Πολλοί παράγοντες, στη συνεργία τους, θα μπορούσαν να δώσουν λαβές για κάποιες δοκιμές ερμηνείας. Δεν είναι δυνατόν π.χ. να μη συνεκτιμηθεί ότι κουραστήκαμε να ακούμε κάθε τόσο να προαναγγέλλονται εθνικές καταστροφές που ουδέποτε συντελούνται, όπως θα ανέμεναν άλλωστε οι νηφαλιότεροι: καταστροφή και θάνατος υποτίθεται πως απειλεί τη γλώσσα μας, και αυτή, προφανώς ανενημέρωτη, ανθεί και καρποφορεί, διαθέτοντας πλέον στο «οπλοστάσιό» της και περίπου ένα εκατομμύριο σχετικώς απροσδόκητους χρήστες, τους νέους «ελληνιστάριους», τους μετανάστες. Καταστροφή της Κύπρου και της Ελλάδας είχαν θεωρήσει ορισμένοι μάντεις κακών το «όχι» στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν, και όμως, η Κύπρος υπάρχει· καταστροφή θεωρούν τώρα κάποιοι άλλοι μοιρολογούντες προφήτες την εκλογή του κ. Δ. Χριστόφια ως προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και πάλι η πεισματάρα Ιστορία, βαρήκοη στους κοπετούς, είναι έτοιμη να τους διαψεύσει.

Δεν μπορεί επίσης παρά να έχει τη σημασία του το γεγονός ότι και στο «Μακεδονικό» τα κόμματα πολιτεύτηκαν με ψηφοθηρική ιδιοτέλεια και ανειλικρίνεια, στραμμένα κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, προς το εσωτερικό· η Ν.Δ., λόγου χάρη, χρειάστηκε κάτι παραπάνω από δεκαπέντε χρόνια για να δηλώσει (από κομματικό συμφέρον και πάλι κινούμενη) ότι αποτάσσεται τον λαϊκισμό και για να ανακαλύψει την «ανάγκη της νηφαλιότητας». Και δεν μπορει, τέλος, να μην έχει παίξει ρόλο η στάση κάποιων νεομακεδονομάχων· η χλευαστική αλαζονεία, με την οποία αντιμετώπιζε ο κ. Κ. Ζουράρις στα τηλεπαράθυρα έναν δημοσιογράφο από τα Σκόπια ή οι πύρινες πλην αθελήτως αυτοσαρκαζόμενες δηλώσεις του κ. Π. Ψωμιάδη, ενδεδυμένου τη στολή του τιμωρού εθνικού Ζορό, προκαλούν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που επιθυμούν οι ίδιοι: την άρνηση της υπόθεσης περί εθνικής καταστροφής.

Παντελής Μπουκαλας

Καθημερινή