Κάθε σημείο απ’ αυτά είναι θέμα χωριστού σχολίου (ή και περισσότερων), αλλά θα αποτολμήσω ένα συμπίλημα. Πρώτον, αν ένα κράτος ενδιαφέρεται να έχει συνεκτική ποινική νομοθεσία και όχι να παράγει κραυγές στις ειδήσεις, επισπεύδει μεν κατά προτίμηση ορισμένες δίκες κραυγαλέας φοροδιαφυγής (αν είναι κραυγαλέα), αλλά δεν κάμπτει την έννοια του αυτοφώρου συλλαμβάνοντας ανθρώπους για παραδειγματισμό. Αν ενδιαφέρει μόνο ο τελευταίος χωρίς τη συνεκτική ποινική στάση, ας τους εκτελεί κιόλας – αλλά ας αφήσει τα κούφια λόγια περί κράτους δικαίου, ανεξάρτητης δικαιοσύνης και τα τοιαύτα.

Δεύτερο, το ρεπορτάζ, που στήριζε το σχόλιο, παρέθετε και μερικά στοιχεία. Όπως ότι οι μισθωτοί και συνταξιούχοι αποτελούν το 70% των φορολογουμένων, ώστε θα ήταν μάλλον περίεργο να μην πληρώνουν το μεγαλύτερο τμήμα των φόρων – τα στοιχεία, άλλωστε, έδειχναν ότι το 2009 πλήρωσαν όχι το 70% των φόρων, αλλά το 55,5%, ήτοι αναλογικώς λιγότερο από το ποσοστό του πλήθους τους (πράγμα απόλυτα εύλογο: τα νομικά πρόσωπα και οι επιτηδευματίες βγάζουν συνήθως περισσότερα, άρα πληρώνουν ποσοστιαία παραπάνω). Τρίτο και κρισιμότερο: το ίδιο ρεπορτάζ ανέφερε ότι 2.000.000 μισθωτοί και συνταξιούχοι, ήτοι το 46% του συνόλου της κατηγορίας αυτής, δεν πλήρωσαν καθόλου φόρο εισοδήματος, ενώ άλλοι 1.058.000 (24% του συνόλου της κατηγορίας) δήλωσαν εισόδημα μεταξύ 12.000 και 20.000, άρα πλήρωσαν λίγο ή καθόλου, ανάλογα με τις απαλλαγές τους. Άρα το σχόλιο «οι μισθωτοί λογίζονται πλούσιοι κατά την εφορία» θα έπρεπε να τροποποιηθεί σε: «το 30% των μισθωτών και συνταξιούχων λογίζεται πλούσιο κ.οκ.»

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν υπάρχει φοροδιαφυγή (από πολλές πλευρές κακώς, από άλλες …ευτυχώς, όπως θα έχουμε ίσως την ευκαιρία να συζητήσουμε προσεχώς). Σημαίνουν μόνο ότι καλό είναι να σταματήσουμε να κραυγάζουμε, να πάψουμε να συνδέουμε άσχετα θέματα (όπως το εισόδημα και το αυτόφωρο) και να αρχίσουμε, όποτε παραθέτουμε νούμερα, να τα …διαβάζουμε κιόλας. Αλλιώς στην πολιτική συνθηματολογία αντιπαραθέτουμε τη δημοσιογραφική ή την καφενειακή – αλλά πάντως κι εμείς μία συνθηματολογία.

Να προσθέσω κάτι ακόμη; Το 2009 η διεθνής κρίση είχε ήδη στραγγίσει τις πιστώσεις του ιδιωτικού τομέα, οι τράπεζες είχαν ήδη χρειαστεί κρατική ενίσχυση και είχαν κλείσει τις στρόφιγγες δανεισμού και οι επιχειρήσεις είχαν νιώσει το πρώτο βαρύ πλήγμα στα έσοδά τους. Οι μισθοί, αντιθέτως, δεν είχαν ακόμη επηρεασθεί, γιατί, αν θυμάστε, βρισκόμασταν στο «λεφτά υπάρχουν», δεν είχε εισέτι αρχίσει τις περικοπές το δίδυμο «Γιώργος x (Παπανδρέου + Παπακωνσταντίνου)» (είναι ο νέος μαθηματικός τύπος της λιτότητας). Θα περίμενα, λοιπόν, από τις εφημερίδες να σημειώσουν ότι τα στοιχεία του 2009 είναι μάλλον αδιάφορα για το σήμερα γιατί έχουν ανατραπεί άρδην και άρα δεν προσφέρουν παρά τίτλους εντυπωσιασμού – όπως και το αυτόφωρο.

Α, μην το ξεχάσω: πόσοι από αυτούς τους μισθωτούς είναι του Δημοσίου, ώστε πληρώνουν φόρους στο κράτος από το μισθό που τους …δίνει το κράτος; Μήπως θα έπρεπε να ζητούσαμε και αυτό το στοιχείο, αν θέλαμε να δούμε την όλη εικόνα;