Aλεξης Παπαχελας
«Οταν κάποιος ρωτάει έναν πολιτικό «μα καλά πού τον βρήκες αυτόν και τον διόρισες στην τάδε θέση; Καλύτερο δεν μπορούσες να βρεις;», η απάντηση είναι αυτόματη: «Ερχεσαι εσύ να αναλάβεις μία θέση ή να μου βρεις καλύτερους;». Και η απάντηση φυσιολογικών ανθρώπων είναι συνήθως «όχι, ούτε γι αστείο». Ο επιτελάρχης ενός πρόσφατου πρωθυπουργού διηγιόταν συχνά τι τραβούσε για να πληρώσει τις κορυφαίες θέσεις του Δημοσίου. Στην αρχή ζητούσε από 34 «καθαρούς» γνώστες του αντικειμένου να καταρτίσουν μια λίστα με ονόματα ανθρώπων που θα μπορούσαν να αναλάβουν τη θέση. Τηλεφωνούσε στον πρώτο στη λίστα, ο οποίος του έλεγε: «Αν ο πρόεδρος μου ζητήσει να πηδήξω από μία ταράτσα, θα το κάνω. Σε παρακαλώ όμως μη με μπλέκεις». Ο δεύτερος απαντούσε πως «έχω την καλή μου τη δουλειά, είμαι μια χαρά, γιατί να μπλέξω;» Ετσι, βήμα βήμα ο εν λόγω επιτελάρχης κατέβαινε στη λίστα μέχρι που έφτανε στους γνωστούς υπόπτους: αποτυχημένους πολιτευτές, γιους βουλευτών και ορισμένως «δομικώς» ανεπάγγελτους. Αυτοί ήθελαν διακαώς τη δουλειά, συνωστίζονταν σε κομματικές εκδηλώσεις, είχαν τις κουμπαριές τους και έκαναν και διάφορα «θελήματα» σε βουλευτές.
Κάπως έτσι φτάνουμε συνήθως στους προέδρους Ταμείων που είχαμε και έχουμε, αλλά και σε άλλους σε θέσειςκλειδιά που ούτε μπορούμε να φανταστούμε. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός, είτε αυτός λέγεται Σημίτης είτε Καραμανλής, βρίσκεται στην ίδια δύσκολη κατάσταση. Δυσκολεύεται να εμπιστευθεί τους υπηρεσιακούς παράγοντες των διαφόρων κρατικών οργανισμών γιατί η λαίλαπα του λαϊκισμού διέλυσε την έννοια της ιεραρχίας στο Δημόσιο. Η ιστορία θα δείξει άλλωστε κάποτε πως μία από τις μεγαλύτερες αμαρτίες των τελευταίων 50 ετών ήταν η κατάργηση των πεπειραμένων γενικών διευθυντών κάθε υπουργείου. Χωρίς κρατικό μηχανισμό που να μπορεί να τον εμπιστευθεί, ο πρωθυπουργός ψάχνει για ένα Βουρλούμη, ένα Αθανασόπουλο ή ένα Βερέμη. Ψάχνει δηλαδή για ανθρώπους που έχουν πετύχει στη ζωή τους, αποκλείεται ποτέ να εμπλακούν σε αδιαφανείς συναλλαγές, τη... βρίσκουν λίγο να τους βρίζουν συνδικαλιστές και λαθρόβια έντυπα και οι οποίοι μεγάλωσαν με τη ρομαντική άποψη πως «κάτι πρέπει στο τέλος να δώσεις πίσω στον τόπο σου». Αυτό το είδος τείνει να εξαφανισθεί, και αν οι πολιτικοί μας δεν φροντίσουν για τη διατήρησή του θα μείνουμε με τους χασομέρηδες στην καλύτερη περίπτωση και τα συντροφικά λαμόγια στη χειρότερη...»
Καθημερινή
Από το κύριο άρθρο
«ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ενήμερες και γνώστριες των περίπλοκων επενδυτικών συστημάτων αποδεικνύονται οι, κατά τον υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, ανίδεες διοικήσεις των Ταμείων, τόσο που να αποφασίζουν να παραγγείλουν την έκδοση, για λογαριασμό τους, δομημένων ομολόγων, με όρους μάλιστα που εκείνες θέτουν, και να διαπραγματεύονται με τις μεσολαβήτριες τράπεζες τους όρους αυτούς!
ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ αυτή κάνει ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους, που ελέγχεται από τον υφυπουργό Οικονομικών Π. Δούκα και τον οποίο επιχειρεί να απαλλάξει από τις ευθύνες του, επιρρίπτοντάς τις εμμέσως στον υπουργό Απασχόλησης Σ. Τσιτουρίδη, υπεύθυνο για τα Ταμεία- επενδυτές.
ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΛΟΚΟ για τον... ανίδεο πολίτη ενημερωτικό σημείωμα του ΟΔΔΗΧ αναφέρεται ότι το πρόγραμμα των «στρατηγικών εκδόσεων», στις οποίες περιλαμβάνονται και τα δομημένα ομόλογα, εγκρίνεται από τον υπουργό Οικονομικών, δηλαδή τον Γ. Αλογοσκούφη και η μορφή τους «υπαγορεύεται απόλυτα από τις εκάστοτε προτιμήσεις των επενδυτών». Στη συγκεκριμένη, δηλαδή, περίπτωση από τα Ταμεία με τις ανίδεες διοικήσεις.
ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ εξειδικευμένες οι αναφορές στους «τελικούς επενδυτές», στους «βασικούς διαπραγματευτές», στα «asset swap», στις «μελλοντικές εξελίξεις της καμπύλης επιτοκίων», που διερωτάται κανείς πώς μπορούσαν οι ανίδεες διοικήσεις των Ταμείων να προτείνουν την έκδοση των δομημένων, να διαπραγματεύονται και τους όρους τους με τις... τράπεζες, πώς μπορούσαν να γνωρίζουν όλη αυτή την ορολογία.
ΜΕ ΑΥΤΑ και αυτά γίνεται προσπάθεια να αποδειχθεί ότι Γ. Αλογοσκούφης και Π. Δούκας ήταν παντελώς ανίδεοι και ότι μόνον ο Σ. Τσιτουρίδης