Άστραψε και βρόντηξε χθες πάλι ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, μέσω της τακτικής του στήλης στους New York Times, εναντίον της συνταγής που εφαρμόζεται στην Ελλάδα. Η λιτότητα σε εποχές ύφεσης είναι καταστροφική για τη χώρα μας, επανέλαβε για νιοστή φορά και προειδοποίησε ότι σύντομα θα συνειδητοποιήσουμε ότι μοναδική λύση είναι η επιστροφή στη δραχμή.

Η Ελλάδα προχωρεί στην ολοκλήρωση της εθελοντικής ανταλλαγής ιδιωτικών ομολόγων, με παρόμοια μισότυφλη πίστη με την οποία και εισχώρησε στο εκλεκτό κλαμπ του ευρώ, διότι και η ελληνική ηγεσία, αλλά και η ευρωπαϊκή, υποστηρίζουν ακράδαντα ότι είναι η μόνη λύση. Η ολοκλήρωση του PSI, όπως πολλοί διεθνείς αναλυτές έχουν σημειώσει, με ποιο πρόσφατο τον κ. Ρουμπινί στις Financial Times, αποτελεί ένα ακόμα σημαντικό παράδειγμα ενός βασικού νόμου του σημερινού καπιταλισμού, σύμφωνα με τον οποίον, τα μεγάλα κέρδη, ως επί το πλείστον, πηγαίνουν στους ιδιώτες επενδύτες, ενώ οι μεγάλες χασούρες, συνήθως, κολλάνε σαν βεντούζες, στους ψηφοφόρους λαούς.Αλλά πέραν της κοινωνικοποίησης του ελληνικού χρέους, με την μεταφορά του από τις τράπεζες στους ευρωπαίους ψηφοφόρους, η ολοκλήρωση του PSI, σε άμεση συνεργασία με το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο για την «διάσωση» της ελληνικής οικονομίας, έχουν επιφέρει ένα άλλο, κατά πάσα πιθανότητα, εξίσου ιστορικό γεγονός. Την πολιτικοποίηση του ελληνικού χρέους. Από τώρα και στο εξής, το ελληνικό έθνος χρωστάει ένα τεράστιο ποσό στους λαούς της ενωμένης Ευρώπης, και σε διεθνείς οργανισμούς που αντιπροσωπεύουν άλλα κράτη.

Η σημαντικότερη αλλαγή που έφερε το PSI δεν ήταν η μείωση του δημοσίου χρέους, στο μεγαλύτερο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης που επιχειρήθηκε ποτέ στην ιστορία του κόσμου. Ούτε η εκπληκτική βελτίωση της ταμειακής θέσης της χώρας μας, λόγω της μείωσης του ετήσιου ποσού που θα χρειαζόμαστε για να πληρώνουμε τοκοχρεολύσια.

Δεν ξέρουμε πόσοι έλληνες αισθάνθηκαν ανακούφιση με την απόφαση των εταίρων και του ΔΝΤ να στηρίξουν τη χώρα μας 130 δισεκατομμύρια ευρώ, ούτε αν καταλαβαίνουν ότι τέτοιες αποφάσεις δεν είναι εύκολες, απαιτούν διαδικασίες και αντιμετωπίζουν προβλήματα για να περάσουν από εθνικά κοινοβούλια, από την κοινή γνώμη των κρατών που δανείζουν ή από τα μέλη συμβουλίων στην περίπτωση του ΔΝΤ. Δεν γνωρίζουμε επίσης πόσοι δικοί μας έχουν αντιληφθεί τι σημαίνει «κούρεμα» ύψους 105 δις. Δεν είμαστε βέβαιοι αν γίνεται γενικά αντιληπτό ότι οι ασκήσεις βίας από μικροομάδες σε διάφορες εκδηλώσεις εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους για όλους μας. Και τέλος δεν είναι καθόλου καθαρό αν οι περισσότεροι έλληνες καταλαβαίνουν τι διακυβεύεται στις επόμενες εκλογές και στη συνέχεια.

