Η χορηγία, είναι ένας αρχαίος θεσμός, και σήμερα, αποτελεί κομμάτι του στρατηγικού σχεδίου ανάπτυξης της εικόνας μια επιχείρησης ή ενός προϊόντος, στο πλαίσιο του επικοινωνιακού του προγράμματος. Μερικά από τα κορυφαία brands στον κόσμο (Adidas, Nike, Rolex κλπ.), έχουν συνδέσει την εικόνα τους με τον αθλητισμό, χορηγώντας τεράστια ποσά σε πολλούς αθλητές, αλλά και σε ομαδικά αθλήματα. Πέρυσι, όταν το φως της δημοσιότητας είδαν ορισμένες πληροφορίες για τις προσωπικές σχέσεις του μεγάλου αθλητή του Γκολφ, Tiger Woods (οι οποίες, κατά τα διεθνή επιχειρηματικά πρότυπα, δεν συνάδουν με τις αξίες ενός αθλητή, τον οποίο οι επιχειρήσεις αποφασίζουν να προβάλουν σαν πρότυπο για νέους και μεγάλους), οι επιχειρήσεις που του χορηγούσαν τεράστια ποσά, αποσύρθηκαν αμέσως, δηλώνοντας – εμμέσως πλην σαφώς – ότι καμία σχέση δεν θα ήθελαν να έχουν με τον – κατά τα λοιπά – μεγάλο αθλητή. Το ίδιο συνέβη και σε πολλές άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν. Και όσον αφορά τον Tiger Woods, οι χορηγοί του πήραν αποστάσεις για τις προσωπικές ιδιαιτερότητες του αθλητή, και όχι διότι ήταν βίαιος, αλκοολικός και προκαλούσε το δημόσιο αίσθημα.

Το θέμα, όμως, στην περίπτωση του ελληνικού ποδοσφαίρου και των ομάδων που το εκπροσωπούν, διαχρονικά – και ιδιαίτερα μετά την αλλαγή του αθλήματος από ερασιτεχνικό σε επαγγελματικό – αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο. Τουλάχιστον στον σύγχρονο, πολιτισμένο δυτικό κόσμο.

Και εδώ, πρέπει να επισημάνουμε, την ευθύνη της παγκόσμιας ομοσπονδίας ποδοσφαίρου (ΦΙΦΑ), η οποία θα έπρεπε να προχωρήσει πάραυτα, στην απαγόρευση συμμετοχής όλων των ομάδων, οι οπαδοί των οποίων προκαλούν παρόμοια, αισχρά γεγονότα. Αλλά και των αρμόδιων υπουργών και Γενικών Γραμματέων Αθλητισμού των ελληνικών κυβερνήσεων, για την ανικανότητα που έχουν επιδείξει, την εσκεμμένη εθελοτυφλία και την έλλειψη αποφασιστικών μέτρων, ώστε να σταματήσουν άπαξ δια παντός αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο τρομοκρατίας των ποδοσφαιριστών, αλλά και των ανυποψίαστων φιλάθλων, οι οποίοι επιθυμούν να παρακολουθούν τους αγώνες πολιτισμένα, με ασφάλεια τόσο για τη δική τους ζωή, όσο και για των παιδιών τους.

Δεν είναι τυχαίο πως η πρώην πρωθυπουργός της Αγγλίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, έμεινε στην ιστορία σαν η «Σιδηρά Κυρία» της ευρωπαϊκής, αλλά και της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής, και νομίζουμε ότι σε αυτό – σε κάποιο βαθμό – συνέτεινε η αποφασιστικότητα που επέδειξε όταν αποφάσισε (μετά την τραγωδία του Χέιζελ, το 1985 στο Βέλγιο), την απαγόρευση συμμετοχής όλων των αγγλικών ομάδων στα ευρωπαϊκά και παγκόσμια δια-συλλογικά πρωταθλήματα. Δεν είναι δυνατόν η χώρα που γέννησε το χουλιγκανισμό, υπέφερε και θρήνησε ανθρώπινα θύματα επί σειρά ετών, σήμερα να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και εμείς να εθελοτυφλούμε.

Η αδράνεια των αρμόδιων στην κυβέρνηση, επιτέλους, πρέπει να λάβει τέλος, πριν θρηνήσουμε στο μέλλον αθώα παιδιά – θύματα ενός παράλογου και επικίνδυνου κόσμου. Ενός κόσμου στον οποίο περισσεύει η υποκρισία, τόσο από τους ίδιους τους προέδρους των ομάδων, όσο και από ορισμένους από τους εκπροσώπους του κίτρινου τύπου και των ηλεκτρονικών ΜΜΕ, που τρέφουν τη μισαλλοδοξία και το φανατισμό τους, με εμπρηστικές δηλώσεις και σχόλια, τα οποία κολακεύουν την αγραμματοσύνη τους.

Όσον αφορά τις επιχειρήσεις που χορηγούν τα χρήματά τους, σε ένα άθλημα που μόνο αρνητικά πρότυπα για τους καταναλωτές και πελάτες τους δημιουργεί, θα πρέπει να κάνουν το θαρραλέο βήμα και να αποστασιοποιηθούν από αυτό. Να πάψουν να επενδύουν τα χρήματα τους στο ποδόσφαιρο, μέχρι να αποδείξει ότι είναι άξιο να πρεσβεύει την εικόνα των προϊόντων τους!