Η διαδικασία κάθε άλλο παρά δεδομένη ήταν. Οι αντιρρήσεις 18 βουλευτών του CDU, προερχόμενων από τη λεγόμενη Junge Gruppe, είχαν αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο η κυβέρνηση να καταγράψει μια ήττα σε ένα από τα σημαντικότερα νομοθετήματα της εξάμηνης θητείας της. Η έντονη εσωκομματική αμφισβήτηση πυροδότησε μάλιστα φήμες ότι ο Φρίντριχ Μερτς θα έθετε ζήτημα ψήφου εμπιστοσύνης, επιχειρώντας να επιβάλει κομματική πειθαρχία.

Παραδόξως, το κόμμα που πήγε να «σώσει» τον καγκελάριο ήταν η Αριστερά. Οι 64 βουλευτές της παράταξης είχαν προαναγγείλει από την Τετάρτη (3/12) την πρόθεσή τους να απόσχουν από την ψηφοφορία — μια απόφαση που, παρά τις μεμονωμένες παρεκκλίσεις, μείωσε de facto το απαιτούμενο πολιτικό κόστος της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Δεδομένου ότι σε αυτού του τύπου τις ονομαστικές ψηφοφορίες οι αποχές δεν προσμετρώνται, η αποχή της Αριστεράς λειτούργησε ως «σιωπηρή διευκόλυνση» για τον κυβερνητικό συνασπισμό.

Αίσθηση προκάλεσε και η δήλωση-έκπληξη του Μερτς τηνΠέμπτη (4/12). Ο Γερμανός καγκελάριος δήλωσε ότι επιδιώκει όχι απλώς την απαραίτητη πλειοψηφία των παρόντων, αλλά την αποκαλούμενη πλειοψηφία του καγκελαρίου — δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία επί του συνόλου των 630 μελών της Bundestag. Ένα επίπεδο στήριξης που συνήθως απαιτείται μόνο σε εξαιρετικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες, όπως η εκλογή καγκελαρίου ή οι ψηφοφορίες εμπιστοσύνης.

«Έχουμε 630 βουλευτές στη Γερμανική Bundestag. Η πλειοψηφία είναι 316», δήλωσε χαρακτηριστικά. «Έχουμε 328. Και θα επιθυμούσα ένα αποτέλεσμα ανάμεσα στο 316 και το 328».