Πολλά είναι τα στελέχη που βγαίνουν μπροστά. Τα περισσότερα προσπαθώντας να συνδυάσουν το «καλό της παράταξης» με τις προσωπικές πολιτικές τους βλέψεις. Σε γενικές γραμμές, τα καταφέρνουν. Υπάρχει, όμως, και μία περίπτωση κάπως πιο άνιση, που το ζύγι φαίνεται να μπατάρει – ενίοτε (αυτό)καταστροφικά.
Μέχρι σήμερα, ο Χάρης Δούκας δεν έχει επιδείξει τα σπουδαιότερα χαρακτηριστικά πολιτικής διορατικότητας, αντιθέτως έχει φανεί ότι η βιασύνη του τον παίρνει αμπάριζα. Και δυστυχώς συχνά η βιάση συνοδεύεται από μία (εσωτερική) αίσθηση παντοδυναμίας που μεταφράζεται (εξωτερικά) σε οίηση, παγίδα στην οποία μάλλον έχει πέσει ο δήμαρχος, αφού λίγο-πολύ μόνος του έσκαψε αυτόν τον λάκκο.
Όπως άλλωστε συζητιέται στο κόμμα – κι αποδεικνύεται με μία μικρή άσκηση μνήμης – ο Ανδρουλάκης του έχει φερθεί με το γάντι. Αρχικά, τον πρότεινε για τον δήμο της Αθήνας· μία επιλογή που εν πολλοίς τον δικαίωσε, ασχέτως εάν η εκλογή του ήταν περισσότερο συγκυριακή. Όμως, ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται· κι οι απελπισμένοι που γέννησε ο Μπακογιάννης βρήκαν καταφύγιο σ’ ένα σχετικά άγνωστο και συμπαθές μεσαίο στέλεχος που ευαγγελιζόταν ότι τουλάχιστον δεν θα κάνει την κατάσταση χειρότερη. Ούτε πήγαινε ο νους, τότε, πως υπάρχει χειρότερο.
Κι ύστερα ήρθαν οι εσωκομματικές. Και φάνηκε πως ο δήμαρχος είχε τη διάθεση ν’ απλώσει τα πόδια του και πέρα απ’ το πάπλωμα. Κι όμως ο Ανδρουλάκης δεν του τα έκοψε, αλλά προτίμησε να παραβλέψει το καταστατικό για να μην θεωρηθεί ότι προσπαθεί να τον αποκλείσει. Μεγαλοψυχία; Μάλλον απλώς μέτρησε σωστά τα κουκιά.
Ή τελικά ίσως να μην τα μέτρησε και τόσο σωστά. Γιατί ένας ηττημένος αντίπαλος – που μάλιστα του έχει μείνει κι ένας κεντρικός δήμος να παίζει – θα μπορούσε να εξελιχθεί σ’ έναν (μετανοημένο) πολύτιμο σύμμαχο. Όμως, τι γίνεται μ’ έναν μέχρι τα χθες πιστό φίλο που κατέληξε ηττημένος αντίπαλος με το διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του 40%, αφού πρώτα είχε εξασφαλίσει τη στήριξη μερικών βαρβάτων στελεχών του κόμματος; Πόσο απίθανο ήταν να καβαλήσει (κι άλλο) το καλάμι; Καθόλου. Κι ο Δούκας έδειξε από νωρίς ότι δεν έχει υψοφοβία.
Κοντολογίς, όχι μόνον δεν λούφαξε, αλλά δεν σταμάτησε να σηκώνει θόρυβο. Πεδίον δόξης λαμπρόν, το συνέδριο του Μαρτίου. Εμφανίστηκε στο Tae Kwo Do ως «η μία ψυχή του ΠΑΣΟΚ» (δεύτερη, η Άννα Διαμαντοπούλου) κι επέβαλε τη γραμμή του. Οι ψίθυροι πίσω απ’ την πλάτη του δεν τον απασχόλησαν· η απορία έμπειρων στελεχών και μελών του κόμματος «μα γιατί βιάζεται να καεί; Αφού είχε όλον τον καιρό μπροστά του» τού ήταν εξίσου αδιάφορη. Ο Ανδρουλάκης πάλι τον έσωσε και δεν τον άφησε να εκτεθεί, σχολιάζουν ακόμη στους διαδρόμους της Χαριλάου Τρικούπη.
Και σχολιάζουν και κάτι άλλο· ότι κάθε φορά που βγαίνει να μιλήσει, δημιουργεί προβλήματα. Ότι αφήνει διαρκώς υπονοούμενα (βλ. το πρόσφατο άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών) κι ότι εδώ και καιρό λειτουργεί σαν ξένο σώμα μέσα στο ίδιο του το κόμμα.
Βέβαια, σε μία εποχή που το ΠΑΣΟΚ είναι ούτως ή άλλως με την πλάτη στον τοίχο, θα ήταν υπερβολή να φορτώσει κανείς όλα τα δεινά στον δήμαρχο Αθηναίων. Δεν θα ήταν, όμως, υπερβολή να αναρωτηθεί εάν προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία, κάνοντας και μερικούς νέους «φίλους». Άλλωστε, έχει δείξει πως και τις ευνοϊκές συγκυρίες συμπαθεί και τις συμμαχίες.
Ίσως να συμπαθεί εξίσου και το παρασκήνιο. Η δυναμική του στο κόμμα δεν είναι μεγάλη, κυρίως τους «κρατάει» λόγω του δήμου. Χρειάζεται, όμως, plan b· ο δήμος κάποτε θα τελειώσει. Κι αν δεν θέλει (που δεν θέλει) να τελειώσει κι ίδιος μαζί του, θα πρέπει ή να βρει νέο σπίτι ή να «ανακαινίσει» το παλιό καταπώς τον βολεύει.
Στο ΠΑΣΟΚ, όποτε κι αν τεθεί θέμα ηγεσίας, υπάρχουν κι άλλοι στην «ουρά»· πιο μετρημένοι, πιο συγκροτημένοι, πιο παραταξιακοί – άρα και πιο συμπαθείς. Στην ΕΛΑΣ, η θέση είναι ήδη πιασμένη, πράγμα που δεν πρόκειται να αλλάξει, οπότε είναι απορίας άξιον πώς μπορούν να χωρέσουν δύο «ηγέτες» στο ίδιο σακί. Με απλά μαθηματικά, δεν μπορούν. Με τα ίδια απλά μαθηματικά, ούτε όλοι οι διεκδικητές στο ΠΑΣΟΚ μπορούν να εξολοθρευτούν.
Εκτός αν κάποια άλλα μαθηματικά λένε πως όταν το καράβι πάρει νερό κι αρχίσει να βουλιάζει, τα περισσότερα «ποντίκια» θα το εγκαταλείψουν και μία πειρατεία της τελευταίας στιγμής θα έρθει ως μάννα εξ ουρανού για να σώσει ό,τι σώζεται.
