Δημήτρης Μητρόπουλος

«ΜΠΟΡΕΙΣ να φύγεις μακριά, αλλά δεν μπορείς να κρυφτείς. Αυτό είναι το πρόβλημα του Κώστα Καραμανλή. Και δεν αφορά μόνο το ομόλογο.

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ Πρωθυπουργός, κρατιέται επιμελώς πίσω από τα τείχη Μαξίμου και Ραφήνας. Στην πολιτική όμως οι τοίχοι έχουν αυτιά. Για υπουργούς, βουλευτές και στελέχη του δεν υπάρχουν πια μυστικά. Θα βγάλει ο Καραμανλής την κυβέρνηση από την κρίση με ανασχηματισμό; Ουδείς το πιστεύει. «Ο ανασχηματισμός έχει κόπο», εκμυστηρεύεται βουλευτής, «και πρέπει να είναι σαρωτικός. Πρέπει να φύγει ο Σάββας, πρέπει να φύγει ο Μανώλης, πρέπει να φύγει ο Ορφανός...».

ΣΤΗ Ν.Δ. είναι «καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του», κατά τον στίχο του ποιητή. Είναι επίσης καθένας και μια λίστα προγραφών. Ο Μεϊμαράκης περιέλαβε τον Ρουσόπουλο, διότι διέκρινε κενό επικοινωνίας. Ο Λιάπης ετοιμάζεται να περιλάβει τον Μεϊμαράκη διότι υπάρχει, λέει, κενό πολιτικής. Και κάποιος από το πλήθος στα Γιάννενα, περιέλαβε τον Καραμανλή ζητώντας του να διώξει τα λαμόγια.

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ δεν απάντησε - κάτι που δεν εξέπληξε κανέναν. ’λλωστε, το δικό του μοντέλο εξουσίας είναι να μην κάνει τίποτε. Όταν όμως για καιρό δεν κάνεις τίποτε, καταλήγεις να δυσκολεύεσαι να κάνεις κάτι ακόμη κι αν το αποφασίσεις. Πάρτε παράδειγμα το βιβλίο Ιστορίας της Στ' Δημοτικού. Σε μια κυβερνητική Επιτροπή προ Πάσχα, σηκώθηκαν φρύδια και μισάνοιξαν στόματα, καθώς ο Καραμανλής προσπαθούσε επί ώρα να πείσει τη Μαριέττα να υποχωρήσει, μπας και κατευνάσει η Ν.Δ. τους εθνο-ανησυχούντες.

ΤΕΛΙΚΑ τι είναι ο Καραμανλής; Πρωθυπουργός ή πρώτος οικογενειάρχης της χώρας; Προτιμά το δεύτερο, με συντροφιά τον Κάρολο Παπούλια για θεσμική αναβάθμιση. Κάπως έτσι ο Πρόεδρος φίλεψε τον Καραμανλή στο σπίτι του στους Φραγκάδες, σε μια γλαφυρή οικογενειακή σελίδα στα χρονικά της Δημοκρατίας του τσίπουρου.»
Τα Νέα

Κ.Π. Παπαδιοχος

«Mετά την πασχαλινή ανάπαυλα είναι πλέον θέμα ημερών η πολιτική ζωή να επανέλθει στους φυσιολογικούς της ρυθμούς. Παρά τους όποιους εύλογους «περισπασμούς» που δημιουργεί το τραγικό ναυάγιο στη Σαντορίνη, αργά ή γρήγορα τα φώτα της δημοσιότητας θα στραφούν στην αντιπαράθεση μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων. Εξ άλλου, ακόμη και εάν ο πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής επιλέξει να εξαντλήσει την τετραετία, ο χρόνος προς τις προσεχείς εκλογές μετράει πλέον αντίστροφα και σε λιγότερο από δώδεκα μήνες, όλοι εμείς οι πολίτες θα προσέλθουμε στις κάλπες.

Είναι προφανές πως στην πορεία προς την επόμενη εκλογική αναμέτρηση το ΠΑΣΟΚ θα χρησιμοποιήσει ως «σημαία» την υπόθεση των ομολόγων. Το σταθερό προβάδισμα που δίνουν στη Ν. Δ. οι δημοσκοπήσεις, η εσωκομματική αμφισβήτηση την οποία παγίως αντιμετωπίζει ο κ. Γ. Παπανδρέου και οι ασαφείς διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας οδηγούν νομοτελειακά σχεδόν την αξιωματική αντιπολίτευση προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ως εκ τούτου, συνιστά χρέος της κυβέρνησης να αναλάβει τις απαραίτητες εκείνες πρωτοβουλίες που θα αποτρέψουν τον εγκλωβισμό του δημόσιου βίου στη «σκανδαλολογία» στο μεσοδιάστημα που απομένει μέχρι τις προσεχείς εκλογές.

Ποιες μπορεί να είναι αυτές; Προφανώς, τούτο θα το κρίνει ο πρωθυπουργός, ο οποίος έχει τη λαϊκή εντολή και την ευθύνη σχηματισμού της κυβέρνησης. Ομως, μερικές παραδοχές στην παρούσα συγκυρία φαντάζουν αυτονόητες: Πρώτον, θα πρέπει να υπάρξει από «μηδενική βάση» επαναξιολόγηση όλων των αξιωματούχων που έχουν κληθεί να στελεχώσουν ευαίσθητες θέσεις του δημόσιου τομέα. Η εμπειρία των Ταμείων κατέδειξε πως οι επιλογές στις οποίες προέβησαν υπουργοί της κυβέρνησης δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές. Δεύτερον, θα πρέπει σε σύντομο χρόνο το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο να θωρακιστεί, ώστε τα φαινόμενα τα οποία ταλάνισαν εσχάτως τον δημόσιο βίο να μην είναι δυνατόν να επαναληφθούν.

Το κυριότερο, όμως, είναι η κυβέρνηση να επανέλθει στους συνήθεις ρυθμούς εργασίας. Είναι επιζήμιο για τον τόπο, η πολιτική ζωή να κυριαρχείται από τα «συντροφικά μαχαιρώματα» μεταξύ υπουργών, από αιχμές και υπονοούμενα, με φόντο τη μάχ