Η αλλαγή συχνά παρουσιάζεται ως κάτι θετικό: εξέλιξη, πρόοδος, μια ευκαιρία να αφήσουμε πίσω ό,τι δεν λειτουργεί. Στην πράξη, όμως, ακόμη και μια αλλαγή που επιθυμούμε μπορεί να μας δημιουργήσει ανασφάλεια. Και αυτό δεν αφορά μόνο την προσωπική μας ζωή. Το ίδιο συμβαίνει μέσα σε ομάδες και οργανισμούς.
Όταν αλλάζει ο τρόπος που εργαζόμαστε, οι τεχνολογίες που χρησιμοποιούμε ή ακόμη και ο ρόλος που έχουμε συνηθίσει να κατέχουμε, δεν καλούμαστε απλώς να μάθουμε κάτι καινούργιο. Χρειάζεται, σε έναν βαθμό, να αποχωριστούμε κάτι γνώριμο. Και το γνώριμο, ακόμη κι όταν δεν είναι ιδανικό, μας προσφέρει ένα αίσθημα προβλεψιμότητας.
Γι’ αυτό και η αντίσταση στην αλλαγή δεν σημαίνει απαραίτητα άρνηση της προόδου. Μπορεί να εκφράζει την ανάγκη να διατηρήσουμε μια αίσθηση συνέχειας: να καταλάβουμε πώς αυτό που ήμασταν συνδέεται με αυτό που καλούμαστε να γίνουμε.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο της συστημικής ψυχολόγου & ψυχοθεραπεύτριας Στεφανίας Μπουσμπουρέλη στο mamamia.gr
