Παντελης Μπουκαλας

«Αφού και το άρθρο 24 του Συντάγματος ετέθη στο στόχαστρο της αναθεώρησης, ας το θυμηθούμε, ελπίζοντας ότι δεν του κάνουμε το μνημόσυνο: «Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Για τη διαφύλαξή του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας. (...) Η σύνταξη δασολογίου συνιστά υποχρέωση του Κράτους. Απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων, εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον». Το διαβάζεις και το πρώτο που σκέφτεσαι είναι να το ξαναδιαβάσεις, και τρεις και τέσσερις φορές, για να απολαύσεις την οικολογική του ρητορική, τη ριζοσπαστική φρασεολογία του· ίσως, το μόνο που θα ήθελε κάποιος να «αναθεωρήσει» είναι η φράση το «δικαίωμα του καθενός να προστατεύει το περιβάλλον» και να κάνει «υποχρέωση» το «δικαίωμα», εμπιστευόμενος (με ασυγχώρητη αφέλεια) τη μαγική ικανότητα της γλώσσας.

Η δεύτερη σκέψη, ωστόσο, ψυχρότερη και αυστηρότερη, είναι να συσχετίσεις όλη αυτή τη ρητορική με την περιβαλλοντική πραγματικότητα. Τι επιφύλαξε, λόγου χάρη, το Κράτος στη συνταγματική του υποχρέωση να συντάξει δασολόγιο; Ο,τι και για το Εθνικό Κτηματολογόγιο βέβαια, κάτι ανάμεσα στο μηδέν και το τίποτε. Κι εκείνη η «αρχή της αειφορίας» απέμεινε μια όμορφη φρασούλα ή έγινε κάπως σεβαστή; Μα και βέβαια έγινε σεβαστή, απολύτως μάλιστα. Με μια μικρή συμπλήρωση όμως. Εγινε δηλαδή σεβαστή η «αρχή της αειφορίας της αυθαιρεσίας». Αν μετρήσει κανείς πόσες φορές αποφάσισαν οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων και την εκχώρηση καταπατημένων εκτάσεων (δασικών και μη) στους σφετεριστές τους, θα χρειαστεί κομπιουτεράκι για να μη χάσει το λογαριασμό.

Αν το άρθρο 24, ως έχει, συνιστά ευχή παρά εδραία πολιτική απόφαση επηρεασμού των πραγμάτων, η αναθεώρησή του, νομιμοποιητική της πολύχρονης αυθαιρεσίας, αποτελεί συμβιβασμό με τα πράγματα και, φοβάμαι, εναρμονίζεται με το «κοινό περί δασών και φύσεως αίσθημα». Πώς μεταφράζεται το αίσθημα αυτό το έχουμε δει, το ξέρουμε: σε αυθαίρετα, σε παράνομους οικοδομικούς συνεταιρισμούς διαφόρων κλάδων, σε λεηλασία, με την ανοχή μιας Πολιτείας που λέει «δημόσιο συμφέρον» και εννοεί «ιδιωτικό κέρδος». Το καλοκαίρι, στην Κρήτη, ο υπουργός Πολιτισμού προέτρεπε τους αρχαιολόγους να μην εμποδίζουν με τα κολλήματά τους την οικοδομική άνθηση. Για δάση και πουρνάρια θα μιλάμε τώρα όταν κοντεύουμε να χτίσουμε και μέσα στην Κνωσό;»
Καθημερινή

Από το κύριο άρθρο

«ΓENIKEYMENH αποδεικνύεται η κυβερνητική επίθεση εναντίον του δασικού πλούτου της χώρας και υπέρ της προώθησης των ιδιωτικών συμφερόντων. Γιατί, φυσικά, δεν είναι συμπτωματικό το γεγονός ότι τη στιγμή που διεξάγεται στη Bουλή η συζήτηση για την αναθεώρηση του άρθρου 24, που έχει ως στόχο τον αποχαρακτηρισμό εκατομμυρίων στρεμμάτων δασικής γης, το υπουργείο Oικονομικών αποφασίζει να καταθέσει και το νομοσχέδιο για την οριοθέτηση του αιγιαλού, που αν, παρ ελπίδα, ψηφιστεί θα έχει ως αποτέλεσμα να παραδοθούν στην ιδιωτική εκμετάλλευση οι καλύτερες παραθαλάσσιες εκτάσεις της χώρας.

KAI, ΦYΣIKA, η διαφωνία δεν βρίσκεται στην παράμετρο της τουριστικής αξιοποίησης. Eπιθυμητή είναι, άλλωστε, και εύλογο είναι να διευκολύνεται. Yπό προϋποθέσεις και όρους, όμως, και όχι αυθαίρετα, ανεξέλεγκτα, άναρχα και με συνοπτικές διαδικασίες, όπως θέλουν οι συντάκτες του νομοσχεδίου να εξασφαλίσουν στους υποψηφίους επενδυτές ή καταπατητές.

ΔEN EINAI, άλλωστε, τυχαίο ότι, χωρίς να έχει διασφαλισθεί νομοθετικά η επιβαλλόμενη για τέτοιες περιπτώσεις επίπονη μελέτη και προεργασία, προβλέπεται από το νομοσχέδιο και η νομιμοποίηση αυθαιρεσιών του παρελθόντος, αλλά και η παροχή στην Kτηματική Eταιρεία του Δημοσίου της δυνατότητας να συνάπτει συμβάσεις μακροχρόνιας -μέχρι 99 ετών- μίσθωσης δασικών και παραθαλάσσιων εκτάσεων.

OPIΣMENEΣ, μάλιστα, από τις σκοπιμότητες που ε