Παύλος Κάγιος

«Το ακούμε - και το λέμε, κακά τα ψέματα - πολύ συχνά γύρω μας: «Ο Έλληνας δεν διορθώνεται με τίποτα», «είμαστε για τα μπάζα», «είμαστε άτιμη φάρα». Πολλοί δε απ' αυτούς που ισοπεδώνουν με τέτοιους χαρακτηρισμούς τον νεοέλληνα, συμπληρώνουν συνήθως αμέσως μετά πως «όλοι τα παίρνουν», «όλοι λαδώνονται», αλλά «μόνο εγώ είμαι ο μ... που πάω με τον σταυρό» και καταλήγουν: «Τέρμα πια, τώρα θα τους δείξω εγώ». Και ξεμπερδεύουν με τους ηθικούς ενδοιασμούς και ξεχνούν τη συνείδησή τους, αφού «έτσι κάνουν όλοι». Και να ο ζαμανφουτισμός και να ο φιλοτομαρισμός. Δύο από τις «πηγές» δημιουργίας του κλίματος διαφθοράς στη πολιτική ζωής μας, στις σχέσεις, στη κοινωνία, στον πολιτισμό. Και, μάλιστα, με πανευρωπαϊκή πρωτιά «διαφθοράς» σε πολλούς τομείς! Αν παρατηρήσουμε, θα δούμε ότι πολλοί από όσους κάνουν τις παραπάνω διαπιστώσεις αδιαφορούν κραυγαλέα για τους γύρω τους, κλείνονται στον «δικό τους κόσμο», κοιτάζουν μόνο την πάρτη τους. Τι κρύβεται, άραγε, πίσω από τέτοιου είδους αφορισμούς; Μήπως πρόκειται για μια «τάση» που έχουμε να κριτικάρουμε όλους τους άλλους, εκτός από τον «ριγμένο», πάντα, εαυτό μας; Έτσι που να γινόμαστε όλο και πιο πολύ μια απόλυτα εγωιστική και απρόσωπη κοινωνία... Αλλά, ευτυχώς, τα πράγματα δεν είναι μόνο «άσπρα - μαύρα». Είναι και γκρι ή έχουν και μια σταλιά χρώμα. Και ο κόσμος δεν είναι «για τα μπάζα». «Τρώγεται», «ψάχνεται» μέσα του. Αλλιώς, για παράδειγμα, δεν θα ξεπερνούσαν τους 150.000 αυτοί που πήγαν και είδαν τις «Ζωές των άλλων». Μια γερμανική ταινία με «πολιτική θέση» ως στάση ζωής. Γιατί στους θεατές δεν μίλησε μόνο η ρεαλιστική ιστορία της ταινίας - ένας χαφιές της Στάζι παρακολουθεί, το 1984, στην Ανατολική Γερμανία ένα ζευγάρι. Αλλά και η τελειοποίηση των παρακολουθήσεων και της κατάργησης της προσωπικής ζωής μας, όπως αυτή αποκαλύφθηκε με το περυσινό παράνομο κύκλωμα υποκλοπών της κινητής τηλεφωνίας στη χώρα μας! ’ρα, η χαρακτηρισμένη από τους πάντες ως «απολιτική εποχή μας», μήπως, ώς έναν βαθμό, είναι κατασκευασμένη για να εξυπηρετεί και να βολεύει κάποιους «έχοντες και κατέχοντες»;
Τα Νέα

Από το κύριο άρθρο

«Κάποιοι πίστευαν –ή ίσως ήλπιζαν– ότι η ελληνική τηλεόραση εξάντλησε το βάθος της χυδαιότητας. Ο θάνατος του διοικητή του ΙΚΑ τους διέψευσε. Ο βούρκος των υπονοούμενων, του σεξισμού, των ψευδών ειδήσεων και συνεντεύξεων αποδείχτηκε απύθμενος. Η δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας, και μάλιστα υπό το πρόσχημα του δημόσιου συμφέροντος, κυριάρχησε.

Ετσι παραμονές της κατάθεσης του νομοσχεδίου-πλαισίου για τα ΑΕΙ ο ελληνικός λαός παρακολουθούσε τις καταθέσεις του κατηγορούμενου. Το διαζύγιο των πρωταγωνιστών της τραγωδίας έγινε μοναδικό θέμα, με τον δικηγόρο της συζύγου να αγορεύει σε εθνικό δίκτυο. Οι ομιλούσες κεφαλές των παραθύρων αφηνίασαν για γαργαλιστικές λεπτομέρειες, αδιαφορώντας για την ύπαρξη του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου ή νόμων που απαγορεύουν την προσβολή μνήμης εκλιπόντων.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι κάθε λαός έχει την τηλεόραση που του αξίζει. Ομως, τα δελτία «ειδήσεων» που είδαμε τον τελευταίο καιρό δεν αξίζουν σε κανένα λαό. Μόνο στους πρωταγωνιστές τους μπορούν να χρεωθούν.»
Καθημερινή