Με το υπ’ αριθμόν 2293/2026 βούλευμα, το δικαστικό συμβούλιο, υιοθετώντας την πρόταση του εισαγγελέα, αποφάσισε ότι οι κατηγορούμενοι πρέπει να δικαστούν κατά περίπτωση για κακουργηματικού χαρακτήρα πράξεις, όπως κατ’ εξακολούθηση απιστία, ηθική αυτουργία και συνέργεια στην ίδια πράξη, υπεξαίρεση ιδιαίτερα μεγάλης αξίας στο πλαίσιο διαχείρισης ξένης περιουσίας, καθώς και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα.

Σύμφωνα με το σκεπτικό των δικαστών, ο πατέρας Αντώνιος φέρεται να είχε καθοριστικό ρόλο στις ενέργειες που αποδίδονται στην πρεσβυτέρα, ασκώντας επιρροή ώστε εκείνη, ως πρόεδρος και νόμιμη εκπρόσωπος της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας «Κιβωτός του Κόσμου», να προχωρήσει σε πράξεις που προκάλεσαν ζημία στην περιουσία του οργανισμού, κατά παράβαση των κανόνων χρηστής διαχείρισης.

Μεταξύ άλλων, στο βούλευμα γίνεται αναφορά σε δαπάνες που αφορούσαν έργα σε ακίνητο που φέρεται να ανήκε στον ίδιο τον πατέρα Αντώνιο και πληρώθηκαν από πόρους της Κιβωτού, σε πρόσληψη υπαλλήλου για τη συντήρηση του συγκεκριμένου ακινήτου με μισθό καλυπτόμενο από τα ταμεία της οργάνωσης, καθώς και σε καταβολές περίπου 200.000 ευρώ προς υπάλληλο του οργανισμού χωρίς αντίστοιχη παροχή υπηρεσιών.

Παράλληλα, οι δικαστές αποδίδουν στην πρεσβυτέρα την ιδιοποίηση ποσού περίπου 100.000 ευρώ από χρήματα της Κιβωτού, τα οποία προέρχονταν από δωρεές και φέρονται να χρησιμοποιήθηκαν για προσωπικά έξοδα διαβίωσης και οικογενειακές ανάγκες, προκειμένου να διατηρηθούν αδιάθετα αντίστοιχα ποσά που σχετίζονταν με τον πατέρα Αντώνιο. Επιπλέον, γίνεται λόγος για αντίστοιχου ύψους δαπάνες σε αγορές ακινήτων.

Στο ίδιο βούλευμα αναφέρεται επίσης ότι η κατηγορούμενη φέρεται να αφαίρεσε μετρητά και τιμαλφή από τραπεζική θυρίδα της Κιβωτού, τα οποία μεταφέρθηκαν σε τσάντα και σακούλα κατόπιν υπόδειξης του πατέρα Αντώνιου, ενώ αντικείμενα μεγάλης αξίας δεν αποδόθηκαν ποτέ στη νέα διοίκηση.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, μέρος των τιμαλφών, συνολικής αξίας περίπου 305.000 ευρώ, αποκρύφθηκε σε κρυψώνα σε παρακείμενο διαμέρισμα, χώρο στον οποίο είχε πρόσβαση αποκλειστικά η πρεσβυτέρα, όπου και παρέμειναν χωρίς να παραδοθούν στις αρχές διαχείρισης του οργανισμού.