«…ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι η σύγχυση θα διαλυόταν, η αμφιβολία θα διασκεδαζόταν και η σκοπιμότητα θα κατέρρεε. Με το εισαγγελικό πόρισμα, όμως, θολό στο βάθος του χρόνου (μέχρι έτους 1999) και με τη διαπίστωση ότι όλοι ή σχεδόν όλοι όσοι διετέλεσαν μέλη διοικήσεων Ταμείων είναι ένοχοι ή σχεδόν ένοχοι μεταξύ γαλάζιου και πράσινου τοπίου, δεν διαλύονται τα νέφη ρύπων και σκανδάλων, αλλά συσσωρεύονται περισσότερα. Και γίνεται η ατμόσφαιρα ακόμα πιο θολή, με την επιλογή του αρμόδιου εισαγγελέα να κρατήσει στο συρτάρι του το μέρος του πορίσματος που αφορά ονόματα.

Ο ΚΑΘΕ πολίτης μπορεί, κατά συνέπεια, να φανταστεί οτιδήποτε για οποιονδήποτε. Μπορεί και ο πρωθυπουργός, εκ των πραγμάτων, να είναι ικανοποιημένος, αφού όχι μόνον ο ίδιος αλλά και η Δικαιοσύνη διαπιστώνει κατ' αρχήν ότι, τι δομημένα και τι αδόμητα τα ομόλογα, το ίδιο είναι. Που δεν είναι.

ΜΑΤΑΙΩΣ κάθε πολιτικό πρόσωπο της παρούσας κυβέρνησης θα προβάλει πιστοποιητικό εισαγγελικής απαλλαγής και θα στρέφει βλέμμα καχύποπτο προς το παρελθόν. Η «εγκληματική οργάνωση», ωστόσο, ποια είναι; Δεν έχει πυρήνα; Δεν έχει μέλη; Δεν έχει συνεργούς; Κλεπταποδόχους; Ποιοι βαρύνονται μ' αυτές τις κατηγορίες; Ποιοι είναι πρωτεργάτες, ποιοι είναι αφελείς συνεργοί;

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, από τότε που αποδείχτηκε το σκάνδαλο των σύνθετων δομημένων ομολόγων και ιδίως εκείνου των 280 εκατ. ευρώ, επιχειρεί να καλύψει τις δεδομένες πολιτικές ευθύνες της πίσω από τις ποινικές ευθύνες ιδιωτών. Η αναδρομή στο παρελθόν ήταν το δεύτερο τέχνασμα υπεκφυγής.

ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ που ασκήθηκαν χθες, η μέθοδος, η έκταση, η στόχευσή τους, φαίνεται να υπηρετούν αυτήν ακριβώς την κυβερνητική επικοινωνιακή πολιτική. Ματαίως για τις πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης και εις βάρος του κύρους της Δικαιοσύνης, η οποία πρέπει και να φαίνεται αμερόληπτη.»
Ελευθεροτυπία

Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος

«Τις άσκησε τις διώξεις για το σκάνδαλο με τα αποθεματικά των Ταμείων ο εισαγγελέας, αλλά για λόγους που μόνο αυτός γνωρίζει μας κράτησε μυστικά τα ονόματα. Επειδή δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι στόχος του ήταν να προστατεύσει τους Ευγένιους, τους Αγάπιους και τα υπόλοιπα λουλούδια που έγδυσαν τα Ταμεία, οδηγούμαστε στην υπόθεση εργασίας ότι πιθανώς, παρά την ηλικία του, να του αρέσει να παίζει ακόμη την... κολοκυθιά. «Αυτός παραπέμπεται». «Και γιατί αυτός κι όχι εκείνος;». «Και γιατί εκείνος κι όχι ο άλλος;». «Και γιατί ο άλλος κι όχι ο... παράλλος;». Καμιά αντίρρηση, ακόμη και τα μεγάλα παιδιά έχουν δικαίωμα στο παιχνίδι. Όμως εδώ, αυτή η τακτική της Εισαγγελίας μυρίζει απο μακριά συμψηφισμό. Ότι πίσω από την... αιδημοσύνη της κρύβεται η προσπάθειά της να ταυτίσει «τον φάντη με το... ρετσινόλαδο». Να πείσει ότι «τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξιδο». Αλλά αυτές οι πράξεις έχουν θέση σε μπακαλοδέφτερο, όχι σε κορυφαίες κινήσεις ενός από τους πυλώνες της Δημοκρατίας, που είναι η Δικαιοσύνη. Η οποία, για λόγους που εύκολα μπορεί να διαγνώσει κανείς, προσπάθησε χθες να μας διαβεβαιώσει ότι η λεηλασία των Ταμείων που εξετέλεσε μια γαλάζια παρέα κολλητών, είναι ίδια με τα όποιας διαχειριστικής φύσεως προβλήματα εντόπισε η προανάκριση σε ορισμένα Ταμεία την περίοδο 1999-2004. Το γεγονός ότι αυτή η στάση ταυτίζεται με την κυβερνητική τακτική «βάλτε τα όλα σ΄ ένα τσουβάλι για να θολώσουμε τα νερά», λογικά πρέπει να αποδοθεί σε σύμπτωση. Γιατί σε διαφορετική περίπτωση, μάλλον δυσοίωνα είναι τα νέα για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.»
Τα Νέα