Μπαμπης Παπαδημητριου
«H επιτήρηση τελείωσε, ζήτω η επιτήρηση! Χρειάζεται να ανησυχούμε; Αν πιστέψουμε όσα δηλώνουν πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομίας, θα ακολουθηθεί σώφρων δημοσιονομική πολιτική, με στόχο μάλιστα την πλήρη εξισορρόπηση δαπανών και εσόδων, μέχρι το 2010. Τούτο σημαίνει πως όλα θα πάνε καλά και δεν θα χρειαστεί στο προσεχές μέλλον να επιστρέψουμε σε καθεστώς επιτήρησης.
Γιατί τότε ανησυχεί η αντιπολίτευση; Αν εμπιστευθούμε τις πρώτες αντιδράσεις της, φοβάται πως υπάρχει κάποιο «μυστικό παρεδώσε» ανάμεσα στην κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αντάλλαξε ο Αλογοσκούφης με τον Αλμούνια την προεκλογική άρση της επιτήρησης με τη μετεκλογική εφαρμογή σκληρών (δηλαδή «αντιλαϊκών») μέτρων περιορισμού των κρατικών ελλειμμάτων, καταγγέλλουν. Βοηθούσης μάλιστα της συγκυρίας, δείχνουν στην πλευρά προσαρμογών του ασφαλιστικού συστήματος.
Αλλού είναι, βεβαίως, το πραγματικό πρόβλημα της αντιπολίτευσης. Φοβούνται πως η κυβέρνηση Καραμανλή θα πληρώσει το ΠΑΣΟΚ με το ίδιο νόμισμα. Το φθινόπωρο 2003 ο τότε υπουργός εμφάνισε «πακέτο» δημόσιων δαπανών 2 δισ. ευρώ. Το ίδιο, σκέφτονται, ετοιμάζεται να πράξει ο Γιώργος Αλογοσκούφης. Ο φόβος τους είναι, εν μέρει, πραγματικός.
Είναι ήδη γνωστό ότι το υπουργείο Οικονομίας θα προχωρήσει σε νέες φορολογικές προσαρμογές. Οτι θα ανακοινώσει μέτρα -που θα υποστηρίζονται από σοβαρά κονδύλια- για την αντιμετώπιση των πιο ακραίων σημείων φτώχειας. Οτι θα ενισχύσει τους προϋπολογισμούς της Αυτοδιοίκησης. Οτι θα κλείσει σοβαρές «τρύπες» που εμφανίζει η απασχόληση σε κρίσιμους τομείς της ευρύτερης δημόσιας διοίκησης. Οτι θα τρέξει ταχύτερα δεκάδες -μικρότερα αλλά και σημαντικά- δημόσια έργα, αυξάνοντας τους ρυθμούς απορρόφησης των σχετικών επενδυτικών κονδυλίων. Οτι θα μοιράσει πιο αποτελεσματικά τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις.
Γιατί όμως διαμαρτύρεται η αντιπολίτευση. Μήπως δεν γνωρίζει πως όλα τούτα αποτελούν προνόμια της εκάστοτε κυβέρνησης; Μήπως δεν έπραξε -συστηματικά- το ίδιο. Αυτή δεν είναι, σε τελευταία ανάλυση, που σπρώχνει την κυβέρνηση σε «βιαστικές» προεκλογικές ενέργειες, ζητώντας «αμέσως» εκλογές και «τραβώντας το σκοινί» έστω με τις ακραίες φραστικές επιθέσεις;
Αυτό που πραγματικά θα πρέπει να μας ανησυχεί -εμάς και (γιατί όχι) την αντιπολίτευση- είναι πως η κυβέρνηση μπορεί να τα κάνει όλα τούτα χωρίς επιτήρηση. Ας ομονοήσουν τα κόμματα σε μια ουσιώδη αλλαγή. Η κατάρτιση του προϋπολογισμού να γίνεται σε βάθος χρόνου και με κάθε λεπτομέρεια στη Βουλή. Να κρατάει πολλούς μήνες και, σε κάθε περίπτωση, να κατατίθεται ενωρίτερα. Και στο θέμα αυτό, η αμερικανική (αλλά και ευρωπαϊκή) εμπειρία προσφέρει καλά παραδείγματα. Απαιτείται όμως βαθύτατη αλλαγή νοοτροπίας. Απαιτείται συναίνεση στα πολλά, στοιχειώδη και αυτονόητα. Ενα, από τα πρώτα μάλιστα, είναι η προετοιμασία των αλλαγών στο ασφαλιστικό σύστημα. Και μάλιστα, χωρίς επιτήρηση!»
Καθημερινή
Αννα Δαμιανίδη
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>«Βγαίνουμε μωρό μου, βγαίνουμε από το τούνελ. Η επιτήρησή μας τελείωσε και οφείλουμε να χαιρόμαστε, αν και δεν την είχαμε καταλάβει τόσον καιρό. Τι ακριβώς επιτηρούσε και πού μπορούσε κανείς να τη συναντήσει, να τη γνωρίσει καλύτερα, δεν έγινε πλήρως αντιληπτό. Μια ιδέα ήταν κυρίως, μια φράση που ακουγόταν ταπεινωτικά στην αρχή, αλλά στη συνέχεια τη συνηθίσαμε, όπως συχνά συνηθίζονται οι ταπεινώσεις. Ειδικά όταν είναι τόσο θεωρητικού επιπέδου. Διότι δεν τη ζήσαμε, δεν τη νιώσαμε αυτή την επιτήρηση, να καταλάβουμε τι ακριβώς σημαίνει. Έναν υψηλό έλεγχο στα τεκταινόμενα, κάποια αληθινή αυστηρότητα; Πού ήταν η επιτήρηση όταν τα αποθεματικά των Ταμείων πήγαιναν σε κρυφά ομόλογα μέσω νήσων Καϊμάν; Κάτι άλλο θα επιτηρούσε. Πώς άφησε να γίνουν τόσο παράξενες συναλλαγές με τα λεφτά του Ασφαλιστικού, που εδώ και δεκαετίες δεν αρκούν για τις συντάξεις; Τι σόι επιτήρηση ήταν αυτή, με τόσο τακτ, τόση αβρότητα; Δεν είχε αρκετές κάμερες;
Πώς της ξέφυγαν ένα σωρό λεπτομέρειες της οικονομικής ζωής, και όχι μόνο, και τώρα λέει τέλειωσε, πάει σπιτάκι της, το έργο της δικαιώθηκε,