Συμπλήρωσε δε πως ''η χώρα δεν είναι ανταγωνιστική όταν ζητάει τα μισά σχεδόν κέρδη για φόρους. Η χώρα δεν είναι ανεπτυγμένη όταν η διαφθορά αποτελεί ακόμη μεγάλη πληγή. Δεν μπορεί να φέρει επενδύσεις όταν η κοινωνία καθοδηγείται να είναι εχθρική στους επενδυτές. Όταν η κρατική μηχανή με κάποιο τρόπο αστυνομεύει μόνο αλλά και εκδικείται τον επενδυτή. Όταν κανείς δεν μπορεί να σου πει που μπορείς να κάνεις την επένδυσή σου. Όταν κανείς δεν εγγυάται για την σταθερότητα της όποιας αναπτυξιακής πολιτικής ισχύει. Δεν εγγυάται την σταθερότητα των κινήτρων και της φορολογίας. Δεν εγγυάται ακόμη την διατήρηση της επένδυσης στον τόπο που χτίστηκε. Ας ξεκινήσουμε να διορθώσουμε αυτά. Ας αλλάξουμε το κλίμα. Ας εκσυγχρονίσουμε την κρατική μηχανή. Ας σταθεροποιήσουμε το επιχειρηματικό περιβάλλον. Και στην συνέχεια μιλάμε για όραμα και παραπέρα ανάπτυξη. Σας υπενθυμίζω ότι από την μείωση του γενικού δείκτη παραγωγής 9,2%, τον Φεβρουάριο που μας πέρασε, το κομμάτι της βιομηχανίας πλησίασε το 5%. Προσέξτε το αυτό, όπως πρέπει να προσέξουμε όλοι, ότι μέχρι το τέλος του 2011, θα χαθούν ακόμη 250.000 θέσεις εργασίας. Δεν ένα είναι απλό νούμερο αυτό που έχει μόνο στατιστική αξία. Είναι ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα, γιατί η ανεργία είναι ο δείκτης της προκοπής ή της έλλειψης προκοπής από μία χώρα. Πως προκαλείται η ανεργία στον τομέα της βιομηχανίας και των μικρομεσαίων; Απλούστατα από την μεγάλη συρρίκνωση. Και όπως δείχνουν τα πράγματα το μεγάλο λειτουργικό κόστος που προκαλούν οι ελλείψεις σε αναπτυξιακή λογική και αναπτυξιακά μέτρα, θα συνεχίσει να επιβαρύνει την ελληνική μεταποίηση. ΄Ετσι η συρρίκνωση της μεταποίησης στην Ελλάδα, δεν είναι επιλογή. Είναι άμυνα. Και μαζί με την μετανάστευση σε χώρες χαμηλού κόστους, όπως στα γειτονικά Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, το φάσμα της ανεργίας στην Ελλάδα, θα συνεχίσει να πλανάται πάνω από την οικονομία και την κοινωνία».
Ο κ. Μαθιός τόνισε πως «κοντά σε αυτή την εικόνα θα πρέπει ασφαλώς να προσθέσουμε και το κλίμα. Ένα κλίμα επιχειρηματικά αρνητικό. Ποιος μπορεί να σκεφθεί επενδυτικά και αναπτυξιακά, σε μια χώρα όπου ο φορολογικός συντελεστής φθάνει το 45%, όταν βλέπει τον ίδιο συντελεστή σε γειτονικές χώρες να μην περνάει το 10%. Ποιος μπορεί να σκεφθεί επενδυτικά και να δραστηριοποιηθεί, όταν είναι άγνωστη ακόμη και χρονική διάρκεια ισχύος των νόμων μέσα από τους οποίους καλούνται οι επιχειρηματίες να επενδύσουν. Ας μην ξεχνάμε ότι, μόνο το φορολογικό νομοσχέδιο έχει μεταβληθεί πέντε φορές τα τελευταία τρία χρόνια. Σε όλα αυτά ας προσθέσουμε και τις κάτω από το τραπέζι συναλλαγές που δυστυχώς εξακολουθούν να γίνονται, γιατί η διαφθορά ακόμη καλά κρατάει στον τόπο μας. Απαιτείται ανατροπή, πλήρης και ριζική ανατροπή'' και ζήτησε να εναρμονισθεί η αδειοδότηση στην Αττική με όσα ισχύουν για τις αδειοδοτήσεις σε όλη την Ελλάδα.
Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών κ. Ηλ. Πλασκοβίτης, τόνισε, μεταξύ άλλων, στην εισήγησή του πως «με έλλειμμα 13,6% και χρέος 113% του ΑΕΠ, τα δημοσιονομικά «όπλα» που σε αυτές τις συνθήκες κατά κανόνα χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν την οικονομία είναι εξαιρετικά περιορισμένα.
Ο εμπορικός κόσμος και οι επιχειρήσεις είχαν αρχίσει να νοιώθουν τα πρώτα σημάδια του περιορισμού της ρευστότητας.
Χαρακτηριστική είναι η κατά το 2008 και 2009 ραγδαία κλιμάκωση του ύψους των νέων ακάλυπτων επιταγών, όπως καταγράφεται από τα επίσημα στοιχεία του Τειρεσία. Από 108 εκ. ευρώ κατά μέσο όρο το μήνα για το 2008, το αντίστοιχο ποσό για το 2009 υπερδιπλασιάστηκε στα 265 εκατ. Ευρώ. Αυτό είναι ενδεικτικό των συνθηκών πιστωτικής ασφυξίας που αντιμετωπίζουν κυρίως οι ΜΜΕ επιχειρήσεις.
Η χαμηλή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας αντανακλάται στο υψηλό έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, το οποίο αυξήθηκε ραγδαία - έως και τριπλασιάστηκε - από το 2004 και μετά, φθάνοντας στο τέλος του 2008 σχεδόν στο 14% του ΑΕΠ.
Ταυτόχρονα σταθερά αρνητικές επιδόσεις καταγράφονται και στο Εμπορικό Ισοζύγιο.
Ενδεικτικό των τάσεων που επικρατούν είναι η συνεχής διεύρυνση του «μεταπρατικού» τομέα αλλά και του τομέα υπηρεσιών της οικονομίας. Τομείς όπως το λιανικό εμπόριο, οι μεταφορές και οι επικοινωνίες διευρύνουν σταδιακά το μερίδιο τους στην ακαθάριστη προστιθέμενη αξία της οικονομίας. Η μεταποίηση παραμένει διαχρονικά σε χαμηλά επίπεδα (10% με 11%). Η πρωτογενής παραγωγή συμμετέχει με εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά.
Εισάγουμε πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε ή εξάγουμε. Τα Ελληνικά προϊόντα έχουν καταστεί λιγότερο ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές, ενώ έχουμε οδηγηθεί και σε αντικατάσταση των Ελληνικών προϊόντων από εισαγόμενα.
Αυτό έρχεται να υπογραμμίσει το ουσιαστικότερο και πιθανόν το πλέον δισεπίλυτο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα. Το παραγωγικό πρότυπο της χώρας έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο.»