Για μένα το μεγάλο πρόβλημα είναι πώς αισθάνονται και πώς σκέφτονται οι σπουδαστές, τουλάχιστον μια μερίδα σπουδαστών που από τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά και τη συμπεριφορά της εμφανίζεται ζωηρή και δυναμική. Για παράδειγμα: πώς αισθάνονται και πώς σκέφτονται αυτοί που καταστρέφουν ή λεηλατούν την υποδομή των πανεπιστημίων. Αν το κάνουν για τη «χαρά της καταστροφής», το καταλαβαίνω πολύ καλά. Δεν την συμμερίζομαι, ίσως γιατί είμαι πολύ γέρος πια. Υπάρχει όμως αυτή η «χαρά» και υποθέτω ότι έχει απασχολήσει τους ψυχιάτρους και τους ψυχολόγους. Πολλές φορές την συναντάμε και στις κερκίδες των γηπέδων και στις διαδηλώσεις.
Τα πράγματα μπερδεύονται όμως όταν προβάλλεται ο ισχυρισμός (και βρίσκει ισχυρή όσο και... πονηρή πολιτική υποστήριξη) ότι αυτές οι καταστροφές, οι λεηλασίες και οι βανδαλισμοί αποτελούν... προχωρημένη μορφή πολιτικού και κοινωνικού αγώνα! Ξέσπασμα οργής, για κάποιο λόγο ή και χωρίς λόγο, να το δεχθώ. Αρνούμαι να το καταλάβω και να το δεχθώ ως... μορφή πολιτικού και κοινωνικού αγώνα και παρακαλώ να συγχωρήσετε αυτή την υστέρησή μου. Οι νέοι που εισβάλλουν στο γραφείο του πρυτάνεως και καταστρέφουν τα πάντα, τι νομίζουν ότι κάνουν, τι πιστεύουν ότι επιδιώκουν; Οτι καταστρέφουν το πανεπιστημιακό κατεστημένο, καταστρέφοντας το πανεπιστήμιο; ΄Η, πολύ χειρότερο και βαθιά αρρωστημένο, πιστεύουν... ότι εφορμούν εναντίον των Χειμερινών Ανακτόρων ή, το πολύ χειρότερο και πιο αρρωστημένο, ότι «παίζουν» την έφοδο εναντίον των Χειμερινών Ανακτόρων.
Ασφαλώς υπάρχει πανεπιστημιακό κατεστημένο. Μια υπόγεια και ύπουλη σύνθεση από θεσμούς, ιδέες, προσωπικές επιδιώξεις και καταλυτικού (καλύτερα παραλυτικού) κομφορμισμού. Οι καταστροφές και οι λεηλασίες δεν αμφισβητούν το κατεστημένο. Για να αμφισβητηθεί χρειάζονται ιδέες και τα τελευταία χρόνια δεν ακούσαμε από πουθενά ούτε μια νέα ιδέα, που να αφορά την Ανώτατη Εκπαίδευση και το φρόνημά της, τον ρόλο της και τις επιδιώξεις της. Στις ταραγμένες ημέρες του Μάη του 68, που τα σαραντάχρονά του συχνά μνημονεύουμε, διατυπώθηκε και τούτη η άποψη: Μην ανησυχείτε! Η άρχουσα τάξη παραχώρησε στους σπουδαστές και στην πολυποίκιλη Αριστερά τη Σορβόννη για να... παίζουν, κράτησε όμως για λογαριασμό της τα καλά πανεπιστήμια και τα έκανε αυστηρότερα. Φοβάμαι ότι τα σαράντα χρόνια που πέρασαν από τότε το επιβεβαιώνουν.
Η δική μας άρχουσα τάξη (αν έχουμε) δεν προνόησε ούτε αυτό. Παρεχώρησε όλα τα πανεπιστήμια στο «παιχνίδι» του ασύλου και των καταστροφών. Τώρα, το μόνο που μένει είναι το ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ως η μόνη λογική διέξοδος.
Αφορμή για να γράψω αυτό το σημείωμα στάθηκε η συνεχιζόμενη ομηρία της Συγκλήτου της ΑΣΟΕΕ από «εξεγερμένους» σπουδαστές! Αιτία, τα παραταξιακά τραπεζάκια και τα «ταμπλό», δηλαδή οι κομματικές ταμπέλες, μέσα από τα οποία διακινείται το κομματικό αλισβερίσι στα πανεπιστήμια. Αναπόσπαστο μέρος του πανεπιστημιακού κατεστημένου
Aντώνης Kαρκαγιαννης
Καθημερινή