Ωστόσο, η διοίκηση της ΔΕΗ έχει υποχρέωση να μας πληροφορήσει και να μας εξηγήσει μερικά πράγματα. Γιατί, για ποιο λόγο και από ποιες ανάγκες αυτή η στροφή στον ρυπογόνο λιθάνθρακα, για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας; Αν προβλέπει σοβαρό παραγωγικό έλλειμμα να μας πει η διοίκηση της ΔΕΗ, αλλά και η κυβέρνηση, τι κάνουν όλοι οι πολυσυζητημένοι ήρωες της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, που με πολλά προνόμια ανέλαβαν, για λόγους... συναγωνισμού, τα «φιλέτα» της ηλεκτροπαραγωγής.
Επιτέλους, ξαναδώστε στην «35χρονη» το όνομά της, το πρόσωπό της και την ελευθερία, που τόσο πρόχειρα και βιαστικά της αφαιρέσατε. Προπαντός αφαιρέστε από τα χέρια της εκείνες τις χειροπέδες που δεν έχουν κανένα άλλο λόγο παρά να μας υποβάλουν την πεποίθηση ή έστω την υποψία ότι είναι ένοχη. Πριν ακόμη δικαστεί και πριν απολογηθεί.
Με περισσή υποκρισία μερικοί τής αποδίδουν την ηθική ενοχή ότι χρησιμοποίησε τον έρωτα ως μέσον ιδιοτελών σκοπών. Σιγά την ιδιοτέλεια να ψάχνεις με βαρύ τίμημα μια θέση σε «στημένο διαγωνισμό», να σου υπόσχονται έναντι τιμήματος και κατόπιν να αθετούν τις υποσχέσεις τους. Λες και δεν ξέρουν ούτε καν οι δικαστές, τι συμβαίνει σε ευρύτατη κλίμακα στην κοινωνία μας. Και έτσι, με την ενοχή της ατυχούς «35χρονης» κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι η χρήση της εξουσίας για την απόκτηση ερωτικών απολαύσεων είναι βαρύτατο και ατιμωτικό αμάρτημα, που ευτελίζει και την εξουσία και τον έρωτα.
Ο,τι ήταν να μάθουμε από αυτήν την πολύκροτη υπόθεση, το μάθαμε. Αφήστε την κ. Τσέκου ελεύθερη να ξαναρχίσει τον αγώνα της για μια δουλειά και μια θέση στον ήλιο.
Μάστιγα των πανεπιστημίων κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο είναι οι φοιτητικές οργανώσεις ή ο φοιτητικός συνδικαλισμός. Μην τολμήσει κανείς από υποκρισία ή από ιδιοτελή συμπαράσταση να πει και να ισχυριστεί ότι είναι ελεύθερες και δημοκρατικές οργανώσεις, σύμφωνες με το Σύνταγμα και τους νόμους. Ολοι γνωρίζουμε ότι είναι κομματικά παραρτήματα και φερέφωνα και απορώ γιατί δεν το ομολούν, είναι ούτε κακό ούτε παράνομο.
Ομως, τα στημένα στους χώρους των πανεπιστημίων ακαλαίσθητα «τραπεζάκια» των ποικιλώνυμων φοιτητικών οργανώσεων δεν είναι απλώς μια ιδεολογική και πολιτική εισβολή στα πανεπιστήμια. Είναι οι αργυραμοιβοί της ιδεολογίας και της πολιτικής, οι μεσάζοντες στις ποικίλες συναλλαγές με τις πανεπιστημιακές αρχές. Ακόμα και μια απλή αίτηση στη γραμματεία της Σχολής έχει άλλη υποδοχή και τύχη αν την υποβάλει ο φοιτητής ή αν την υποβάλει για λογαριασμό του... κάποιο κομματικό «τραπεζάκι». Υπάρχει ένα περίπλοκο και ευρύτατο πλέγμα συναλλαγών μεταξύ πανεπιστημιακών και «τραπεζακίων».
Η συμμετοχή των φοιτητών στην εκλογή των πανεπιστημιακών αρχών είναι μια μεγάλη λαϊκή και δημοκρατική κατάκτηση και τα γράφουμε όλα αυτά επειδή θέλουμε να την υπερασπισθούμε. Δεν είναι η πρώτη φορά που λαϊκές και δημοκρατικές κατακτήσεις μετασχηματίζονται σε μηχανισμούς καταπίεσης και συναλλαγής. Αυτό ακριβώς συνέβη και με τη συμμετοχή των φοιτητών στην εκλογή των πρυτανικών αρχών. Δεν είναι οι φοιτητές που συμμετέχουν. Είναι οι κομματικές φοιτητικές παρατάξεις και στην πραγματικότητα οι οργανωμένες κομματικές φοιτητικές μειοψηφίες. Δηλαδή οι κομματικοί εγκάθετοι. Αυτοί στην πραγματικότητα συμμετέχουν στην εκλογή των πρυτανικών αρχών, με κομματικά κριτήρια.
Αυτά είναι σε όλους γνωστά από χρόνια και έχουν καταγγελθεί πολλές φορές. Οι καταγγελίες συνάντησαν την οργή ή την ένοχη σιωπή όλων των κομμάτων και όλων των πανεπιστημιακών. Η αλήθεια είναι ότι οι τελευταίοι βρήκαν τρόπους αποδοχής και συμβίωσης με αυτό το σύστημα, που συχνά παίρνουν τη μορφή ανοιχτής συναλλαγής. Νομίζω ότι είναι η αρχή του βαθύτατου ακαδημαϊκού κομφορμισμού που κυριαρχεί σήμερα στα πανεπιστήμια. Από φόβο να συγκρουσθούν από ιδιοτέλεια ή από πνευματική νωχέλεια και αδιαφορία.
Την απαράδεκτη αυτή κατάσταση, θέλησε να θεραπεύσει ή νομίζει ότι θεραπεύει (μένει να αποδειχθεί στην πράξη) η διάταξη του «νέου νόμου - πλαισίου», σύμφωνα με την οποία για την εκλογή των πανεπιστημιακών αρχών ψηφίζουν όλοι οι φοιτητές και όχι μόνο οι εκπρόσωποί τους, δηλαδή οι κομματικές παρατάξεις και τελικά