Μιχάλης Μητσος

"...Αν κάποιος παρακολουθούσε την τηλεοπτική συζήτηση ανάμεσα στον Σαρκοζί και τη Σεγκολέν χωρίς να ξέρει πολλά για τη Γαλλία, θα μπορούσε θαυμάσια να μπερδευτεί και να νομίζει ότι παρακολουθεί μια συζήτηση ανάμεσα σε έναν άνδρα που έχει ήδη κερδίσει και δεν μπορεί να κρύψει την αλαζονεία του και σε μια γυναίκα που έχει χάσει και προσπαθεί να διασκεδάσει την απογοήτευσή της. Εκείνος ήταν σίγουρος για τον εαυτό του, σαφής, αποφασιστικός, κυνικός, ανεβασμένος ήδη στον θρόνο του. Εκείνη ήταν ευγενική, παθιασμένη, μαχητική αλλά αόριστη. Την είχαν συμβουλεύσει να προσπαθήσει να τον εκνευρίσει: αντί γι΄ αυτό, αναγκάστηκε να τον ακούει επί δυόμισι ώρες να την αποκαλεί κάθε δύο λεπτά με ένα γλυκερό, συγκαταβατικό «Μαντάμ». Εκείνος ήταν ο αυριανός πρόεδρος. Εκείνη ήταν, απλώς, μια Μαντάμ.
Σε ένα τέτοιο κλίμα, οι θέσεις των υποψηφίων δεν είχαν και τόση σημασία. Ήταν χαρακτηριστικό το απόσπασμα για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες. Όταν ο Σαρκοζί αναφέρθηκε στην ανάγκη να γίνονται δεκτά στα σχολεία, η Σεγκολέν τού απάντησε σε οργίλο ύφος ότι η δική του κυβέρνηση κατάργησε το πρόγραμμα που εκείνη (ως υπουργός Παιδείας) είχε εκπονήσει γι΄ αυτά τα παιδιά. Εκείνος τότε, αντί να της απαντήσει επί της ουσίας, παρατήρησε με το ίδιο συγκαταβατικό ύφος ότι δεν είναι πρέπον για κάποιον που θέλει να γίνει αρχηγός του κράτους να οργίζεται. «Υπάρχει και υγιής οργή, θα οργίζομαι και ως πρόεδρος», του είπε, για να γυρίσει εκείνος και να της απαντήσει ξερά: «Θα έχει πλάκα».
Στα πυρηνικά, η Σεγκολέν έπιασε τον αντίπαλό της αδιάβαστο. Στο ζήτημα των κακοποιημένων γυναικών, τον παρέσυρε σε αντιφάσεις. Στο 35ωρο, τον οδήγησε να πει ότι δεν θα το καταργήσει. Αλλά σε πολλά από τα θέματα που καίνε τους Γάλλους, βρέθηκε σε μειονεκτική θέση. Σε ό,τι αφορά τους μετανάστες, παραδέχθηκε ότι θα εξετάζει κάθε περίπτωση χωριστά. «Χαίρομαι που επιτέλους συμφωνείτε μαζί μου», θριαμβολόγησε ο Σαρκοζί. Και στο θέμα της Τουρκίας, εκείνη υπερασπίστηκε τη θέση της Ευρώπης (χρειάζεται μια παύση, υπάρχουν προϋποθέσεις, θα δούμε) και εκείνος τη δική του: η Τουρκία ανήκει στη Μικρά Ασία, δεν θα επιτρέψω να μπει ποτέ στην Ευρώπη, τελεία και παύλα. Στην ’γκυρα, οι στρατηγοί το γιόρτασαν όλη τη νύχτα με άφθονη ρακή. Παρατηρώντας τον Σαρκοζί σε διάφορες εμφανίσεις του, ο Βρετανός ανθρωπολόγος Νάιτζελ Μπάρλεϋ προσπαθούσε μανιασμένα να καταλάβει ποιον του θυμίζει. Τελικά τα κατάφερε. «Ω, Θεέ μου», γράφει στη Λιμπερασιόν , «είναι ο Μίστερ Μπην!» Ίσως. Αλλά η γαλλική εκδοχή του Βρετανού κωμικού έχει μια ιδιαιτερότητα: δύσκολα, πολύ δύσκολα, θα γελάμε τα επόμενα χρόνια μαζί του.»
Τα Νέα

Σταύρος Λυγερος

«Τον περασμένο Δεκέμβριο, η Τουρκία κατάφερε να παρακάμψει με ασήμαντο κόστος το εμπόδιο που η ίδια έθεσε στην ενταξιακή της πορεία, αρνούμενη να εφαρμόσει το πρωτόκολλο τελωνειακής ένωσης με την Κυπριακή Δημοκρατία. Τώρα, το πρόβλημα έρχεται από τη Γαλλία, εφόσον, βεβαίως, εκλεγεί ο Σαρκοζί. Η κατηγορηματική δήλωσή του ότι η Τουρκία είναι ασιατική χώρα και ως εκ τούτου δεν έχει θέση στην Ε.Ε., τοποθετεί σε άλλη βάση το τουρκικό ζήτημα. Η υποψηφιότητα της γείτονος δεν πρέπει να κριθεί από την εκπλήρωση ορισμένων κριτηρίων. Από το κατά πόσο, δηλαδή, θα προσαρμοσθεί στο κοινοτικό κεκτημένο. Πρέπει να απορριφθεί για γεωπολιτιστικούς λόγους.

Προφανώς, το Παρίσι δεν είναι από μόνο του σε θέση να αλλάξει την πολιτική της Ε.Ε. και να σταματήσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Είναι σε θέση, όμως, να κάνει αυτό που δεν μπόρεσε να κάνει η Αυστρία, λόγω μικρού ειδικού βάρους. Να εκφράσει και να ενεργοποιήσει πολιτικά το υποβόσκον ρεύμα για εκτροπή της ενταξιακής πορείας προς την ειδική σχέση. Μέχρι τώρα, οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που δεν βλέπουν με καλό μάτι την τουρκική υποψηφιότητα, αποφεύγουν να μιλήσουν όπως ο Σαρκοζί. Αφ’ ενός λόγω των αμερικανικών πιέσεων και αφ’ ετέρου για να μην έλθουν σε αντίθεση με την Αγκυρα.

Ο δυσμενής για την τουρκική υποψηφιότητα άνεμος που φυσάει στην Ευρώπη τροφοδοτείται και από το ότι η γειτονική μας χώρα έχει κάνει ελάχιστα για να προσαρμοστε