Όπως επισημαίνει το Bloomberg, μετά την άνοδο των τιμών στην Ευρωζώνη κατά 3,2% το Μάιο, οι φόβοι ότι ο πληθωρισμός διευρύνεται αποτυπώνονται στις νέες τριμηνιαίες προβλέψεις, οι οποίες δείχνουν ότι οι τιμές καταναλωτή θα αυξηθούν ταχύτερα φέτος από ό,τι είχε προηγουμένως εκτιμηθεί, προτού υποχωρήσουν εκ νέου προς τον στόχο του 2% το 2028.

Παρότι στις Βρυξέλλες η προσοχή επικεντρώνεται συνήθως περισσότερο στη δημοσιονομική παρά στη νομισματική πολιτική, η συγκεκριμένη κίνηση θα έχει πιο άμεσο αντίκτυπο σε ολόκληρη την Ευρωζώνη από πολλές από τις αργά εξελισσόμενες πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Η αύξηση των επιτοκίων κατά 25 μονάδες βάσης -η λεγόμενη «αύξηση λόγω Ορμούζ» (Hormuz hike)- είχε ουσιαστικά προαναγγελθεί από τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και αναμενόταν ευρέως από τις αγορές. Ωστόσο, υπάρχει μικρότερη συναίνεση μεταξύ των αναλυτών σχετικά με το κατά πόσο αυτή ήταν πράγματι η σωστή επιλογή, δεδομένου ότι οι αυξήσεις των τιμών προέρχονται κυρίως από διαταραχές στην προσφορά και όχι από υπερβολική ζήτηση.

Παρότι η ανάπτυξη παρέμεινε σχετικά ανθεκτική κατά το πρώτο τρίμηνο (αφού αφαιρεθεί μια στατιστική ανωμαλία που σχετίζεται με την Ιρλανδία), οι προοπτικές εμφανίζονται λιγότερο ισχυρές. Η ΕΚΤ αναθεώρησε σήμερα (11/6) προς τα κάτω την πρόβλεψή της για την ανάπτυξη το 2026 στο 0,8%, από 0,9% προηγουμένως.

Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, η αυστηροποίηση των χρηματοπιστωτικών συνθηκών επιβραδύνει αναπόφευκτα την οικονομική δραστηριότητα. Στην Ευρώπη, όμως, μεγάλο μέρος της προσδοκώμενης ανάπτυξης βασίζεται σε εκτεταμένες δημόσιες δαπάνες. Τώρα, αυτές οι δαπάνες -πολλές από τις οποίες χρηματοδοτούνται μέσω δανεισμού- μόλις έγιναν ακριβότερες.

Ήδη η Ιταλία έχει ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση να χαλαρώσει τους δημοσιονομικούς κανόνες, ώστε να μετριαστεί το πλήγμα από το σοκ των τιμών της ενέργειας. Και καθώς το κόστος δανεισμού αυξάνεται, η συζήτηση γύρω από τα επίπεδα του ευρωπαϊκού χρέους θα γίνεται ολοένα και πιο έντονη.

Αυτό μας επαναφέρει σε ένα γνώριμο ερώτημα: πώς μπορεί η Ευρώπη να χρηματοδοτεί το εκτεταμένο κοινωνικό κράτος της και τον συνεχώς αυξανόμενο λογαριασμό των αμυντικών δαπανών (καθώς και όλες τις υπόλοιπες ανάγκες);

Όπως καταλήγει το Bloomberg, η τελική «τραγωδία» εδώ είναι πλέον μια γνώριμη κατάσταση για τους Ευρωπαίους μετά από 18 μήνες προεδρίας Τραμπ. Η ήπειρος βρίσκεται, για ακόμη μία φορά, απλώς στη θέση του επιβάτη, χωρίς ουσιαστική επιρροή στα γεγονότα που προκάλεσαν όλη αυτή την εξέλιξη: τον πόλεμο δηλαδή στο Ιράν.