Ιδιαίτερα επιτυχής ήταν η ολοκλήρωση του «κουρέματος» χθες το βράδυ, σύμφωνα με τους ειδικούς και την κυβέρνηση, ό,τι και να σημαίνει αυτό. Χρειάζεται τώρα ο Παπαδήμος, ο Βενιζέλος ή κάποιος άλλος να βγει και να εξηγήσει γιατί ήταν αναγκαία αυτή η διαδικασία. Ο μέσος πολίτης καταλαβαίνει λίγο-πολύ ότι θα μειωθεί σημαντικά το χρέος της χώρας, αλλά κάποιος πρέπει να του εξηγήσει και ποιες θα είναι οι θετικές συνέπειες, εφόσον υπάρχουν. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από το «κούρεμα» βγαίνουν τραυματισμένα ασφαλιστικά ταμεία και φυσικά πρόσωπα που κάποτε πίστεψαν ότι είναι ασφαλής επένδυση η αγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων, αντί να κρατούν τις αποταμιεύσεις τους στις τράπεζες. Η κυβέρνηση θα πρέπει να ανακοινώσει τι προτίθεται να κάνει με τα ασφαλιστικά ταμεία και τους πολίτες που έχασαν με τη μία πάνω από τη μισή αποταμίευσή τους!

Ένα από τα βασικά συμπεράσματα που μπορεί να εξάγει κανείς από τις εξελίξεις των τελευταίων τεσσάρων ετών είναι πόσο άδικο είχαν όσοι βιάστηκαν να εκφωνήσουν τον επικήδειο των εθνικών κρατών, στο όνομα της περιβόητης παγκοσμιοποίησης. Δεν υποστηρίζω βέβαια ότι η παγκοσμιοποίηση δεν είναι πραγματικότητα. Τι καλύτερη απόδειξη γι' αυτό από το γεγονός ότι μία μικροσκοπική γωνιά του πλανήτη, όπως η δική μας, αποδεικνύεται το Κούγκι της παγκόσμιας οικονομίας.

Το Reporter.gr δεν έχει κάνει μέχρι σήμερα τέτοιου είδους παρεμβάσεις με ανοικτές επιστολές. Δεν θεωρούμε οτι είναι ακριβώς δουλειά των δημοσιογράφων να παίρνουν τέτοιου είδους πρωτοβουλιές. Κρίνουμε όμως αναγκαίο και στοιχειώδες πατριωτικό καθήκον μας, να προβάλουμε ένα ζήτημα το οποίο θεωρούμε μεγίστης εθνικής σημασίας:Το ζήτημα της παραμονής των προς αποκρατικοποίηση ΔΕΚΟ στο ελληνικό Χρηματιστήριο ώστε να έχει δικαίωμα ο κάθε Έλληνας πολίτης να συμμετέχει έστω ώς μέτοχος μειοψηφίας στις επιχειρήσεις που διαχειρίζονται τον εθνικό μας πλούτο όπως τα νερά, το ρεύμα, τα λιμάνια, τον ορυκτό πλούτο κλπ αλλά και στα κέρδη αυτών των επιχειρήσεων, που προκύπτουν απο τη διαχείριση του εθνικού πλούτου. Για να γίνει αυτό - και επειδή σύφμωνα με τη γνώμη νομικών που ρωτήσαμε δεν μπορεί να υπάρξει γενικός νόμος διότι αντίκειται σε άλλους - πρέπει να μπεί σε κάθε προκήρυξη αποκρατικοποίησης ΔΕΚΟ ειδικός "συμβατικός" όρος που να υποχρεώνει τον αγοραστή να διατηρήσει εισηγμένη στο ελληνικό Χρηματιστήριο της δημόσια εταιρία που απέκτησε.Και υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να γίνει αυτό:Αν οι ελληνικές ΔΕΚΟ βγούν απο το ελληνικό Χρηματιστήριο, όλα τα κέρδη τους θα φεύγουν στο εξωτερικό και οι Έλληνες πολίτες και το ελληνικό κράτος δεν θα έχουν κανένα όφελος. Επίσης η βαρύτητα του ελληνικού Χρηματιστηρίου θα ισοπεδωθεί μέχρι κατάρρευσης. Αφορμή για να ασχοληθούμε με αυτό το πολύ κρίσιμο εθνικά ζήτημα, μας δίνει η περίπτωση του ΟΤΕ.Η κατρακύλα της μετοχής του ΟΤΕ απο την αρχή του έτους δεν δικαιολογείται με βάση τα οικονομικά μεγέθη του ή τις προοπτικές του. Η εταιρία που ανήκει στην Deutsche Telekom δεν πάει άσχημα και ασφαλώς έχει μέλλον. Σύμφωνα όμως με τις εκτιμήσεις χρηματιστών, οι Γερμανοί ιδιοκτήτες παίζουν ενα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι: Απαξιώνουν τη μετοχή με πωλήσεις απο "φίλια" γερμανικά funds προκειμένου να πουλήσουν όλοι οι μικροί μέτοχοι, και μετά οι Γερμανοί έχοντας μαζέψει την συντριπτική πλειοψηφία να κάνουν δημόσια πρόταση εξαγοράς και διαγραφής της απο το ταμπλό του ΧΑΑ. Και μάλιστα υπάρχει και ένα 10% το οποίο θα κληθεί το Δημόσιο να πουλήσει στην Deutsche Telekom η οποία με αυτό το ποσοστό θα ολοκληρώσει το σχέδιο της.

