα, αλλά την Ελληνική Αστυνομία στο σύνολ