Σήφης Πολυμίλης
«Αν κρίνουμε από τα όσα είδαμε και ακούσαμε στο, πρώτο ουσιαστικά, προεκλογικό Σαββατοκύριακο θα έχουμε μία νέα αναμέτρηση μεταξύ... φωτός και σκότους, αντίστοιχη με αυτές που ζήσαμε πριν από μερικά χρόνια... Μπορεί βέβαια να μη φτάσουμε στα ακρότατα όρια παλιών εποχών, αλλά οι κορόνες, οι αλληλοκατηγορίες, τα καρφώματα θα πηγαίνουν σύννεφο. Αν μάλιστα οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να δείχνουν οριακές διαφορές μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας, το πολωτικό κλίμα θα φτάσει σε πρωτόγνωρα, για το ύφος των δύο μονομάχων, ύψη...
Και βέβαια το ντέρμπι δεν πρόκειται να περιοριστεί μόνο μεταξύ των δύο μονομάχων, αλλά θα μπουν στο παιχνίδι όλες οι... εφεδρείες. Οπως ο γνωστός και μη εξαιρετέος κ. Ψωμιάδης για παράδειγμα, που χθες άρχισε με το... γλείψιμο του αρχηγού για να καταλήξει με τη γνωστή του αμετροέπεια στο «φτύσιμο» του αρχηγού της αντιπολίτευσης... Ετσι μάθαμε ότι ο κ. Καραμανλής είναι ο... πολιτικός έρωτας όλων των Ελλήνων, ότι τρέλανε Αυστραλούς, Βιετναμέζους και Νεοζηλανδούς, ενώ τον κ. Παπανδρέου σε λίγο δεν θα τον ξέρει ούτε ο θυρωρός της ιστορίας... Μιλάμε για ανάλυση υψηλότατου επιπέδου, ανάλογη με το ανάστημα του ανδρός...
Το πρόβλημα, βέβαια, δεν έχει να κάνει μόνο με τις αμετροέπειες και τις λεκτικές πομφόλυγες που εκτοξεύονται. Μ' αυτό το στιλ προεκλογικής αναμέτρησης, όπου κυριαρχεί η λογική των μπαλκονιών, θα φτάσουμε στις κάλπες για να ψηφίσουμε όχι ποιος ηγέτης έχει το καλύτερο πρόγραμμα, ή τις πιο αξιόπιστες λύσεις για τον τόπο, αλλά για το ποιος κινητοποιεί περισσότερους χειροκροτητές και εκτοξεύει τις πιο δημαγωγικές κορόνες... Τα κρίσιμα προβλήματα, που έτσι κι αλλιώς θα βρεθούν στο τραπέζι μετά τις εκλογές, όχι μόνο δεν πρόκειται να συζητηθούν, όχι μόνο δεν πρόκειται να ανοίξουν τα χαρτιά τους οι δύο μονομάχοι, αλλά θα απασχολήσουν από ελάχιστα έως καθόλου την προεκλογική συζήτηση... Και το ερώτημα που αφορά όλους μας είναι τελικά τι πολιτικούς, τι ηγέτες θέλουμε... Για να ντρεσάρουν το θυμικό μας από τα μπαλκόνια, ή για να μας πάνε ένα βηματάκι έστω μπροστά;»
Ελευθεροτυπία
Ριχάρδος Σωμερίτης
«Πάμε για εκλογές. Το πότε ακριβώς θα γίνουν είναι ακόμα αβέβαιο. Πάντως οι περισσότεροι μάλλον δεν θα ήθελαν να παραταθεί ακόμα για πολύ μια προεκλογική περίοδος που άρχισε πριν από ένα χρόνο.
Το εξίσου σίγουρο είναι ότι στις εκλογές αυτές θα πρωταγωνιστήσουν ξανά τα δύο μεγάλα κυβερνητικά κόμματα αλλά από το αποτέλεσμά τους, αν μας προκύψει «πεντακομματική» Βουλή, θα κριθεί το αν θα έχουμε σταθερή κυβέρνηση ή όχι. Κι αυτό δεν είναι κάτι το ασήμαντο.
Εξίσου σημαντικό θα ήταν όμως και ένα ξεκαθάρισμα της πολιτικής σκηνής. «Πεντακομματική» σημαίνει είσοδο στη Βουλή της Ακροδεξιάς. Από πολλά χρόνια, παρά το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη και του ακόμα πιο εξτρεμιστή κ. Βορίδη, η Ακροδεξιά «ελλοχεύει» σε όλα τα κόμματα. Ο κ. Καρατζαφέρης δηλώνει μαχητικά «ορθόδοξος» και χριστοδουλικός. Δηλώνει επίσης μαχητικά εθνικιστής. Τα ίδια δηλώνουν και πολλοί άλλοι δημοκόποι στο ΠαΣοΚ, στον Συνασπισμό και στο κουκουέ. Ο κ. Καρατζαφέρης βρήκε να πει καλά λόγια για το κουκουέ (μαζί ψηφίζουν «αντιιμπεριαλιστικά» στην Ευρωβουλή), για τον κομματικά «ανεξάρτητο» νεοδημοκράτη αλλά ποινικά εξαρτώμενο από ανακρίσεις Πέτρο Μαντούβαλο, για τον (τέως;) «πράσινο» Δ. Βουνάτσο, ακόμα και για τις «θέσεις» της 17Ν. Θα μπορούσε να προσθέσει και τις «θέσεις» των διαδόχων της: ίδιες είναι. Ολα αυτά θα τα αποδεχτεί και επίσημα η Νέα Δημοκρατία αν χρειαστεί «τσόντα» στη νέα Βουλή για να κυβερνήσει;
Αλλά αυτά είναι μονάχα τα πασίγνωστα. Αυτό που πολλοί δυσκολεύονται να πιστέψουν είναι το πόσοι άλλοι «γαλάζιοι» και «πράσινοι» συμμερίζονται τις «ιδέες» της Ακροδεξιάς και με διάφορα λαϊκίστικα προσχήματα δηλητηριάζουν τα δημοκρατικά κόμματα στα οποία ανήκουν. Το κυριότερο από τα προσχήματα αυτά είναι η «ορθοδοξία», δηλαδή ο κ. Χριστόδουλος. Δεν τον έβαλαν στη θέση του όσο ήταν καιρός. Το πληρώνουν τώρα. Για παράδειγμα ο κ. Αλαβάνος, συστηματικά πρόσφατα ακόμα επί των «εθνικών επάλξεων», και που προφανώς ξέχασε τις χθεσιν