Υποτίθεται ότι έχουμε μία «βαριά» βιομηχανία όλη και όλη, τον τουρισμό. Υποτίθεται ότι από αυτή τη βιομηχανία εξαρτάται άμεσα ή έμμεσα το εισόδημα πολλών ελλήνων «αγανακτισμένων» ή όχι και ακόμη περισσότερων αγωνιούντων. Υποτίθεται επίσης ότι στον τουρισμό βρίσκουν δουλειά εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριωτών, αφού ο καλός Θεός και ο άγιος Περικλής μαζί με τους λίγο-πολύ σύγχρονούς του φρόντισαν να προικίσουν αυτή τη χώρα με άφθονο ήλιο, καταπληκτική θάλασσα, ωραιότατη γη, εξαιρετικό καιρό, άπειρα μνημεία και μπόλικη ιστορία, ώστε να προσελκύει εκατομμύρια τουριστών κάθε χρόνο. Υποτίθεται τέλος, ότι με τις φασαρίες και την αστάθεια που επικρατεί στις αραβικές χώρες της Μεσογείου, θα έπρεπε κανονικά φέτος να μας επισκεφθούν περισσότεροι τουρίστες από πέρυσι.

Όπως είναι γνωστό, ο πλέον εύκολος τρόπος για να κριθεί μία στάση, πράξη ή παράλειψη, είναι να αναλογιστούμε τι θα συνέβαινε εάν έκαναν όλοι το ίδιο. Έτσι, για παράδειγμα, δεν περνάμε με κόκκινο το φανάρι, διότι αν έκαναν όλοι το ίδιο, η πόλη θα έμοιαζε με νεκροταφείο αυτοκινήτων. Ομοίως, δεν παίρνουμε το νόμο στα χέρια μας όταν θεωρούμε ότι αδικούμαστε, διότι αν έκαναν όλοι το ίδιο, η Καμπούλ θα έμοιαζε με παράδεισο μπροστά στην Αθήνα. Και δεν πετάμε τα σκουπίδια μας από το παράθυρο, έστω και αν είναι ταλαιπωρία να τρέχεις μέχρι τον κάδο, διότι αν έκαναν όλοι το ίδιο, θα ζούσαμε σε χωματερή.

H ερμηνεία της γλώσσας (ίσον: «η ερμηνεία» σκέτο) δεν είναι εύκολο πράγμα, η δε ερμηνεία των νομικών -άρα και των συνταγματικών- διατάξεων από τον δικαστή κρύβει αυξημένο κίνδυνο λόγω της εξουσίας που έχει ο ερμηνευτής. Καθώς αυτός είναι επενδυμένος με την αρμοδιότητα να αποφανθεί αυθεντικά τι «λέει» ο νόμος και τι όχι, δεν είναι μικρός ο πειρασμός να μεταμφιέσει σε ερμηνεία τις επιθυμίες του – και, αντί να ερμηνεύσει τον νόμο, να πλάσσει έναν δικό του «από την πίσω πόρτα».

