Θα είχε διαπρέψει στον ρόλο του Μακ Χηθ στην Οπερα της Πεντάρας, θα ήταν ιδανικός για πλούσιος χονδρέμπορος που δεν αφήνει την κόρη του να παντρευτεί τον φτωχό νέο που αγαπά σε ελληνική ταινία του '60 - αλλά για πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, τι να πω; Πολύ μικρότερος και από τη χώρα του, ίσως να ήταν κατάλληλος για πρόεδρος της Ανω Αετοφωλιάς, αλλά είχε τόση απέχθεια για τις κοινότητες ώστε ούτε εκεί θα τα κατάφερνε. Ηταν από τις περιπτώσεις των μικρών πολιτικών που επειδή συναναστρέφονται μόνο ελάχιστους νιώθουν μεγάλοι - και ικανοποιούνται που τους χειροκροτούν οι μηδαμινοί.

* Και ο Ταλλεϋράνδος του, ο διπλωμάτης της σχολής της ισχύος, σεβαστός Γιώργος Λιλλήκας, πάει και αυτός· ούτε τα 50 δεν είχε κλείσει, λαμπρό μέλλον είχε μπροστά του ο άλλοτε συνοδοιπόρος του ΑΚΕΛ, αλλά καβάλησε λάθος άλογο ο καημένος: υποστήριξε Ππαππαδκτλ. Πρόδωσε στον πρώτο γύρο το κόμμα που τον ανέδειξε για χάρη του ανθρώπου που είχε «ένα μουστακάκι σαν ουρά από ποντικάκι», καταπώς έλεγε και παλιό τραγουδάκι που άκουσα προχθές και κατάλαβα γιατί η Κύπρος έμοιαζε εσχάτως ποντίκι που βρυχάται.

Τώρα ο σεβαστός Λιλλήκας έπιασε από την ουρά το άλογο Χριστόφια, τον υποστηρίζει στον δεύτερο γύρο, ανακοίνωσε ο άνθρωπος που έδωσε πυγμή στην εξωτερική πολιτική της Κύπρου - πυγμή για να χτυπάει το κεφάλι της.

Δύσκολοι καιροί για τους εθνικιστές

* Δεν γνωρίζω αν η ιστορία της διπλωματίας θα ασχοληθεί με τον τιτάνα Γεώργιο Λιλλήκα, η ιστορία της δημοσιογραφίας όμως έχει ήδη καταγράψει το περίφημο άρθρο που είχε δημοσιεύσει στο «Βήμα», όπου απαντούσε στον «σεβαστό Γιόσκα Φίσερ» για τις σχέσεις Ευρώπης - Τουρκίας - και θα τον παρακολουθήσει οπωσδήποτε στη νέα καριέρα που θα ξεκινήσει ως αρθρογράφος στην «Ηχώ της Ανω Πάφου», την εφημερίδα που θα ιδρύσει ο εν Ελλάδι ελλογιμώτατος εκλαϊκευτής της παπαδοπούλειας και λιλλήκειας πολιτικής σκέψης κ. Λυκαύγης. Είμαι σίγουρος, ημερολόγιό μου, ότι θα έχουν και οι δύο λαμπρή σταδιοδρομία.

* Ανησυχώ όμως για τα εν Ελλάδι ορφανά του «τελευταίου Ελληνα», τα πλήγματα είναι απανωτά (ας μην ξεχνάμε ότι προηγήθηκαν Μιλόσεβιτς και Παρασκευαΐδης), έχουν στερέψει πια τα δάκρυά τους - θα αντέξουν ψυχολογικά; Θα σταματήσουν και τα δέματα από τη Λευκωσία - θα αντέξουν οικονομικά; Τους έχουν μείνει πια μόνον ο Ανθιμος Ρουσάς και ο Γιώργος Καρατζαφέρης, που μάλλον ενίσχυση χρειάζονται παρά μπορούν να ενισχύσουν. Δύσκολοι καιροί για τους εθνικιστές: ούτε η προστασία ούτε το μεροκάματο είναι εξασφαλισμένα.

* Πάει άκλαυτος, λοιπόν, ο Ττάσσσος Ππαπππαδκτλ. - με Το Ονομα, όμως, θα ξεμπερδέψουμε ποτέ; Αν πιστέψουμε τον Πάνο Μπεγλίτη του ΠαΣοΚ, δεν χρειάζεται να ξεμπλέξουμε: θα στηρίξει την κυβέρνηση η αξιωματική αντιπολίτευση αν ασκήσει βέτο. «Μη μας φοβίζει το δυνητικό κόστος της απομόνωσης της χώρας που ακούγεται από πολλούς» έστειλε την παραίνεσή του προς την Ντόρα Μπακογιάννη.

Ούτε εμένα με φοβίζει η απομόνωση, ανάδελφο έθνος είμαστε αιώνες τώρα, όπως απεφάνθη και ο σημαντικότερος Πρόεδρος Δημοκρατίας που είχαμε ποτέ, ο μεγάλος Ελλην Χρήστος Σαρτζετάκης: η φτώχεια των πολιτικών απόψεων με φοβίζει γιατί αυτή θα μας συντροφεύει, είτε μόνοι μας είμαστε είτε με πολλούς.

Καλάθια για αστερίσκους

* Βεβαίως ο Πάνος Μπεγλίτης μπορεί ύστερα από χρόνια πολλά να ισχυριστεί ότι «η Μπακογιάννη μού ζήτησε να το πω, για να ενισχύσει τη διαπραγματευτική της θέση», όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου υποστήριξε ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τού είχε ζητήσει να κραυγάσει «βυθίσατε το Χόρα», το τουρκικό σεισμολογικό σκάφος που θα έκανε έρευνες στο Αιγαίο. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απέφυγε να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τον ισχυρισμό του, σημασία έχει όμως ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου αναγκάστηκε να απολογηθεί και να αποδώσει την ευθύνη σε άλλους - φοβάμαι ότι στην ίδια θέση θα βρεθεί κάποια ημέρα και ο Πάνος Μπεγλίτης.

* Με την ευκαιρία, να υπενθυμίσω ότι και ο Ανδρέας Παπανδρέου κάποτε κράδαινε το βέτο αναχωρώντας για συσκέψεις του ΝΑΤΟ και της Ενωσης στις Βρυξέλλες και επέστρεφε από εκεί με δηλώσεις για «υπερήφανη εξωτερική πολιτική» - και κυρίως με αστερίσκ