Πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης είναι οι ευάλωτες ομάδες -μεταξύ αυτών μετανάστες και πρόσφυγες. Ερωτώμενος ο κ. Λαμπρινίδης είπε ότι η Κομισιόν απαντά στο πρόβλημα με αυστηρότερους όρους στο Σύμφωνο Σταθερότητας, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν κοινές πολιτικές που να εστιάζουν στην ανάπτυξη. «Τελικά, όμως, υπερισχύει το μοντέλο της Γερμανίας που αν και έχει αύξηση παραγωγικότητας 27%, επιλέγει να κρατά παγωμένους τους μισθούς. Αυτό το κάνει η Γερμανία διότι έτσι αυξάνεται η ζήτηση των προϊόντων της. Όμως για άλλα κράτη η πολιτική αυτή συνεπάγεται ύφεση».
Σε επίπεδο χρηματοπιστωτικού συστήματος, σημείωσε ότι στόχος των σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο είναι η επιβολή φόρου 0,05% στις χρηματιστηριακές συναλλαγές. Η επιβολή ενός τέτοιου φόρου θα έφερνε 400 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως στην ΕΕ, που θα μπορούσαν να επενδυθούν στην πράσινη οικονομία και άλλους αναπτυξιακούς στόχους. «Υπάρχει ανάγκη για μια νομοθεσία που θα ανάγκαζε τις αγορές να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη της Ελλάδας και άλλων χωρών. Διότι η ανεργία στην ΕΕ είναι υψηλότερη από πριν και δεν μπορεί να πέσει» σημείωσε και κατέληξε αναφερόμενος στην αρχική άρνηση του Συμβουλίου Υπουργών να συνηγορήσει υπέρ του φόρου: «Πρόκειται για μια μεγάλη μάχη που πιστεύω ότι τελικά θα κερδηθεί».
Ένα τρίτο θέμα που έθιξε ο κ. Λαμπρινίδης είναι η διεθνής καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και των φορολογικών παραδείσων. «Οι φορολογικοί παράδεισοι δεν είναι μόνο σε εξωτικά νησιά. Βρίσκονται δίπλα μας. Στην Κύπρο, το Λουξεμβούργο, τη Φρανκφούρτη. Ένα τρισεκατομμύρια ευρώ ξεφεύγει ετησίως στους φορολογικούς παραδείσους. Είναι πολύ σημαντικό να αισθανθεί ο κόσμος ότι υπάρχει δικαιοσύνη».
Η φορολόγηση των τραπεζικών συναλλαγών
Η επιβολή του φόρου είναι ένα ισχυρό αντίβαρο στην κερδοσκοπία που ασκείται εις βάρος των κρατών, υποστηρίζουν οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές. Η δυσθεώρητη δύναμη του τραπεζικού λόμπι φάνηκε με τη μεγάλη κρίση στην ΕΕ και η Ελλάδα λειτουργεί πλέον ως επιχείρημα προκειμένου οι σοσιαλιστές να πιέσουν για την εφαρμογή του. Μέχρι στιγμής στην επιβολή του φόρου ανθίστανται μετά επιτάσεως η Μ. Βρετανία, ο Καναδάς και η Κίνα.
Πάντως πριν από ένα μήνα ψηφίσθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο πακέτο χρηματο-πιστωτικής εποπτείας. Το 2008 είχε ανατεθεί από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπή κ. Μανουέλ Μπαρόζο στην Επιτροπή Λαροσιέρ να διερευνήσει το υπάρχων σύστημα εποπτείας τραπεζών, ασφαλιστικών ταμείων και ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Από την 75 σελίδων έκθεση που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2009, διαπιστώθηκε η ανάγκη δημιουργίας τριών νέων Ανεξάρτητων Αρχών που θα εποπτεύουν τις τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις ασφαλιστικές εταιρείες. Αυτές προτάθηκε να εποπτεύονται από ένα όργανο, το European Systemic Risk Board, που θα εκτιμά τον κίνδυνο συστημικού ρίσκου και δεν θα αποτελείται από στελέχη τραπεζών, αλλά από ανεξάρτητους επιστήμονες που θα έχουν στη συνέχεια το δικαίωμα να παρέμβουν. Το Συμβούλιο Υπουργών προέβη σε σημαντικές αλλαγές στην έκθεση, αλλά τελικά ύστερα από πιέσεις, έγιναν κάποια βήματα που κατέληξαν στην Αρχή για την Τραπεζική Εποπτεία, που θα ερευνά την ακάλυπτη πώληση χρηματιστηριακών αξιών (short selling) και στη συγκρότηση του Ευρωπαϊκού Οργάνου για το Συστημικό Ρίσκο.
Επίσης, έχει αναπτυχθεί προβληματισμός για το εύρος των οικονομικών δραστηριοτήτων αυτών των εταιρειών μεγαθηρίων που με τις δραστηριότητές τους επεκτείνονται σε όλο το φάσμα οικονομικής δραστηριότητας. Διότι όταν μια τέτοια εταιρεία, όπως η Leeman Brothers, καταρρέει, τότε το κράτος αναγκάζεται να παρέμβει και να πληρώνει για να μην καταρρεύσει το σύστημα. Γι αυτό, στο πλαίσιο του υπολογισμού των κινδύνων συστημικού ρίσκου, συζητείται το ενδεχόμενο να «σπάσουν» αυτές οι εταιρείες ώστε να μην επεκτείνονται σε μεγάλο εύρος της οικονομίας.