* Βέβαια, η Μετεωρολογική ισχυρίζεται πως έρχεται παγωμένος βοριάς που θα φέρει βροχές και κρύο και θα μας χαλάσει τη Μεγάλη Παρασκευή, μπορεί και το Πάσχα, κάπου εκεί τέλος πάντων· εντάξει, αυτές είναι στατιστικές διακυμάνσεις που δεν τους δίνουμε σημασία - που δεν τους δίναμε δηλαδή σημασία ώσπου να αρχίσουμε να φοβόμαστε για το θερμοκήπιο και με καθετί που ξεφεύγει από την κανονικότητα να τρέμουμε: μετανοείτε οδηγοί, ήγγικεν η ώρα της βασιλείας του CO2-666, βάλτε βιοκαύσιμα στο ρεζερβουάρ.
Και μετανοούμε εμείς, καίμε το στάρι και το καλαμπόκι στους κινητήρες μας αντί να το κάνουμε ψωμί, οι τιμές του σταριού και του ρυζιού εκτοξεύονται χειρότερα και από του πετρελαίου, πεινάει ο μισός πλανήτης.
Είναι περίεργη ιστορία αυτή, μου φαίνεται δεν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο στην ιστορία της ανθρωπότητας· θέλω να πω ότι και την εποχή που οι άνθρωποι μετακινούνταν με άλογα, δεν τα τάιζαν με τρόφιμα που τα στερούσαν από ανθρώπους.
* Και έρχεται μετά ο Πολ Μακ Κάρτνεϊ που μάλλον δεν ενημερώθηκε για την έλλειψη δημητριακών ή του το είπαν και δεν το κατάλαβε, και καλεί να γίνουμε όλοι χορτοφάγοι για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου - διότι οι καημένες οι αγελάδες μπορεί να μας δίνουν γαλατάκι και κρεατάκι αλλά πέρδουν μεθάνιο που ανεβάζει και αυτό τη θερμοκρασία του πλανήτη, λένε.
* Ακόμη καλύτερη λύση είναι να σταματήσουμε να αναπνέουμε - για την ακρίβεια να εκπνέουμε· με κάθε εκπνοή εκπέμπουμε τον διάβολο αυτοπροσώπως, CO2-666 δισεκατομμύρια άνθρωποι, εκατομμύρια τόνους κάθε χρόνο. Να δοθούν κίνητρα να μην εκπνέουμε, να δημιουργηθεί αγορά δικαιωμάτων εκπνοής: όσοι εκπνέουν λιγότερο να επιδοτούνται.
* Και η γκαντεμιά του Γιώργου Παπανδρέου να γκρεμοτσακιστεί πασχαλιάτικα με το ποδήλατό του, στατιστική εξαίρεση είναι, σαν τους ανοιξιάτικους βοριάδες: από όσο ξέρουμε, τα ποδήλατα κατά κανόνα πέφτουν όταν είναι ακίνητα, το λέει και κάποιο σοφό γνωμικό που το έχουν φτιάξει ποδηλατάδες.
* Πριν από δέκα χρόνια, Μάρτιο 1998, είχε γκρεμοτσακιστεί και ο Καραμανλής παίζοντας ποδόσφαιρο: χειρουργική επέμβαση και δέκα ημέρες στο νοσοκομείο για να αποκατασταθεί η «ρήξις τένοντος του δεξιού τετρακέφαλου μυός», που κάπου στο πόδι βρίσκεται. Ενώ ο δικός μας βγήκε σε τρεις ημέρες - πάλι καλύτεροι είμαστε και ας μην το δείχνουμε.
Ανοιξιάτικες ιεροτελεστίες
* Τέλος πάντων, είναι σαχλαμάρες όλα αυτά, αδιάφορα - εγώ για το Πάσχα και το Μεγαλοβδόμαδο που είναι πάντα ίδια ήθελα να γράψω, ημερολόγιό μου· για τις ανοιξιάτικες ερωτικές ιεροτελεστίες που συμμετείχα όταν ήμουν παιδί, τις νυχτερινές ακολουθίες των Χαιρετισμών και της Μεγάλης Εβδομάδας.
Δεν ξέρω αν έφταιγε η αρωματισμένη άνοιξη, το σκοτάδι ή αν ήταν ο συνδυασμός τους που δημιουργούσε αυτό το ερωτικό κλίμα - ο μεγαλύτερος φταίχτης βέβαια ήταν η εφηβεία. Από τη μια μεριά εμείς, από την άλλη τα κορίτσια. Μα ήταν σαν να μην υπήρχε απόσταση. Εριχνε συνεχώς κρυφές ματιές πάνω από τις σελίδες της Σύνοψης που έκανε πως εμβριθώς παρακολουθούσε εκείνη· βιαστικά χαμόγελα την ώρα που τάχα κάτι ψιθύριζε στη διπλανή της· νεύματα καταφατικά τη στιγμή που δήθεν έκανε τον σταυρό της· πονηρά ψου-ψου-ψου και χασκόγελα κατά κοριτσίστικες παρέες.
Και τα αγόρια τα ίδια. Συνεχής, ασταμάτητος βόμβος κρατούσε το ίσο στη λειτουργία. Ερωτικός, ξαναμμένος, λιγωμένος βόμβος, αδιάφορος για τους ψάλτες που φώναζαν κάθε τόσο «ησυχία», για τον παπά που απειλούσε να μας πετάξει έξω. Ο έρωτας φτερούγιζε κάτω από τους θόλους της εκκλησίας, ανάμεσα στις μυστηριώδεις σκιές που δημιουργούσαν τα κεριά και τα καντήλια, τις μυρωμένες από τα βαριά λιβάνια που έκαιγαν ακατάπαυστα.
Η αποκορύφωση ήταν η Μεγάλη Παρασκευή. Εκείνη την ημέρα ήταν το αδιαχώρητο στην εκκλησία. Τα σύνορα μεταξύ γυναικών και ανδρών κατέρρεαν, ευτυχέστερα από όλα τα αγόρια ήμασταν όσα καταφέρναμε να βρεθούμε κοντά στον Επιτάφιο και ευτυχέστατα όσα ήμασταν αριστερά, προς την πλευρά των γυναικών, των κοριτσιών δηλαδή. Τι γλυκό στριμωξίδι ήταν εκείνο, Θεέ μου. Τι μυστικοί και ανομολόγητοι αγώνες για πλησιάσματα, για ένα ακούμπισμα χεριού, για ένα