Κώστας Καλλιτσης

«Ισως κάποιοι (αντέχουν να...) διασκεδάζουν με αυτά τα καμώματα. Πάντως, οι (συντριπτικά...) περισσότεροι, καθώς το δείχνουν και οι μετρήσεις της κοινής γνώμης, πλήττουμε αφόρητα τόσο από τις απόπειρες καλλιέργειας κομματικού φανατισμού όσο και από την συνακόλουθη τετριμμένη φλυαρία περί του κινδύνου πόλωσης και άλλων συναφών σοβαροφανών, που εκτοξεύονται εναντίον όλων ημών των ιθαγενών, από τους πολιτικούς άμβωνες. Η πόλωση μεταξύ των κομματικών μηχανισμών ούτε αυτοφυής είναι ούτε δημιουργείται από το «τίποτα» και τον «κανένα». Εξίσου προφανές είναι το φαινομενικά παράδοξο, ότι ουδείς από εκείνους που προκαλούν την πόλωση, είναι τόσο αφελής, ώστε να μην σπεύδει, αμέσως μετά, να την καταδικάσει. Οι απόπειρες πόλωσης και η φραστική καταδίκη τους, εκπέμπονται από τα ίδια χείλη. Η εικόνα επαναλαμβάνεται συχνά πυκνά: οι πρωταγωνιστές μας, αφού καθυβρίσουν τον αντίπαλο, καταδικάζουν τις ύβρεις. Αφού μετέλθουν πρακτικές οξύτητας, καταδικάζουν την οξύτητα. Και αφού επιχειρήσουν να καλλιεργήσουν αντιπαραθέσεις, χαράσσοντας πλαστές διαχωριστικές γραμμές, καταδικάζουν τις απόπειρες διχασμού. Ειδικότερα (έτσι, για να ακουστεί λίγο δραματικό άρα να καταστεί ενδιαφέρον το θέμα...) καταδικάζουν τις απόπειρες... «εθνικού διχασμού».

Μεγάλα λόγια για ασήμαντα πράγματα, ρητορείες χωρίς πραγματικό αντικείμενο.

Ερώτημα: θα μπορούσαν, άραγε, να ευοδωθούν οι προσπάθειες πόλωσης και να δημιουργήσουν πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία; Ή, μήπως, όλα αυτά είναι «της πλάκας»; Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο μιας απρόβλεπτης εξέλιξης από απρόβλεπτους, ανεξάρτητους, άσχετους παράγοντες. Τούτου λεχθέντος, θα στοιχηματίζαμε υπέρ του δεύτερου ενδεχόμενου: ότι όλα αυτά είναι «της πλάκας».

Αυτές οι συγκρούσεις, η πόλωση και οι διαμάχες με διακύβευμα την ανάπτυξη της δημοκρατίας και της οικονομίας, τον κόσμο, την κοινωνία που οραματιζόμαστε να ζήσουμε, με τη μία ή την άλλη ιεράρχηση αξιών και προτεραιοτήτων, τέτοιου είδους συγκρούσεις προσωρινά έχουν υποκατασταθεί από τις εθιμικές, κούφιες και ηχηρές συγκρούσεις ιδιοτελών (κομματικών και άλλων...) μηχανισμών. Γι’ αυτό, καλώς ή κακώς, ούτε μια σοβαρή πόλωση δεν μπορούμε να βιώσουμε...»
Καθημερινή

Δημήτρης Μητρόπουλος

<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>«ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΓΡΑΦΟΙ κανόνες στην πολιτική. Ένας εξ αυτών αφορά τις φραστικές επιθέσεις. Ένας πολιτικός αναφέρεται ως «νονός» σε σχέση μόνο με τα βαφτιστήρια του. Όχι με το νόημα που έχει η λέξη στην ομώνυμη ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα ή, τέλος πάντων, στους «Σοπράνος».
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>ΤΟ ΤΑΜΠΟΥ αυτό έσπασε ο Αλέκος Αλαβάνος, αποκαλώντας μαφιόζο τον Κώστα Καραμανλή. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ έχει, βεβαίως, εναλλακτικό προφίλ. Τον χειμώνα δεν φοράει γραβάτα, ενώ το καλοκαίρι αποφεύγει και τις κάλτσες. Πέραν της ενδυματολογικής σημειολογίας, ο Αλέκος πολιτεύεται με αντισυμβατικό τρόπο. Ωστόσο, είναι έμπειρος πολιτικός και γνωρίζει τα όρια.
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>Η ΠΑΡΑΒΑΣΗ έχει προσωπική αιτία. Ο Αλέκος θεωρεί περιφρόνηση να μην εμφανίζεται επί τρία χρόνια- με μια μοναδική εξαίρεση- ο Καραμανλής στην Ώρα του Πρωθυπουργού για να απαντήσει στις ερωτήσεις του. Η σταγόνα όμως που ξεχείλισε το ποτήρι είναι ότι ο Καραμανλής σηκώνεται και φεύγει όταν έρχεται η ώρα του Αλαβάνου να μιλήσει στις κοινοβουλευτικές συζητήσεις σε επίπεδο αρχηγών. Ενώ την Αλέκα ο Πρωθυπουργός κάθεται και την ακούει ευλαβώς.
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>ΓΙΑΤΙ ΦΕΡΕΤΑΙ έτσι ο Καραμανλής; Πρώτον, γιατί δεν «πηγαίνει» ούτε τον Αλαβάνο ούτε την Αριστερά που αυτός πρεσβεύει. Δεύτερον, γιατί θέλει να τον υποβαθμίσει για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας. Το Μαξίμου έχει κάνει τα μαθηματικά του νέου εκλογικού νόμου και επιθυμεί τρικομματική Βουλή. Ο ΣΥΝ περισσεύει και ο Πρωθυπουργός συμπεριφέρεται ήδη σαν να μην υπάρχει. Οπότε ο Αλέκος ανεβάζει τη δόση.
<?xml version="1.0" e