Σε μια κίνηση με ισχυρό συμβολισμό, Αμερικανός ανώτατος αξιωματικός επισκέφθηκε αεροπορική βάση κοντά στη Σύρτη — περιοχή που τα προηγούμενα χρόνια είχε περάσει από τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους και στη συνέχεια της ρωσικής μισθοφορικής οργάνωσης Wagner, όπως μεταδίδει η Wall Street Journal. Εκεί, για πρώτη φορά, δυνάμεις από τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα συμμετείχαν σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, έπειτα από αμερικανική διαμεσολάβηση.
Η πρωτοβουλία εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο της Ουάσιγκτον που στοχεύει στη δημιουργία ενιαίας στρατιωτικής διοίκησης στη Λιβύη. Ως κίνητρο, προτείνεται η παροχή εξαιρέσεων από το εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ, υπό την προϋπόθεση στενότερης συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών.
Η χώρα παραμένει διχασμένη από το 2011, μετά την πτώση του Μουαμάρ Καντάφι, με τη μία πλευρά να στηρίζει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση στην Τρίπολη και την άλλη τον στρατηγό Χαλίφα Χάφταρ στα ανατολικά. Η Ρωσία έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο υποστηρίζοντας τον Χάφταρ, χρησιμοποιώντας τη Λιβύη ως κόμβο για την επέκταση της επιρροής της στην υποσαχάρια Αφρική.
Ωστόσο, οι γεωπολιτικές εξελίξεις μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία φαίνεται να δημιουργούν νέα δεδομένα. Η ανησυχία για την αξιοπιστία των ρωσικών δυνάμεων και ο φόβος αποσταθεροποίησης φαίνεται να ώθησαν την ανατολική πλευρά σε πιο πραγματιστική στάση, ανοίγοντας δίαυλο επικοινωνίας με την κυβέρνηση της Τρίπολης.
Ήδη έχουν γίνει βήματα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, όπως η δημιουργία κοινού επιχειρησιακού κέντρου και η σύσταση μικτής επιτροπής στρατιωτικών διοικητών. Παράλληλα, η Λιβύη ενισχύει τις επιχειρήσεις κατά τζιχαντιστικών πυρήνων, με πρόσφατες επιτυχίες κατά του Ισλαμικού Κράτους.
Στις κοινές ασκήσεις συμμετείχαν επίσης διεθνείς εταίροι, όπως η Γερμανία και η Τουρκία, ενώ παρόντες ήταν εκπρόσωποι ευρωπαϊκών και περιφερειακών δυνάμεων, γεγονός που υποδηλώνει αυξανόμενο διεθνές ενδιαφέρον για τη σταθεροποίηση της χώρας.
Η Δύση προσβλέπει όχι μόνο σε γεωπολιτικά αλλά και σε οικονομικά οφέλη. Η Λιβύη διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στην Αφρική, ενώ σημαντικές είναι και οι προοπτικές αξιοποίησης κρίσιμων ορυκτών, όπως λίθιο και κοβάλτιο, που συνδέονται με τη βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας.
Παρά τη συγκρατημένη αισιοδοξία, οι προκλήσεις παραμένουν σημαντικές, με την έλλειψη εμπιστοσύνης και τα βαθιά ρήγματα του παρελθόντος να καθιστούν την πορεία προς την ενοποίηση μακρά και αβέβαιη. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις δείχνουν ότι για πρώτη φορά μετά από χρόνια, διαφαίνεται μια πιθανότητα σταδιακής σταθεροποίησης.