Η χώρα βαδίζει προς τις εκλογές μέσα σε ένα θολό τοπίο. Δεν ξέρουμε αυτή τη στιγμή τι θα προκύψει από το περιβόητο PSI, τι θα γίνει στο ΠΑΣΟΚ, τι θα βγει από τις κάλπες, πόσο αντέχει η κοινωνία την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και από που και πότε θα ξεπηδήσουν οι προοπτικές της ανάπτυξης. Ολα αυτά και άλλα πολλά δημιουργούν μία ομιχλη που εμποδίζει τις κινήσεις, αν υποτεθεί ότι η Ελλάδα διαθέτει ακόμη δυνάμεις να κάνει κινήσεις και δεν έχει οριστικά και αμετάκλητα βαλτώσει με αποκλειστικά δική της ευθύνη. Την απάντηση μπορεί να τη δώσει μόνο η ζωή και ας ελπίσουμε, όχι η νεκροψία.

«Να βγει η Ολλανδία από το ευρώ» πρότεινε και επισήμως ο ακροδεξιός ηγέτης του Ολλανδικού Κόμματος της Ελευθερίας, Χέερτ Βίλντερς, ο οποίος είχε μάλιστα συγκεντρώσει ποσοστό 15,5% στις προηγούμενες εκλογές. «Να εγκαταλείψει η Γαλλία το ευρώ» προτείνει επίσης η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν, η οποία εμφανιζόταν έως πρόσφατα στις δημοσκοπήσεις να διεκδικεί ακόμη και την προεδρία της Γαλλίας. «Έξω από την Ε.Ε», προτρέπουν το νεοφασιστικό Εθνικό Κόμμα της Βρετανίας και το ακροδεξιό «Κόμμα της Βρετανικής Ανεξαρτησίας».

H ερμηνεία της γλώσσας (ίσον: «η ερμηνεία» σκέτο) δεν είναι εύκολο πράγμα, η δε ερμηνεία των νομικών -άρα και των συνταγματικών- διατάξεων από τον δικαστή κρύβει αυξημένο κίνδυνο λόγω της εξουσίας που έχει ο ερμηνευτής.Καθώς αυτός είναι επενδυμένος με την αρμοδιότητα να αποφανθεί αυθεντικά τι «λέει» ο νόμος και τι όχι, δεν είναι μικρός ο πειρασμός να μεταμφιέσει σε ερμηνεία τις επιθυμίες του – και, αντί να ερμηνεύσει τον νόμο, να πλάσσει έναν δικό του «από την πίσω πόρτα».

Τώρα που ακούστηκε και από επίσημα χείλη (του κ. Ευ. Βενιζέλου) ότι πράγματι πάμε σε εκλογές στις 29 Απριλίου (εκτός απροόπτου πάντοτε), το δίλημμα της κάλπης γίνεται αφάνταστα πιεστικό. Παρότι φαίνεται πως θα έχουμε περισσότερα κόμματα από ποτέ να ανταγωνίζονται για την ψήφο μας, το πραγματικό «μενού» των επιλογών είναι ίσως ακόμη πιο φτωχό από τις προηγούμενες φορές.

Πολλά και διάφορα ήταν τα πολιτικά και μηντιακά κέντρα που εξ αρχής δεν ήθελαν τον Λ. Παπαδήμο στο τιμόνι της κυβέρνησης. Πρωτοι και καλύτεροι οι Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαράς που δεν τον επέλεξαν, πρόσπάθησαν να τον αποφύγουν και τελικά αναγκάστηκαν εκ των πραγμάτων να τον αποδεχτούν. Ο,τι και να έχουν πει εκ των υστέρων μην τα πιστεύετε. Οταν κατέληξαν σε αυτόν ως πρωθυπουργό της κυβέρνησης συνεργασίας ήταν σαν να έπιναν ρετσινόλαδο.

(Άρθρα 135, 140, 347 και 348 της Συνθήκης της Λισαβόνας)